santarém (portugal) - Wikilingue - Encydia
 |
 |
|
| Brasão | Bandeira | |
 Rúa en Santarém |
||
|
||
| Gentílico | Escalabitano (lat. Scalabitanus); Santarense; Santareno | |
| Área | 560,2 km² | |
| Poboación | 63 630 hab. (2008) | |
| Densidade poboacional | 114 hab./km² | |
| N.º de freguesías. | 28 | |
| Presidente da Concello |
Non dispoñíbel | |
| Fundación do municipio (ou foral) |
1095 | |
| Rexión | Ribatejo | |
| Sub-rexión | Lezíria do Texo | |
| Distrito | Santarém | |
| Antiga provincia | Non dispoñíbel | |
| Orago | San Nicolau | |
| Festivo municipal | 19 de marzo | |
| Código postal | ||
| Enderezo dos Paços do Concello |
[1] | |
| Sitio oficial | Non dispoñíbel | |
| Enderezo de correo electrónico |
Non dispoñíbel | |
Municipios de Portugal.  |
||
Santarém é unha cidade portuguesa, capital do Distrito de Santarém, con cerca de 28 900 habitantes (32 000 na área urbana).[carece de fontes]
Desde 2002 que está integrada na rexión estatística (NUTS II) do Alentejo e na subregião estatística (NUTS III) da Lezíria do Texo; até aí formaba parte da antiga rexión de Lisboa e Vale do Texo. Pertencía aínda á antiga provincia do Ribatejo (hoxe porén sen calquera significado político-administrativo), da cal era capital.
É tamén sede dun municipio con 560,2 km² de área e 63 630 habitantes (Escalabitanos) (2008), subdividido en 28 freguesías. O municipio é limitado a norte polos municipios de Porto de Mós, Alcanena e Torres Novas, a liches pola Golegã e pola Chamusca, a sueste por Alpiarça e Almeirim, a sur polo Cartaxo, a suroeste pola Azambuja e a oeste por Río Maior.
Táboa de contido |
Historia
Santarém, antiga Scalabis, foi conquistada en 1147 , por D. Afonso Henriques. Nun golpe audacioso, perpetrado durante a noite, a cidade caeu na posesión dun escaso exército reunido polo Rei de Portugal.
Esta cidade moi antiga foi contactada por Fenícios , Gregos e Cartagineses. A fundación da cidade de Santarém reporta á mitologia greco-romana e cristiá, recoñecéndose nos nomes de Habis e de Irene, as súas orixes míticas. Os primeiros vestixios documentados da ocupación humana remontan ao século VIII a.C..
A poboación do poboado colaboraría cos colonizadores romanos, cando estes aportaram á cidade en 138 a.C. e a designaron como Scalabis. Durante este período tornouse no principal entreposto comercial do medio Texo e nun dos máis importantes centros administrativos da provincia Lusitânia. Dos romanos recibiu o nome de Scalabi Castro.
Coas invasións dos Alanos e dos Vândalos pasou a ser designada por Santa Irene.
Pasou para a posesión dos mouros en 715 , vindo a ser conquistada polo conde D. Henrique, para de novo volver á posesión dos mouros, en 1110 , até que D. Afonso Henriques a conquista definitivamente en 1147 .
A cidade foi escenario de moitas Cortes.
| Poboación do concello de Santarém (1801 – 2008) | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1801 | 1849 | 1900 | 1930 | 1960 | 1981 | 1991 | 2001 | 2008 |
| 37 304 | 15 425 | 41 994 | 54 701 | 63 777 | 62 896 | 62 621 | 63 563 | 63 630 |
Subdivisões administrativas
As freguesías de Santarém son as seguintes:
- Abitureiras
- Abrã
- Achete
- Alcanede
- Alcanhões
- Almoster
- Ameneirais de Baixo
- Arneiro das Milhariças
- Azóia de Baixo
- Azóia de Cima
- Casével
- Gançaria
- Marvila (Santarém)
- Moçarria
- Pernes
- Pombalinho
- Póvoa da Exime
- Póvoa de Santarém
- Romeira
- Santa Iría da Ribeira de Santarém (Santarém)
- San Nicolau (Santarém)
- San Salvador (Santarém)
- San Vicente de Paul
- Tremês
- Vale de Figueira
- Vale de Santarém
- Vaqueiros
- Várzea
Patrimonio
A pesar de ser chamada de "Capital do Gótico", Santarém é, hoxe, unha cidade con só un reflexo de todo o patrimonio arquitectónico que xa posuíu. Almeida Garrett, na súa novela "Viaxes na miña Terra", xa refería a decadencia e incúria a que eran votados moitos dos ilustres edificios da cidade. Hoxe podemos referir:
- Alcáçova e Murallas da cidade
- Torre das Cabaças
- Fonte das Figueiras
- Igrexa de Santa Maria de Marvila
- Igrexa do Convento de Santa Clara
- Igrexa de Santo Estêvão ou Igrexa do Santíssimo Milagre
- Capela de Nosa Señora do Monte
- Igrexa de San Nicolau
- Igrexa da Misericórdia
- Igrexa de Jesus Cristo ou Igrexa do Hospital ou Igrexa do Convento de Nosa Señora de Jesus do Sitio
- Convento de San Francisco
- Igrexa da Graza ou Igrexa de Santo Agostinho
- Igrexa do Seminario ou Igrexa de Nosa Señora da Conceição do Colexio dos Jesuítas (Sé Catedral)
- Igrexa de Santa Cruz
- Igrexa de Santa Iría
- Igrexa de San João de Alporão
- Convento das Donas
- Igrexa de Nosa Señora da Piedade
- Igrexa de Santa Maria da Alcáçova
- Convento das Capuchas
- Igrexa de San João Evangelista do Alfange
- Ermida do Milagre
- Templo Romano
- Teatro Rosa Damasceno
- Ponte de Alcource
Quen seguir da Igrexa de Marvila, pola Torre das Cabaças, recentemente restaurada, pasará polo antigo Teatro Rosa Damasceno (nun estado avanzado de decadencia). Máis á cabeza encontrará un xardín, xunto ás murallas, de onde se pode gozar dunha das paisaxes máis celebradas en Portugal, a lezíria e o Texo, das "Portas do Sol".
Tradicións
Educación
En termos de ensino superior público, hai a referir a existencia do Instituto Politécnico de Santarém que inclúe a Escola Superior Agraria de Santarém, a Escola Superior de Educación de Santarém, a Escola Superior de Xestión e Tecnoloxía de Santarém, a Escola Superior de Deporte de Río Maior e a Escola Superior de Saude de Santarém. O Instituto Superior de Linguas e Administración (ISLA) é a única institución de ensino superior privado.
Cidades xemelgas
Conexións externas
| Concellos do Distrito de Santarém |
|
|
|---|---|---|
