sport club internacional - Wikilingue - Encydia
Nota: Para outros significados de Sport Club Internacional, vexa | Internacional | |||||||||||||||||||||||||||
| Nome | Sport Club Internacional | ||||||||||||||||||||||||||
| Alcumes | Colorado O Club do Pobo Rolo Compressor Academia do Pobo Campión de Todo |
||||||||||||||||||||||||||
| Torcedor | Colorado[1] | ||||||||||||||||||||||||||
| Mascote | Saci | ||||||||||||||||||||||||||
| Fundación | 4 de abril de 1909 (101 anos) | ||||||||||||||||||||||||||
| Estadio | Beira-Río | ||||||||||||||||||||||||||
| Capacidade | 56.000[2] | ||||||||||||||||||||||||||
| Localización | Porto Alegre (RS) Brasil | ||||||||||||||||||||||||||
| Presidente |  Vitório Piffero |
||||||||||||||||||||||||||
| Adestrador | Celso Roth |
||||||||||||||||||||||||||
| Patrocinador | Banrisul Tramontina Unimed |
||||||||||||||||||||||||||
| Material deportivo |  Reebok |
||||||||||||||||||||||||||
| Competición |  Campionato Gaúcho Campionato Brasileiro Campionato Brasileiro Copa Liberadores |
||||||||||||||||||||||||||
| División 2010 | {{{div2010}}} | ||||||||||||||||||||||||||
| División 2009 | Campión 2º colocado 2º colocado
|
||||||||||||||||||||||||||
| División 2008 | Campión 6º colocado 5º colocado Campión |
||||||||||||||||||||||||||
| Ránking nacional | 8º lugar, 1.942 puntos | ||||||||||||||||||||||||||
| Website | Internacional.con.br | ||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
O Sport Club Internacional, máis coñecido como Internacional ou aínda Inter, é un club brasileiro de fútbol da cidade de Porto Alegre, no Río Grande do Sur. Seus torcedores son coñecidos como Colorados.
Foi campión da Copa Liberadores da América e do Mundial de Clubs FIFA en 2006 , da Recopa Suramericana en 2007 e da Copa Suramericana de forma invicta[3] en 2008 , título inédito até entón para un equipo do Brasil, alén de ser, ao lado do club arxentino Boca Juniors, o club que posúe todos os títulos que un club Suramericano pode anhelar actualmente. É aínda o único club a ser campión brasileiro de forma invicta en 79 e tamén o único octacampeão gaúcho: 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75 e 76.[4][5]
Alén diso, o Internacional mantívose durante vinte e catro anos seguidos (1975-1998) no primeiro lugar no Ránking de Puntos do Campionato Brasileiro de Fútbol,[carece de fontes] torneo na cal o club xa disputou 8 semifinais (72, 75, 76, 78, 79, 80, 87 e 88), 3 fases finais (73, 74 e 97), 5 finais (75, 76, 79, 87 e 88), 2 vice-campionatos (87 e 88) e 3 títulos (75, 76 e 79). Desde 2003, cando o Brasileirão é practicado por puntos corridos, o Inter foi vice-campión en 2005 , 2006 e 2009, consagrándose como un dos mellores pontuadores da fórmula. Historicamente, o Internacional foi vice-campión nacional consecutivo en 67 e 68 do Torneo Roberto Gomes Pedrosa.
Segundo datos de 11 de xullo de 2009 , o Internacional posúe cerca de 100 mil asociados,[6] sendo o club de fútbol con maior número de socios na América Latina e tendo o sexto maior cadro social do mundo.[7]
Historia
Ver artigo principal: Fundación
Os irmáns José, Henrique Poppe León e Luiz Madeira Poppe, foron os responsábeis pola creación do Sport Club Internacional.[8]
A maior dificultade encontrada polos Poppe, cando se trasladaron de São Paulo para Porto Alegre, en 1901 , foi a de non encontraren un club democrático para a práctica do fútbol. Na época existían só clubs pechados na cidade (o Grêmio e o Fussball Porto Alegre), privados para aqueles que tiñan ascendência xermánica. En 1909 os Poppe convocaron un grupo de estudantes e comerciários de Porto Alegre para unha reunión, marcada para o día 4 de abril de 1909 , no enderezo de número 141 na avenida Redención (hoxe avenida João Persoa, 1025), co obxectivo de fundar un novo club de fútbol . Comezou así a historia do Sport Club Internacional.
Máis de corenta persoas votaron tamén para a escolla do nome do club, definido en homenaxe ao Sport Club Internacional (São Paulo), entón campión paulista. Como na época os clubs eran costumeiramente identificados con colonias de inmigrantes de determinada etnia ou nacionalidade (como o Palestra Italia paulista, en relación aos italianos; o Vasco da Gama, en relación ao inmigrantes portugueses etc.), o nome "Internacional" tiña por escopo identificar un club en que "todos" poderían xogar, independentemente de orixe, raza ou status social.[carece de fontes]
Anos 1910/20 - Primeiros títulos
O Internacional realizou seus primeiros adestramentos xa o primeiro mes de fundación, en abril de 1909 , nun terreo da Rúa Arlindo, na Ilhota. Mais o equipo nin chegou a xogar alí, ficando no local só un ano. As inundacións frecuentes fixeron que fose pronto abandonado o campo da Ilhota. Actualmente neste local fica a Praza Sport Club Internacional no barrio Azenha.
Para marcar definitivamente a rivalidade entre os dous maiores clubs do Río Grande do Sur, os dirixentes do club convidaron o Grêmio (xa con seis anos de experiencia) para disputar o primeiro clásico Grenal da historia. O día 18 de xullo do mesmo ano, o Internacional realizou súa primeira partida, no estadio do Grêmio (Baixada), situado no Barrio Moinhos de Vento. O resultado non podería ser peor para o Inter, que con só tres meses de fundación, perdeu por 10-0 para o Grêmio.
O día 7 de setembro de 1909 , con cinco meses de vida, o Internacional obtivo seu primeiro empate contra un equipo considerado de primeira liña na época: 0-0 contra o Militar Football Club, que o ano seguinte sería o campión citadino. Mais a primeira vitoria viría aínda este ano, o día 12 de outubro contra o mesmo Militar, por 2 a 1. Esta foi a primeira de moitas vitorias do club.
En 1913 , o Internacional conquistou seu primeiro título, e de forma invicta: o do Campionato Metropolitano de Porto Alegre. Ese feito sería repetido o ano seguinte, en 1914 . A pesar dos progresos, o incômodo dos Grenais permanecía e perturbou a vida de colorados até 1915, cando finalmente venceu o Grêmio por 4 a 1. O dirixente Antenor Lemos gritaba de felicidade: "Está quebrado o lacre, esta quebrado o lacre", repetía sen parar, emocionado. En xullo de 1916 , o Inter aplicou máis unha goleada no rival: 6 a 1, xa na Chácara dos Eucaliptos. O punta-esquerda Francisco Vares o gran heroe colorado na partida, facendo todos os seis goles do Inter.
Nesta primeira fase do Internacional, a importancia dos estudantes foi tanta que os campionatos citadinos vencidos sucesivamente en 1913 a 1916 de forma invicta, e 1917, só foron interrompidos en 1918 , por forza do surto da febre española. As escolas e as facultades suspenderon as clases con receio de contaxio - e o Internacional ficou practicamente sen equipo.
A partir da década de 1920, o Inter abriría a súa sede e daría lugar no seu equipo aos xogadores que pertencían ás moitas ligas que organizaban competicións entre clubs representativos de negros (a famosa Liga da Canela Negra, por exemplo), de funcionarios públicos, de funcionarios do comercio e de estivadores. En 1925 , un xogador negro viste por primeira vez a camisa colorada. Chamábase Dirceu Alves e actuaba na defensa.[carece de fontes]
O recoñecemento estadual aconteceu en 7 de setembro de 1927 , cando o Inter sagrou-se Campión Gaúcho por primeira vez, ao vencer o Bagé no estadio da Baixada (antigo estadio do Grêmio) por 3 a 1, en dous tempos de corenta minutos. Nesa época, o Campionato Gaúcho era decidido entre o campión da capital e o campión do interior.
Anos 1930 - Período de afirmación
Tras a creación do Estadio dos Eucaliptos, en 1931 , grazas ao presidente do club, Ildo Meneghetti, o club faría a súa primeira viaxe fóra do Río Grande do Sur, e tamén a primeira fóra do Brasil. A ocasión débese ao amistoso realizado contra o uruguaio Oriental, o día 25 de maio en Rivera , no Uruguai. O Internacional venceu a partida amistosa por 4 a 2.
Comeza a gran mudanza social do club. Co segundo título estadual en 1934 , os xogadores xa recibían algunha forma de remuneração para xogar fútbol. O equipo non era máis formado por tíos, primos, fillos, e amigos da familia. Estaban en campo xogadores das ligas periféricas, xente máis simple, algúns pobres, e negros. Tamén foi nesta época que se construía a eterna rivalidade do fútbol gaúcho.
Anos 1940/50 - Rolo compressor
O Rolo compressor era un equipo de crac extremamente ofensivo formado polo dirixente Hoche de Almeida Barros (o Rocha), cando asumiu a presidencia do club en 1940 . No Rolo, se consolidaban aos poucos as pezas dun equipo de fútbol que sería invencível. Houben uns catro ou cinco rolos, mais o primeiro ten un nome que deflagrou todo o resto: Carlitos, o maior goleador da historia do fútbol gaúcho, marcando 485 goles.
Quen creou a expresión "Rolo" foi Vicente Rao, o Rei Momo de Porto Alegre, cuxo reinado foi de 22 anos (de 1950 a 1972 ). Xogador do Internacional na década de 1920 (inclusive formando parte do grupo de xogadores que conquistou o primeiro Campionato Gaúcho do Inter, en 1927 ), acabou sendo inscrito na historia do club como o seu insuperável animador de afección. Gustábame o fútbol e da xuventude, tanto que foi el quen creou as primeiras escolinhas de fútbol do Internacional.
De feito, Vicente Rao era un caso de "coloradismo" patológico e nefasto: naceu xustamente en 4 de abril, data de aniversario de seu club do corazón. Se divertía en dicir que non nacera: foi inaugurado. Rao facía deseños dos xogadores do Inter e do equipo todo, en forma dun rolo compressor, amassando todos os adversarios. Despois, levaba súas charges persoalmente aos xornais.
É deste tempo tamén o surgimento das grandes bandeiras e entradas do equipo en campo abaixo de foguetes, serpentinas, unha barulhada de campás e sirenes. Por iniciativa de Rao, tamén, xorde nesta mesma década prodigiosa a primeira afección organizada do Internacional e do Estado, denominada "Camisa 12".
Na década de 1940, o gran equipo do Internacional tivo un retrospecto avassalador contra o rival: en 28 Grenais venceu dezanove, empatou cinco e perdeu só catro. Nesta mesma época, conquistou o hexacampeonato estadual (de 1940 a 1945 ), sendo que en 1942 , 1943 e 1945 foi invicto.
En 18 de novembro de 1945 , o Internacional gañou o inédito título de hexacampeão gaúcho, na Timbaúva, estadio do Forza e Luz, xogando contra o Pelotas. A partir de aí é que o apelido de Rolo Compressor dato por Vicente Rao gañou fama. Os grandes clubs do eixe Río-SP aparecían con propostas millonarias, mais os xogadores rexeitábanse a saír de Porto Alegre. Era mesmo unha gran familia, unidos para sempre e adorados polos torcedores e prensa, xamais sendo esquecidos.
O equipo máis ofensivo de todos os tempos xa xurdido no Río Grande do Sur durou practicamente toda a década, e tivo un sucesor, o "Rolinho" comandado polo inesquecível Teté os anos 1950.
Anos 1960 - Ámbito nacional
O ano de 1967 marca a definitiva entrada do Internacional no escenario do fútbol brasileiro. Até alí, a presenza de clubs de fóra do eixe RJ-SP se resumía a esporádicas presenzas na Copa Brasil, un torneo rápido e en fases eliminatorias, instituído en 1959 ,e que durou até 1968; o Internacional participou da edición de 1962, obtendo un honroso 3º lugar, ficando atrás só de Santos e Botafogo. Finalmente, o Torneo Río-São Paulo foi estendido a dous clubs do Río Grande do Sur, dous de Minas Xerais e un do Paraná, creándose o Torneo Roberto Gomes Pedrosa (ou "Robertão"). O Inter foi pronto se destacando, terminando seu primeiro campionato nacional como vice-campión do país.
A histórica vitoria de 1-0 sobre o Corinthians, gol de Lambari en pleno Estadio Pacaembu, aconteceu o día 28 de maio de 1967 . O Corinthians estaba invicto hai quince partidas e parecía imbatível. Esa foi a primeira vitoria dun club gaúcho fronte a un club paulista en São Paulo.[9] Na temporada seguinte, en 1968 , o Colorado repetiu o segundo lugar no "Robertão".
Anos 1970 - Pioneirismo nacional
Tras a creación da Xigante da Beira-Río en 1969 , xurdiu un dos maiores equipos da historia do fútbol brasileiro: o Internacional de Falcão , Figueroa, entre outros na década de 1970
En 1974 , un feito histórico. O Internacional conquistaba o Campionato Gaúcho cunha campaña impresionante: 18 vitorias en 18 partidas. O Colorado disputou todo o campionato sen coñecer outro resultado que non fose vitoria.
O ano seguinte, o Internacional sería o primeiro club gaúcho a conquistar o Brasil. Tras terminar sempre entre os cinco primeiros colocados os anos anteriores, desde que o Campionato Brasileiro fóra creado, o Inter finalmente era campión. O primeiro título foi obtido nunha partida emocionante, na vitoria por 1-0 sobre o Cruceiro, no Estadio Beira-Río. O único gol da partida foi marcado pola defensa chilena Figueroa. Este gol tornouse coñecido como "gol iluminado", polo traxe de xurdir un facho de luz do sol exactamente onde Figueroa subiu para cabecear a bóla para o fondo da rede adversaria.
En 1976 , o Internacional conseguía outra fazaña inédita nos pampas. O Colorado conquistaba o Octacampeonato Gaúcho (69 a 76), a maior serie de títulos consecutivos de campionatos estaduais no Río Grande do Sur (e unha das maiores do Brasil), quebrando a marca do rival, o cal alcanzara a marca de sete títulos consecutivos en 1968 . En nivel nacional, o Inter conquistou máis un título nacional, ao bater o Corinthians por 2-0 no Beira-Río. Os goles foron marcados por Dario (que terminaría como artilleiro da competición, con 16 goles marcados) e Valdomiro.
Ningún dos feitos colorados de até entón se igualaría ao que estaba por vir. O ano de 1979 , o Internacional sagrou-se Campión Brasileiro pola terceira vez. Desta vez, porén, de forma invicta (algo que ningún outro club do País conseguiu repetir até hoxe). Na partida decisiva, no Beira-Río, vitoria colorada sobre o Vasco da Gama por 2 a 1 (goles de Jair e Falcão para o Inter, e Wilsinho descontando para o Vasco), despois de vencer o equipo carioca na primeira partida da final en pleno Maracanã polo panel de 2-0 (dous goles de Chico Spina).
En 1980 , o Internacional alzaría voos máis altos. Non bastase ser o primeiro equipo gaúcho a disputar a Copa Liberadores da América, en 1976 , o Inter sería tamén o primeiro a chegar na final da competición suramericana. O adversario da decisión era o Nacional de Montevidéu . Tras un empate frustrante en cero a cero no Beira-Río, o Inter perdería o título ao ser derrotado cun delgado 1-0 no Uruguai, gol de Waldemar Victorino.
Anos 1980/90 - Tempos difíciles
Os anos 1980 foi un período de poucos títulos para o Internacional. Mesmo así, forneceu practicamente todo o equipo (nove dos once titulares) da Selección Brasileira que disputou as Olimpíadas de 1984, alcanzando unha inédita medalla de prata en Los Angeles . Destaque tamén para a conquista do Trofeo Joan Gamper, en Barcelona , no cal o Internacional eliminou o poderoso Barcelona (que anos máis tarde viría a ser o adversario da maior conquista da historia do club) de Maradona e venceu o inglés Manchester City na final, por 3 a 1. Obtivo un Tetracampeonato Gaúcho (de 1981 a 1984 ). No escenario nacional, o club conquistou o Torneo Heleno Nunes en 1984 e chegou a dúas finais consecutivas do Campionato Brasileiro (1987 e 1988).
O club pasou por graves crises na década de 1990. O ano de 1992 foi unha excepción: o Colorado conquistaba o inédito título da Copa do Brasil. A final dramática no Beira-Río estivo en contra o Fluminense. O Inter venceu a partida cun polémico pênalti ocorrido aos 42 minutos do segundo tempo, convertido pola defensa Célio Silva. Nesa década, o Internacional aínda obtivo catro títulos gaúchos (1991, 1992, 1994 e 1997). Tras boa campaña no Campionato Brasileiro de 1997 , no cal terminou na terceira colocación, o Internacional viviría un dos peores momentos de súa historia en 1999 , cando estivo ameazado de ser rebaixado para a Segunda División nacional. O Colorado escapou do descenso só na última partida do Campionato Brasileiro daquel ano, cun gol do ídolo Dunga sobre o Palmeiras de Luiz Felipe Scolari, no Beira-Río, garantindo a permanencia do club gaúcho entre os principais equipos do fútbol brasileiro.
2002/2006 - A Tríplice coroa
O Sport Club Internacional, coñecido como Celeiro de Ases por ser un dos principais formadores de xogadores no Brasil, resolveu apostar en súa categoría de base para unha nova era de conquistas, no inicio de Século XXI. O club revelou grandes xogadores ao fútbol brasileiro e mundial os últimos anos, como Lucio, Fábio Rochemback, Daniel Carvalho, Nilmar, Rafael Sóbis e Alexandre Pato.
Tras unha nova ameaza de descenso en 2002 , novamente librándose da caída só na última partida (desta vez fóra de casa, contra o Paysandu, en Belén ), o Internacional recuperou a hegemonia do fútbol gaúcho, coa conquista de catro estaduais consecutivos (2002, 2003, 2004 e 2005).
So o comando do presidente Fernando Carvalho, o Inter volveu a disputar competiçőes suramericanas, despois dun longo tempo afastado do escenario internacional. Na Copa Suramericana, o Colorado fixo boas campañas. En 2004 , chegou nas semifinais, sendo derrotado polo Boca Juniors da Arxentina e, en 2005 , tras pasar por São Paulo e Rosario Central (o club arxentino ostentava unha invencibilidade de 40 partidas contra equipos estranxeiros en casa, até ser derrotado polo Internacional en seu estadio), o Inter caería novamente diante do Boca Juniors. A experiencia adquirida na Copa Suramericana serviu para que os xogadores, en súa maioría mantidos, puidesen encarar un desafío aínda maior: a Copa Liberadores da América.
A vaga para a principal competición suramericana sería alcanzada en 2005 , a través do Campionato Brasileiro; nesta competición foron anulados trece xogos por un escándalo de manipulación de resultados envolvendo o árbitro Edílson Pereira de Carvalho; o Corinthians disputou novamente dúas partidas que perdera e superou en puntos o Internacional.
O ano seguinte, o club perdería o Campionato Gaúcho para o maior rival, mais conquistaría un gran título internacional. Adestrado por Abel Braga, o equipo colorado sagrou-se campión da Copa Liberadores, o día 16 de agosto de 2006 . Máis de 57 mil torcedores[carece de fontes] lotaram o Beira-Río para asistiren ao emocionante empate en 2 a 2 contra o São Paulo (campión mundial en 2005 ), colocando así o club colorado na galeria dos campeőes da Liberadores, tornándose o segundo equipo no sur do Brasil a conquistar este título. Os goles do Inter foron marcados por Fernandão e Tinga, mentres Lenílson e Fabão fixeron os goles do equipo adversario. O Inter xogou desde os 27 minutos do segundo tempo cun xogador a menos, tras a expulsão de Tinga . No primeiro duelo das finais, no Morumbi, o Internacional vencera por 2 a 1, nunha gran actuación de Rafael Sóbis, que marcou dúas veces.
Coa vaga garantida no Mundial de Clubs da FIFA, o Inter mantivo a boa fase no Campionato Brasileiro. Mesmo utilizando o equipo reserva en boa parte da competición, o grupo colorado conseguiu terminar no vice-liderado. Máis un feito inédito na historia do fútbol brasileiro, pois nunca un club do Brasil que conquistou a Liberadores terminara entre os dous primeiros colocados do Campionato Brasileiro do mesmo ano.[carece de fontes] O mellor resultado de até entón era o cuarto lugar obtido polo São Paulo, no campionato de 1993 .
O día 17 de decembro, o Internacional foi campión do Mundial de Clubs da FIFA, o maior título do club, ao novamente afrontar e vencer, en Yokohama (Xapón), o Barcelona. O club español era considerado favorito por gran parte da prensa mundial, viña dunha goleada na partida anterior e aínda contaba con Ronaldinho Gaúcho (dúas veces elixido o mellor xogador do mundo) no elenco, mentres o Internacional tivo dificultades para vencer o exipcio Al-Ahly por 2 a 1, con goles de Alexandre Pato e Luiz Adriano. Porén, o Internacional levou a mellor, vencendo a partida por 1-0. O gol foi marcado por Adriano Gabiru, xogador contestado pola afección, que saíu da reserva para facer o gol máis importante da historia do Club. Na chegada á Porto Alegre, o equipo colorado foi recepcionado por miles de torcedores, do aeroporto até o traxecto ao Beira-Río, que se encontraba lotado para recepcionar os campións.
En medio a tantas vitorias, o Internacional tivo un mao inicio de temporada en 2007 . Porén, para fechar con chave de ouro este ciclo vitorioso, o día 7 de xuño de 2007 o Inter conquistou a Recopa Suramericana diante do Pachuca do México, polo panel final de 5 a 2. No primeiro xogo, no estadio Hidalgo, o equipo non tivo unha boa actuación e foi derrotada por 2 a 1. Alexandre Pato abriu o panel, mais Gimenez, con dous goles, virou para o equipo mexicano. Na segunda partida, apoiado por máis de 51 mil torcedores que lotaram o Beira-Río, o Inter venceu o adversario polo panel de 4-0 - a maior goleada da historia da competición. Alex, de pênalti, Pinga, Alexandre Pato e Mosquera (contra) marcaron os goles. Despois de erguer as copas da Liberadores e do Mundial de Clubs da FIFA en 2006, o Inter vencía a Recopa e garantía a inédita Tríplice Coroa Internacional.
2008 - Campión de todo
No comezo do ano de 2008 , o Internacional participou da Copa Dubai, nos Emirados Árabes. En súa partida de estrea, o club venceu o Stuttgart, da Alemaña, por 1-0 (gol de Alex ) e clasificouse para as finais da competición.[10] Na decisión, o Colorado derrotou o forte equipo italiano da Internazionale de Milán por 2 a 1 (goles de Fernandão e Nilmar) e conquistou o título.[11]
O mesmo ano, o club foi campión do Campionato Gaúcho, tras dous anos sen conquistar a competición. Na primeira partida da decisión, o Colorado foi derrotado polo Xuventude por 1-0, en Caxias do Sur. Na partida decisiva, no Beira-Río, un panel histórico: 8 a 1 para o Internacional, con tres goles de Fernandão e os de máis sinalados por Danny Morais, Alex, Nilmar, Indio e até mesmo polo porteiro Clemer (de pênalti, ao final do xogo). A vitoria rendeu ao club o 38° título e consolidou o Internacional como o maior vencedor da historia do Campionato Gaúcho.[12]
No fin do ano, o Inter aínda obtivo un título inédito para o fútbol nacional: a Copa Suramericana de 2008, da cal fóra campión invicto, con cinco vitorias e cinco empates. Foi o cuarto título internacional oficial do club: Liberadores, Mundial, Recopa e agora, Suramericana, este último ningún club brasileiro conquistara. Con isto, o Internacional tornouse, ao lado do Boca Juniors, da Arxentina, un dos dous clubs a posuír todos os títulos oficiais que un club da América do Sur pode anhelar.
Aínda en 2008 , o club lanzou unha campaña visando alcanza cen mil asociados até a data seu centenario do club, en abril de 2009 . Esa marca só sería alcanzada en xullo de 2009.[13]
2009 - Centenario
O Internacional iniciou o ano de seu centenario conquistando o Campionato Gaúcho de forma invicta, vencendo a quenda (Copa Fernando Carvalho) e o returno (Copa Fábio Koff), sen a necesidade de disputar a final. Porén, perdeu tres títulos. A Copa do Brasil, en cuxa final chegou, mais perdeu para o Corinthians, e a Recopa Suramericana, a cal foi derrotado pola LDU de Quito .
En xullo de 2009 , o club aingiu a meta dos cen mil socios, tornándose o sexto entre os clubs con maior número de asociados no mundo.[14]
En 5 de agosto de 2009 , o Internacional conquistou a Copa Suruga Bank, disputada no Xapón. A decisión estivo en contra o club xaponés Oita Trinita e o colorado venceu por 2 a 1, con goles de Alecsandro e Andrezinho.[15][16]
En 6 de decembro de 2009 , o Internacional perdería o terceiro título do ano. Encerrou súa participación no Campionato Brasileiro como vice-campión, sendo o Flamengo campión. Para obter o título brasileiro o Internacional necesitaba, na última rolda, vencer súa partida contra o Santo André ocorrida no estadio Beira-Río e dependía dun resultado paralelo. Torcía para que seu maior rival Grêmio vencese ou empatase súa partida contra o Flamengo, ocorrido no estadio Maracanã. O Internacional venceu o embate, mais o Grêmio acabou sendo derrotado. Con estas combinacións o Internacional ficou en segundo lugar na clasificación final, tornándose vice-campión. Con esta colocación obtivo clasificación directa á Copa Liberadores da América de 2010 .
Títulos
Mundiais
Copa do Mundo de Clubs FIFA: 1
- (2006)
Intercontinentais
- (2009)
Continentais
Copa Liberadores da América: 1
- (2006)
- (2007)
Arquivo:CONMEBOL - Copa Sudamericana.svg Copa Suramericana: 1
- (2008*)
Nacionais
- (1992)
Estaduais
- (1927*, 1934*, 1940*, 1941*, 1942*, 1943*, 1944, 1945*, 1947, 1948*, 1950*, 1951, 1952*, 1953, 1955*, 1961, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974*, 1975, 1976, 1978, 1981, 1982, 1983, 1984, 1991, 1992, 1994, 1997, 2002*, 2003, 2004, 2005, 2008 e 2009*)
Copa FGF: 2
Campionato de Porto Alegre: 24
- (1913*, 1914, 1915, 1916, 1917, 1920, 1922, 1927, 1934, 1936, 1940, 1941, 1942, 1943, 1944, 1945, 1947, 1948, 1950, 1951, 1952, 1953, 1955 e 1972)
* Campión invicto.
Fútbol de Salón
Copa Intercontinental de Futsal: 1
- (1997)
- (2000)
- (1996)
- (1999)
Campionato Gaúcho de Futsal: 8
Campionato de Porto Alegre: 5
Estatísticas
O Internacional presenta un dos mellores históricos entre os equipos brasileiros sumando catro títulos nacionais de gran expresión, alén de posuír a Tríplice Coroa: Liberadores, Mundial e Recopa, conquistados en 2006 e 2007, respectivamente.
| Ano | 1927 | 1934 | 1936 | 1940 | 1941 | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 1º | 1º | 2º | 1º | 1º | |||||
| Ano | 1942 | 1943 | 1944 | 1945 | 1947 | 1948 | 1950 | 1951 | 1952 | 1953 |
| Pos. | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º |
| Ano | 1955 | 1961 | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969 |
| Pos. | 1º | 1º | 2º | 2º | 2º | 4º | 2º | 2º | 2º | 1º |
| Ano | 1970 | 1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 |
| Pos. | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 1º | 2º | 1º | 3º |
| Ano | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 |
| Pos. | 2º | 1º | 1º | 1º | 1º | 2º | 2º | 2º | 2º | 2º |
| Ano | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 |
| Pos. | 3º | 1º | 1º | 2º | 1º | 2º | 6º | 1º | 2º | 2º |
| Ano | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |
| Pos. | 3º | 4º | 1º | 1º | 1º | 1º | 2º | 7º | 1º | 1º |
| Ano | 2010 | |||||||||
| Pos. | 2º |
| Ano | 1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 5º | 3º | 4º | 4º | 1º | 1º | 25º | 3º | 1º | |
| Ano | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 |
| Pos. | 3º | 8º | 22º | 19º | 22º | 10º | 17º | 2º | 2º | 16º |
| Ano | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 |
| Pos. | 16º | 7º | 10º | 13º | 17º | 9º | 9º | 3º | 12º | 16º |
| Ano | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |
| Pos. | 6º | 9º | 21º | 6º | 8º | 2º | 2º | 11º | 6º | 2º |
| Ano | 2010 | |||||||||
| Pos. |
- En negrito , os anos en que o Inter foi Campión Brasileiro.
- En Verde , os anos en que o Inter se clasificou para a Copa Liberadores da América, sen a necesidade de ser campión.
- O Inter nunca foi rebaixado para a segunda división do Campionato Brasileiro.
- O Inter non se clasificou para a Copa Liberadores da América de 1988, a pesar de ser vice-campión da Copa Unión, en 1987 .
- En 2009 , o Internacional completou mil xogos en Campionatos Brasileiros, na vitoria por 3 a 2 contra o Barueri.
| Ano | 1989 | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 14º | |||||||||
| Ano | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 |
| Pos. | 19º | — | 1º | 11º | 6º | 10º | 7º | 7º | 19º | 4º |
| Ano | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |
| Pos. | 23º | 25º | 11º | 19º | 12º | 9º | — | — | 5º | 2º |
| Ano | 2010 | |||||||||
| Pos. | — |
- En negrito , o ano en que o Inter foi Campión da Copa do Brasil e, automaticamente, se clasificou á Copa Liberadores da América.
| Ano | 1962 | 1967 | 1968 | 1969 | 1970 | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 3º | 2º | 2º | 5º | 5º |
| Ano | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 9º | 4º | — | — | ||||||
| Ano | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 |
| Pos. | 2º | — | — | — | — | — | — | — | — | 3º |
| Ano | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 |
| Pos. | — | — | — | 20º | — | — | — | — | — | — |
| Ano | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |
| Pos. | — | — | — | — | — | — | 1º | 18º | — | — |
| Ano | 2010 | |||||||||
| Pos. |
| Ano | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 17º | 4º | 7º | — | — | 1º | 16º |
| Ano | 2006 | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pos. | 1º |
* Todas as participacións en torneos oficiais.
Partidas históricas
Partidas internacionais
Estadios
Estadio dos Eucaliptos
O ano de 1928 , o Asilo da Providencia (dono da Chácara dos Eucaliptos) resolveu vender o terreo, dando preferencia ao Internacional, aínda que o prezo fose alto. Mais o Inter non se interesou polo terreo e, sen sede, estivo próximo a fechar as portas.
Até que o enxeñeiro Ildo Meneghetti iniciou unha campaña de recadación de diñeiro para comprar un terreo no barrio Meniño Deus. Despois de vinte anos utilizando campos alleos, o colorado finalmente adquiría unha propiedade. O Estadio dos Eucaliptos, con súas arquibancadas de madeira que abrigaban aproximadamente 10 mil persoas, xa era unha realidade.
O día 15 de marzo de 1931 , o Internacional inauguraba o "majestoso" Estadio dos Eucaliptos. Nada mellor do que convidar o Grêmio para a primeira partida no novo campo. No Grenal de inauguración, o Colorado venceu por 3 a 0, con todos os goles marcados por Javel. En recoñecemento ao seu gran esforzo, o Internacional homenaxearía o presidente Ildo Meneghetti, anos máis tarde, co título de patrono colorado. A partir de 14 de febreiro de 1944 , o Estadio dos Eucaliptos recibiu oficialmente o nome de Estadio Ildo Meneghtti. O Estadio dos Eucaliptos sería a casa colorada até a aparición do Beira-Río, en 1969 . O día 26 de marzo de 1969 , o Internacional realizaba a súa última partida no Estadio dos Eucaliptos. No amistoso de despedida, o Colorado goleou o Río Grande por 4 a 1, goles de Sérgio, Valdomiro, Gilson Porto e Marciano (descontando Motine para o Río Grande). Nesta partida, o ex-crac Tesourinha, entón con corenta e sete anos, volveu a xogar por algúns minutos coa camisa do Inter.
Estadio Beira-Río
Ver páxina anexa: Maiores estadios de fútbol do mundoA construción do Xigante da Beira-Río, proxecto do ilustre concelleiro colorado Ephraim Piñeiro Cabral, iniciouse o día 12 de setembro de 1956 , cando foi doado o terreo onde sería construído o estadio. Na verdade, o terreo consistía dunha pequena porción das augas do Guaíba, pois o aterro só tivo inicio en 1958 . As primeiras estacas foron colocadas soamente o ano de 1959 .
En 1965 , as obras chegaron a parar e só continuaron coa axuda do Banco da Provincia do Río Grande do Sur. En principio, as obras foron lideradas polo portugués José Piñeiro Borda, torcedor fanático do Internacional. Piñeiro Borda faleceu en 25 de abril de 1965 e non pode ver o seu soño se concretar.
Era unha época difícil para todos os colorados. O Inter perdeu moitas partidas nese período, pois todo o diñeiro recadado era destinado á construción do estadio, sobrando moi pouco para investir nos xogadores. Non obstante, a afección colorada colaborou con doazóns de material de construción para o término do estadio.
Tras anos de espera, o Estadio Xigante da Beira-Río (oficialmente Estadio José Piñeiro Borda, en homenaxe ao inmigrante portugués que axudou a construílo) era finalmente inaugurado o día 6 de abril de 1969 . Exactamente 60 anos e dous días tras a fundación do club.
Na partida inaugural do Estadio Beira-Río, o Internacional afrontaba o poderoso equipo do Benfica, campión portugués e europeo. O Inter bateu o equipo portugués por 2 a 1, sendo que o primeiro gol da historia do estadio foi marcado por Claudiomiro . Os demais goles da partida foron marcados polo colorado Gilson Porto, descontando o lendário Eusébio para o Benfica.
Alén de ser o maior estadio do Sur do país e o oitavo nacionalmente, se encontra entre os cen maiores estadios do mundo.[carece de fontes] Tamén é o terceiro maior estadio particular do Brasil, ficando atrás só do Estadio do Morumbi, do São Paulo e o Estadio Arruda, do Santa Cruz.
Xigante Para Sempre
A diretoria colorada posúe un proxecto que visa a remodelación do Complexo Beira-Río.[17] Con iso o club se adaptaría ás máis recentes esixencias e padrões internacionais do fútbol, pronto para acoller calquera xogo nacional ou internacional, cun complexo deportivo sustentábel. Tras a modernización, o estadio estará pronto para recibir xogos da Copa do Mundo de 2014, xa que Porto Alegre foi confirmada como cidade-sede, o día 31 de maio de 2009 .
Adestradores
Rubens Minelli, Ênio Andrade e Abel Braga marcaron época no Colorado Gaúcho en función de súas conquistas. Minelli atinxiu auge de súa carreira os anos 1970, cando estruturou o histórico equipo do Internacional, que contaba con crac como Falcão, Figueroa e Carpegiani. Con iso, levou o Inter ao Bicampeonato Brasileiro - 75 e 76. Ênio foi outro técnico que brillou no Internacional. Dirixiu o club na conquista do Tricampeonato Brasileiro, de maneira invicta, en 1979. Abel Braga, en 2006, conduciu o Internacional ao seu primeiro título da Copa Liberadores, tras unha final disputada co entón campión do mundo São Paulo. O título garantiu a presenza do Internacional no Campionato Mundial de Clubs da FIFA en decembro daquel ano. Abel non perdeu a oportunidade e conquistou o título mundial tras derrotar o Barcelona na final.
- Principais técnicos
Presidentes
De entre os grandes presidentes do Inter, deben ser destacados dous. O primeiro foi o enxeñeiro Ildo Meneghetti, que foi o responsábel pola creación do Estadio dos Eucaliptos na década de 1930 no Meniño Deus en Porto Alegre. Ildo foi presidente do Colorado entre 1929 e 1934 e novamente en 1938 . O segundo é Fernando Carvalho, presidente responsábel pola recuperación da "grandeza" do Internacional. Foi cos investimentos pesados nas categorías de base que o presidente apostou, revelando crac e garantindo títulos internacionais. Foi con Fernando Carvalho que o Inter conquistou o Mundial de Clubs da FIFA, en 2006 , último ano de súa xestión. Administrou o Internacional, de 2002 até 2006.
Afección
Club do Pobo
As primeiras grandes pescudas de parámetro nacional en relación ao tamaño das afeccións, foron realizadas en 1983 en relación aos grandes clubs brasileiros. De acordo coa primeira pescuda, o Internacional era detentora da 12ª maior afección do Brasil, xunto ao Fluminense con 4,1% de torcedores en todo o Brasil. En 1993 , o porcentual foi do 3,1% torcedores estando a fronte de seu maior rival, Grêmio que abrigaba 2,6% de torcedores. Nesa ocasión, o Inter ocupaba a 11ª posición entre o grandes do Fútbol Brasileiro. O Inter xa chegou a ocupar a sétima posición en 1998 con 3,1% de torcedores e a nona posición en 2004 con 2,6%. Por datos de 2008 , o equipo colorada é a sétima maior afección do Brasil xuntamente co Cruceiro con 3% de torcedores en todo país con 5,5 millóns de colorados. Outro dado que analiza as afeccións é o total de apostas pola Timemania, na cal o Inter é o sétimo colocado entre os clubs brasileiros desde o lanzamento da loteria, co porcentual de 3,6 das apostas.[18] Historicamente, a popularização do Inter ocorreu no período 1940-1955 co chamado "Rolo Compressor" e que décadas despois, reforzou súa hegemonia do fútbol gaúcho os anos 1970. Xa nesa época o Colorado gañara o alcume da maior afección do Río Grande, que inclusive foi colocada na marquise do Beira-Río. O Sport Club Internacional é chamado de Club do Pobo do Río Grande do Sur.
Afeccións organizadas
O Internacional, como en moitos outros aspectos, é pioneiro en afeccións organizadas. Os anos 1940, comandados polo inesquecível Vicente Rao, o Colorado tivo a primeira afección organizada que se ten noticia no Brasil, na época do lendário Rolo Compressor. Co pasar dos anos, os colorados foron mantendo súa paixón polo club, apoiando o equipo sempre e crecendo seu espazo nas arquibancadas. San nas excursões que as organizadas intégranse con colorados de todo o Brasil, se mostrando animadas e participativas nos xogos disputados por todas as competicións do Internacional. Hoxe o Internacional é representado por tres afeccións organizadas oficiais: Camisa 12, Super F.I.C.O. e Nación Independente. A Garda Colorada non é considerada unha afección oficial. Todas torcen con faixas, cantos e himnos, visando incentivar o club.
- Camisa 12 - Maior afección organizada do Internacional que fica sempre próxima ao gol fronte ao panel electrónico do estadio Beira-Río, na arquibancada inferior.
- Super F.I.C.O. - Pertenza ao anel superior do estadio Beira-Río.
- Nación Independente - Ela se sitúa na arquibancada inferior, próxima ao gol do Gigantinho.
Socios
Hoxe o Inter comproba aínda máis a súa forza a través de seu número de Socios. Hoxe conta con 100.135 socios, o maior do Brasil e da América Latina. É o sexto club con máis socios e está atrás de clubs como Benfica, Barcelona, Manchester United, Bayer de Múnic e o Porto.
Curiosidades
- O primeiro gol da historia do Internacional foi marcado por Benjamin Vignoles, os dous da vitoria Colorada por 2 a 1 sobre o Militar Football Club, o día 12 de outubro de 1909 . Foi tamén a primeira vitoria na historia Colorada.[19]
- O Inter posúe o maior estadio do Sur do Brasil, o Estadio Beira-Río.[20]
- O Inter posúe o maior ginásio do Sur do Brasil, o Ginásio Gigantinho.
- O Estadio dos Eucaliptos, substituído actualmente polo Beira-Río, foi o único estadio gaúcho a acoller partidas dunha Copa do Mundo. En 1950 , foi o escenario de Iugoslávia 4 a 1 México e Suíza 2 a 1 México.
- O Internacional xa representou a Selección Brasileira en 2 ocasións. Na primeira, en 1956 , cando foi campión invicto dos Xogos Pan-americanos do México. Detalle: o técnico Francisco Duarte Júnior (o Teté) tamén era colorado. Na outra, en 1984 , cando conquistou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de LosAngeles ; O equipo brasileiro foi derrotada na final pola Francia por 2-0. De entre os atletas que se destacaron, estiveron Gilmar, Pinga, Mauro Galvão, André Luis, Ademir, Dunga, Tonho, Kita e Silvinho, todos colorados. A Sele-Inter, como era chamada en 84, bateu marca de público en moitas partidas. Contra a Italia, en Stanford, tivo 83 mil espectadores e contra a Francia, no estadio Rose Bowl, o público foi de 101.799 persoas. Esa conquista da medalla de prata (xuntamente coa prata de Seúl 1988) é, até hoxe, a maior conquista do Fútbol Olímpico Brasileiro.
- A Camisa 12 é a afección organizada máis antiga do Río Grande do Sur, fundada en 12 de outubro de 1969 .
- Primeiro club gaúcho a conquistar un Campionato Brasileiro (1975).
- Único club brasileiro a conquistar un Campionato Brasileiro de forma invicta (1979).[21]
- Único club gaúcho sempre na Primeira División do Campionato Brasileiro.
- Primeiro club gaúcho a disputar a Copa Liberadores da América. Tamén é o primeiro club gaúcho a chegar nunha final de Liberadores: en 1980, cando perdeu a decisión para o Nacional do Uruguai, en Montevidéu , por 1-0 (tras de empatar a partida de ida, no Beira-Río, en 0-0).
- Maior secuencia de títulos do Campionato Gaúcho (oito veces, de 1969 a 1976 ).
- En 1974 , o Internacional conquistou pola segunda vez un hexacampeonato gaúcho, cunha campaña inacreditável: foron 18 vitorias en 18 partidas.
- En enfrontamentos contra o maior rival, o Grêmio, o Internacional posúe 22 vitorias de máis, alén de 38 goles de vantaxe sobre o adversario. O Inter posúe tamén a maior invencibilidade en clásicos: 17 partidas, entre 1971 e 1975.
- Nos 5 enfrontamentos eliminatórios en nivel nacional e internacional contra o rival, eliminou o Grêmio en todos: Campionato Brasileiro 1988, Copa do Brasil 1992, Selectiva da Liberadores 2000, Copa Suramericana 2004 e na Copa Suramericana 2008.
- No Grenal coñecido como "Grenal do Século", que valía vaga para a final do Campionato Brasileiro de 1988 e para a Copa Liberadores da América de 1989, o Inter venceu por 2 a 1.
- En 2005 , o Internacional conmemorou o título do Campionato Brasileiro, con festa nas rúas de Porto Alegre e de varias outras cidades gaúchas. Os xogadores foron recepcionados e levados até o Estadio Beira-Río nun ómnibus de turismo. Ese título foi conmemorado, pois o Inter terminaría o Brasileiro un punto á cabeza do Corinthians, non fose o episodio da anulación de 11 partidas por denuncias de compra de resultados con axuda da arbitraxe.[22] Porén, coas partidas remarcadas, o Corinthians aproveitou a vantaxe de poder xogar novamente dúas partidas (nas cales fora derrotado anteriormente), superou o Inter na nova táboa e sagrou-se campión. Sen posibilidades de obter o título na xustiza, debido ás ameazas de retaliação feitas pola CONMEBOL (o que podería eliminar o club da Copa Liberadores da América de 2006, competición na cal sagrar-se-ía campión), o Inter decidiu abrir man da acción, decretando así o Corinthians como campión brasileiro do referido ano.
- Tríplice Coroa Internacional: o Internacional é xunto con São Paulo e Nacional-URU os únicos detentores da Tríplice Coroa Internacional na América do Sur, traxe homologado pola FIFA e CONMEBOL.
- En 2008 , o Internacional aplicou a segunda maior goleada en final de Campionato Gaúcho, ao vencer o Xuventude por 8 x 1, no Estadio Beira Río, (traxe que se repetiría o ano seguinte, na decisión da Copa Fabio Koff, sobre outro caxiense, o Caxias) conquistando así o seu 38º título estadual. Antes diso, o Internacional vencera o Bagé, en 1944 , por 9x0, sendo seis goles anotados o tempo normal e tres na prórroga.
- Foi o primeiro campión brasileiro da Copa Suramericana 2008, sendo até entón, o único campión invicto na historia da copa con 5 vitorias e 5 empates en 10 xogos.
- O distintivo do Inter tiña seis estrelas, referentes aos títulos: Campionato Brasileiro,[23][24][25] Copa do Brasil,[26] Copa Liberadores da América[27] e Mundial de Clubs FIFA.[28] Despois da conquista da Recopa Suramericana,[29] as estrelas sobre o escudo foron substituídas por unha coroa, en alusión á Tríplice Coroa Internacional, como o club denominou as tres conquistas internacionais consecutivas, e pasaron a ser usadas no medio do peito. Tras o triunfo na Copa Suramericana,[30] o club abandona todos os símbolos. A partir do concepto "campión de todo",[31] o Sport Club Internacional limpará seu distintivo[32] para o ano do seu centenario.[33] O novo uniforme[34] non terá ramos de louros, coroa ou estrelas.[35]
- O Internacional en 29 de xullo de 2009 completou mil xogos no Campionato Brasileiro.[36]
- Desde 27 de xaneiro de 2010 entrou no ar pola web a Radio Colorada.[37]
- A Praza Sport Club Internacional fica ao lado do Hospital Porto Alegre no barrio Azenha.[38]
Marcas
Símbolos
- Mascote
Para identificar o Inter como un club do pobo, nas páxinas deportivas da antiga Folla Deportiva e do xornal A Hora, xurdiu na década de 50 a figura do Negrinho, un personaxe cheo de ironia e malandragem.[carece de fontes]
Co tempo, o Negrinho acabou virando o Saci, aquel que lle gusta armar ciladas contra as persoas, como unha analoxía ao que o Internacional faría nos campos de fútbol .
- Himno
Ao final dos anos 1950, o Internacional sentiu necesidade de ter un himno, unha canción formal de celebración dos sentimentos colorados. Foi realizado un concurso para a escolla do himno, habendo moitos demandantes. Mais ningún dos himnos satisfixo a alma colorada como aquel que fóra feito nunha tarde de sufrimento de torcedor. O torcedor era o carioca Nélson Silva, compositor de morro, músico do conxunto "Aguias de la Medianoche", e que moraba hai nove anos en Porto Alegre cando compuxo o himno colorado.
O Inter desandava contra o Aimoré, o ano era 1957. El escoitaba o xogo e esperaba a noiva Ieda, mais esqueceu o compromiso daquela tarde. Sentouse brabo na mesa dun bar en fronte, e por razóns de quen é artista, comezou a escribir un himno de louvação ao Internacional.
Cando concluíu a última estrofe 'co Club do pobo do Río Grande do Sur', tivo a sensación de que era isto que sería cantado polo torcedor. Foi o que aconteceu, Celeiro de Ases é hoxe o himno oficial do Sport Club Internacional e do torcedor colorado.[39][40]
Hai algúns anos, a afección tamén acostumaba cantar unha antiga marchinha carnavalesca: 'Papá é o maior / Papá é que é o tal / Que cousa louca, que cousa rara / Papá non respecta a cara'.
Camisa
- Material deportivo
Perusso (Elenco
Profesional
Atualizado en 13 de xuño de 2010 .
- LEGENDA
: Capitán actual
| Porteiros | ||
|---|---|---|
| Xogador | ||
| Renan |
||
 Abbondanzieri |
||
| Lauro |
||
| Muriel |
||
| Defensores | ||
|---|---|---|
| Xogador | Pos. | |
| Bolívar |
Z | |
| Fabiano Eller |
Z | |
| Indio |
Z | |
| Juan |
Z | |
| Ronaldo Alves |
Z | |
| Ronaldo Conceição |
Z | |
 Sorondo |
Z | |
| Wagner Silva |
Z | |
| Arilton |
LD | |
| Bruno Silva |
LD | |
| Daniel |
LD | |
| Nei |
LD | |
| Kléber |
LE | |
| Eltinho |
LE | |
| Medio-campistas | ||
|---|---|---|
| Xogador | Pos. | |
| Derley |
V | |
| Glaydson |
V | |
| Guiñazú |
V | |
| Sandro |
V | |
| Tinga |
V | |
| Wilson Mathías |
V | |
| Andrezinho |
M | |
| D'Alessandro |
M | |
| Giuliano |
M | |
| Mariño |
M | |
| Thiago Humberto |
M | |
| Atacantes | ||
|---|---|---|
| Xogador | ||
| Alecsandro |
||
| Edu |
||
| Éverton |
||
| Leandro Damião |
||
| Marquinhos |
||
| Taison |
||
| Walter |
||
| Rafael Sóbis |
||
| Comisión técnica | |
|---|---|
| Nome | Pos. |
| Celso Roth |
T |
Transferencias 2010
: Xogadores que volven de préstamo
: Xogadores prestados
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Comisión técnica
| Comisión Técnica | |
|---|---|
| Celso Roth |
Técnico |
| Humberto Ferreira |
Auxiliar técnico |
| Fabio Mahseredjian |
Preparador físico |
| Flávio Soares |
Auxiliar de preparación física |
| Élio Carravetta |
Auxiliar de preparación física |
| Clemer |
Preparador de porteiros |
| Carlos Poisl |
Médico |
| Luciano Ramires |
Médico |
| Luiz Crecente |
Médico |
| Paulo Rabello |
Médico |
Futbolistas
Ídolos
Rivalidade
- Grenal
O Internacional é rival histórico doutro equipo popular de Porto Alegre, o Grêmio. As partidas entre Grêmio e Internacional son coñecidas como Grenal.
Un século de Grenais recibiu destaque no sitio web oficial da FIFA.[41] Recoñecido como un dos maiores clásicos do fútbol mundial e que para o Río Grande do Sur en función de súas inmensas conquistas, que dividen a paixón dos gaúchos.
O Internacional presenta vantaxe na historia nos enfrontamentos contra o Grêmio, no total foron 381 xogos con 144 vitorias coloradas, contra 120 do rival, 24 vitorias de máis e 117 empates.[42][43]
- Juve-Nal
Outro rival do Inter é o Xuventude. O equipo alvi-verde de Caxias do Sur sempre foi considerado como un "carrasco" do equipo colorada, sempre complicando partidas que parecían ser fáciles para o Internacional. En 1998 , o Ju venceu o Inter e sagrou-se Campión Gaúcho por primeira vez. Dez anos despois, en 2008 , o Internacional se vingou do Xuventude aplicando unha goleada histórica por 8 a 1, tornándose campión da edición. No enfrontamento, foron 103 vitorias do Internacional, 35 vitorias do Xuventude e 40 empates en 178 xogos.
Publicacións sobre o Internacional
- Libros
- ÁVILA, Eduardo de. Colorado das glorias, orgullo do Brasil (quadrinhos). Editora Lectura, 2009. ISBN 9788573589092
- BESTETTI, Ricardo. O Internacional nas competicións suramericanas. Evangraf, 2006. ISBN 9788577270446
- BESTETTI, Ricardo; DÍAS, Thiago. O Colorado Internacional. Evangraf, 2007. ISBN 9788577271085
- BESTETTI, Ricardo. O Internacional e súas conquistas polo mundo. Ideograf, 2009. ISBN 9788561975016
- BRAGA, Kenny. Inter, 90 anos de paixón. Xa Editores, 2000.
- BRAGA, Kenny. Inter, orgullo do Brasil. Xa Editores, 2006. ISBN 9788587270221
- BRAGA, Kenny. Rolo Compressor: Memoria dun Equipo Fabuloso. Xa Editores, 2008. ISBN 9788587270269
- BRAGA, Kenny. Os Dez Máis do Internacional. Maquinária Editora, Río de Xaneiro, 2009. ISBN 9788562063077
- CARVALHO, Fernando. De Belén a Yokohama. G7 Books, 2009. ISBN 9788589239868
- DIENSTMANN, Cláudio. Sport Club Internacional, Historia dunha paixón. L&PM, 2002. ISBN 9788525412515
- DIVERSOS. O Xigante da Beira-Río entra na Literatura Brasileira. Meridional Emma, 1969. ISBN 8574781827
- ENDLER, Sérgio. Tesourinha. Editora Tchê, 1984.
- FALCÃO, Paulo Roberto. Historias da bóla. L&PM Editores, 1996. ISBN 9788525405884
- FALCÃO, Paulo Roberto. O Equipo que nunca perdeu. Editora ACTÚA, 2009. ISBN 8574974684
- FISCHER, Luís Augusto. Xigante - A Historia da Conquista do Mundo. G7 Books, 2007. ISBN 9788589344364
- FISCHER, Luís Augusto; HERMANN, Jorge. Meu pequeno colorado. Belas Letras, 2008. ISBN 9788560174133
- FISCHER, Luís Augusto. Dicionario colorado. Belas Letras, 2009. ISBN 9788560174362
- FISCHER, Luís Augusto. Sangue, suor e talento, o segredo colorado. Editora Lectura, 2009. ISBN 9788573589450
- FISCHER, Luís Augusto. Internacional, o equipo do meu corazón. Editora Lectura, 2009. ISBN 9788573589245
- FREIRE, Ricardo. O Día en que me tornei Colorado. Panda Books, 2008. ISBN 9788588948686
- MENDES, Aleco; SCHLOTTFEDLT, Flávio. Historias coloradas. Nova Proba, 2004. ISBN 9788589344304
- NEVES, Emanuel. A Noite das Ás Vermellas - Crónicas Coloradas. Besourobox, 2008. ISBN 9788599275245
- OSTERMANN, Ruy Carlos. Meu corazón é vermello. Mercado Aberto, 1999. ISBN 9788528004601
- RODRIGUES, Vilmar Campanher. A Senda (crónica poética). Nova Proba, 2009.
- ROJAS, Otávio. A Conquista dun soño - Historias de colorados no Xapón. Nova Proba, 2007. ISBN 9788589344333
- SANTOS, Carlos Lopes dos. Na sombra dos Eucaliptos. Libraría do Globo, 1975.
- SANTOS, Carlos Lopes dos. O Xigante da Beira-Río. La Salle, 1984.
- SCHWERDT, Sadi. Non sepulten a emoción. Editora Nova Proba, 1988.
- URBIM, Carlos. Historias Coloradas - Versión Mirim. Nova Proba, 2005. ISBN 9788589344562
- VERISSIMO, Luis Fernando. Internacional, autobiografia dunha paixón. Ediouro, 2004. ISBN 9788500015991
- Vídeos e filmes
- Sport Club Internacional - Historia dunha Paixón (VHS que acompañaba o libro de Cláudio Dienstman): L&PM Editores, 2002, dirección Rubens Bandeira.
- Liberadores 2006 - Internacional Campión (DVD): Editora abril (Revista Panel), 2006.
- 16 de agosto de 2006 - un Día sen Fin (DVD): Montaxe Paralela, 2006, dirección Daniel Pedroso.
- Bastidores dun Soño - O Outro Lado do Título Mundial (DVD): Catraca Filmes, Porto Alegre, 2007.
- Xigante - Como o Inter Conquistou o Mundo (filme e DVD): G7 Cinema, 2007, dirección Gustavo Spolidoro.
- Xigantes do Deserto - Internacional Campión da Dubai Cup 2008 (DVD): G7 Cinema, 2008, dirección Diego de Godoy.
- Nada Vai Nos Separar - os Cen Anos do Sport Club Internacional (filme e DVD): G7 Cinema, 2009, dirección Saturnino Rocha.
Ver tamén
- Fútbol no Brasil
- Alista de campións nacionais do fútbol brasileiro
- Federación Gaúcha de Fútbol
- Confederación Brasileira de Fútbol
- Clubs brasileiros de fútbol
Conexións externas
- Sitio web Oficial do Internacional
- Sport Club Internacional na Federación Gaúcha de Fútbol
- Sitio web especial sobre o centenario colorado no clicRBS
Referencias
- ↑ colorado significa vermello.
- ↑ Informacións sobre o Beira-Río.
- ↑ CONMEBOL.con (4 de decembro de 2008). ¡Internacional brillante campeón de la Copa Nissan Sudamericana!" (en castelán ).
- ↑ Inter se destaca como club das marcas Pelé.net, acessado en 1º de marzo de 2008 .
- ↑ Poster do inédito e inigualável Octacampeonato Gaúcho de 1976.
- ↑ Internacional chega a marca de 100 mil socios - O Globo.
- ↑ Inter é o sexto colocado mundial en números de socios Lance,. Páxina visitada en 5 de agosto de 2009 .
- ↑ Pescuda indica unha nova historia da fundación do Inter.
- ↑ BALDASSO, Fabiano e GUIMARÃES, Carlos: "Peleia - os 50 xogos inesquecíveis do fútbol gaúcho", editora Nova Proba, Porto Alegre, 2007, p. 30-31
- ↑ Inter vence Stuttgart por 1 a 0 e decide Copa de Dubai ClicRBS,. Páxina visitada en 3 de setembro de 2008 ..
- ↑ Inter é campión con golaço de Nilmar GloboEsporte.con,. Páxina visitada en 3 de setembro de 2008 ..
- ↑ Fernandão dá show, Inter fai 8 a 1 e factura Gaúcho Terra,. Páxina visitada en 3 de setembro de 2008 ..
- ↑ Inter lanza proxecto para ter 100 mil socios GloboEsporte.con,. Páxina visitada en 3 de setembro de 2008 .
- ↑ Inter supera marca dos 100 mil socios Clicrbs,. Páxina visitada en 13 de xullo de 2009 .
- ↑ Colorado é campión unha vez máis no Xapón.
- ↑ Máis un título no Xapón.
- ↑ Xigante Para Sempre aprobado por unanimidade polos concelleiros – 29/12/2008.
- ↑ Caixa.gov.br - Timemania, colocación dos equipos. - atualizado en 24 de agosto de 2008.
- ↑ Centenario do S.C. Internacional - homenaxe do Colexio Militar de Porto Alegre Colexio Militar de Porto Alegre,. Páxina visitada en 24 de xullo de 2009 .
- ↑ Copa 2014 Brasil Espírito Santo en Foco.
- ↑ Internacional - Único Campión Brasileiro Invicto.
- ↑ BÓLA N@ ÁREA - Almanaque do Brasileirão 2005.
- ↑ 14/12/1975 - Campión Brasileiro.
- ↑ 12/12/1976 - Bicampeão Brasileiro.
- ↑ 23/12/1979 - Tricampeão Brasileiro Invicto.
- ↑ 13/12/1992 - Campión da Copa do Brasil.
- ↑ 16/08/2006 - Campión da Copa Liberadores.
- ↑ 17/12/2006 - Campión Mundial de Clubs da FIFA.
- ↑ 07/06/2007 - Campión da Recopa Suramericana.
- ↑ 03/12/2008 - Campión da Copa Suramericana Invicto.
- ↑ 04/12/2008 - Inter lanza camiseta "O campión de todo".
- ↑ 05/01/2009 - Revista Época escolle distintivo do Inter como o máis bonito da Serie A ..
- ↑ 10/01/2009 - Inter lanza selo comemorativo ao centenario.
- ↑ 14/01/2009 - Segredo desvelado.
- ↑ 04/02/2009 - Vexa a evolución do distintivo.
- ↑ Internacional completa 1 000 xogos no Campionato Brasileiro.
- ↑ Chegou a Colorada, a Radio do Sport Club Internacional!.
- ↑ Praza Sport Club Internacional no barrio Azenha.
- ↑ Himnos e cancións coloradas.
- ↑ Sport Club Internacional - Letras de Músicas.
- ↑ FIFA.con - Un siglo de Grenais (Un século de Grenais)(en español).
- ↑ Os Números.
- ↑ Vexa a ficha de todos os Grenais.
| Precedido por São Paulo |
Campión da América 2006 |
Sucedido por Boca Juniors |
| Precedido por São Paulo |
Campión do Mundo 2006 |
Sucedido por Milan |
.svg/15px-Flag_of_Brazil_(1960-1968).svg.png){kind=small}
.svg/15px-Flag_of_Brazil_(1968-1992).svg.png){kind=small}
Internacional (
.PNG/100px-Mapa_Regiao_Sul_do_Brasil_(somente).PNG)
