Visita Encydia-Wikilingue.con

Santa Rita (Paraíba)

santa rita (paraíba) - Wikilingue - Encydia

Municipio de Santa Rita
[[Ficheiro:|270px|none|center|]]
""
Brasão Bandeira descoñecida
Himno
Aniversario {{{aniversario}}}
Fundación 19 de marzo de 1890.
Gentílico santaritense
Lema
Prefecto(a) Marcus Odilon Ribeiro Coutinho, Cassado por dúas veces (PMDB/PSDB)
(20092012)
Localización
Localização de Santa Rita
Unidade federativa  Paraíba
Mesorregião Mata Paraibana IBGE/2008 [1]
Microrregião João Persoa IBGE/2008 [1]
Rexión metropolitana João Persoa
Municipios limítrofes João Persoa, Bayeux, Lucena, Cabedelo, Sapé, Río Tinto, Capim, Cruz do Espírito Santo, Conde, Pedras de Fogo, Alhandra
Distancia até a capital 11 km
Características xeográficas
Área 727 km²
Poboación 126 775 hab. est. IBGE/2009 [2]
Densidade 168,4 hab./km²
Altitude m
Clima Tropical Quente Húmido
Fuso horario UTC-3
Indicadores
IDH 0,659 medio PNUD/2000 [3]
PIB R$ 694.285 mil IBGE/2005 [4]
PIB per capita R$ 5.371,00 IBGE/2005 [4]

Santa Rita é un municipio brasileiro do estado da Paraíba, localizado na microrregião de João Persoa.


Táboa de contido

Xeografía

Aspectos físicos

Localizado na Mesorregião da Mata Paraibana e na Microrregião de João Persoa e contando cunha área total de 727 km², representando 1.2873% da superficie do Estado da Paraíba, o municipio está inserido na unidade geoambiental dos Taboleiros Costeiros. Esa unidade acompaña o litoral de todo o Nordeste e presenta altitude media de 50 a 100 metros. Comprende platôs de orixe sedimentares, que presentan grao de entalhamento variável, ora con vales estreitos e encostas abruptas, ora abertos con encostas suaves e fondos con amplas várzeas.

A sede do municipio fica a unha altitude aproximada de 16 metros do nivel do mar.

Vegetação

A vegetação é predominantemente do tipo bosque subperenifólia (bosque tropical do tipo atlântica), con partes de bosque subcaducifólia e cerrado.

Solo

De modo xeral, os solos son profundos e de baixo fertilidade natural. O clima é do tipo tropical chuvoso, con verão seco. O período chuvoso ten inicio en febreiro e término en outubro. A precipitación media anual é de 1.600 mm. A temperatura media anual do municipio oscila en torno a 26°C.

Os solos do municipio son representados por latossolos e podzólicos nos cumes de chapadas , é unha área de planalto en relación á zona costeira, e son cumes residuais, pozólicos con fregipan, podzólicos plínticos e podzóis nas pequenas depresións nos taboleiros e polos podzólicos concrecionários en áreas dissecadas e encostas. Por fin, por gleissolos e solos aluviais nas áreas de várzeas.

Hidrografia

Santa Rita encóntrase inserido nos dominios das concas hidrográficas dos ríos Paraíba, rexión do Baixo Paraíba, Miriri e Gramame. O municipio ten saída para o mar a través do estuario do Río Paraíba. Nesa rexión sitúanse varias illas, e entre elas se destacan dúas pertencentes ao municipio: Illa Stuart e Illa Tiriri.

Seus principais tributarios son: os ríos Gramame, Jaburu, Camaço, Mamuaba, Mumbaba, Engenho Novo, Negro, Paroeira, Soé, Tapira, Estiva, Pau-Brasil, Miriri, Tibirizinho, Cabocó e Una, Gargaú e Mangereba, alén dos riachos: Auga Branca, Laminha, Bambu, do Cesto, da Estiva, Mangabeira, Dous Ríos, Pau-Brasil, Jacuípe, Jacaraúna, Bibira, Japungu, Palmeira, do Boi, Obim, Miriri, das Pedras e Pilão. Todos os cursos d’auga teñen réxime de escoamento perene e o padrão de drenagem é o dendrítico.

Os principais corpos de acumulação son os açudes: Miriri, Tibiri, Gargaú e dos Reis, alén das lagoas: Seca de Cima, Seca de Baixo, Barriga Chea, Zumbi, do Paturi e Tibiri.

Historia

A colonización de Santa Rita tivo orixe pronto tras a fundación de João Persoa, en 1585 , polo portugués Frutuoso Barbosa. Na ocasión, eran frecuentes os combates entre portugueses, tabajaras e potiguaras, estes últimos auxiliados polos franceses.

Santa Rita orixinouse de acampamento de nativos, colonos, exploradores, comerciantes, creadores e até tropas militares. Foi construído no local entón coñecido como Tibiry o Forte de San Sebastião (1771), e próximo a el foi edificada a capela que, xuntamente co primeiro engenho de azucre , se tornaron o marco para a formación do poboado.

O distrito de Santa Rita foi creado pola Lei provincial nº 2, de 20 de febreiro de 1839 . Xa o municipio foi declarado como tal polo Decreto estadual nº 10, de 9 de marzo de 1890 e Antônio Cordeiro Gomes de Melo foi nomeado Presidente do Consello de Intendência Municipal, cargo equivalente ao de Prefecto Constitucional. Suprimido este, posteriormente a Lei estadual nº 79 de 24 de setembro de 1897 o restaurou, firmando Santa Rita como territorio desmembrado da cidade de Paraíba . A sede municipal recibiu foros de cidade pola Lei estadual nº 613, de 3 de decembro de 1924 , que novamente extinguida foi restaurada polo Decreto estadual n.º 352, de 28 de decembro de 1932 .

Inicialmente só coa sede, sufriu diversas reformulações administrativas chegando en 1959 a contar cos distritos de Livramento , Lucena e Bayeux. Dese ano en diante perdeu os distritos de Bayeux (1959) e Lucena (1961).

A padroeira do municipio é Santa Rita de Cássia.

O municipio, ao longo da súa historia tivo un único prefecto cassado por dúas veces consecutivas, o Sr. Marcus Odilon Ribeiro Coutinho que tivo seu mandato cassado pola segunda vez o día 27 de abril de 2010.

Límites e división territorial

O municipio limítase cos municipios de Cabedelo (23 km), Lucena (27 km), Río Tinto (36 km), Capim (28 km), Sapé (27 km), Cruz do Espírito Santo (12 km), Conde (18 km), Pedras de Fogo (34 km), Alhandra (45 km), Bayeux (7 km) e João Persoa (12,7 km).

Barrios da sede do municipio

Distritos, subdistritos e localidades municipais

Economía

É o terceiro municipio do estado en poboación e en número de electores, un dos maiores en extensión territorial e o maior produtor de abacaxi da Paraíba. Santa Rita é tamén coñecida como a cidade dos canaviais, pola gran produción de cana-de-azucre .

Arte e cultura

Santa Rita abriga un universo artístico moi pouco explotado. Ao redor de 1950, a cidade xa se encantou coa forza das lapinhas, que encantaban a moitos nos períodos natalinos, sempre regados ás bençãos da igrexa. Era común que as persoas se encontrasen na praza central (actual Getúlio Vargas), para unha passeada ou unha ída ao coreto que alí existía.

Teatro

O antigo teatro municipal, chamado "Teatro Talleres das Artes", funcionaba no barrio da Liberdade (Centro) deu lugar a un banco particular. Xuntamente, foron extinguidos a banda filarmônica e o grupo de cultura popular Massapê, que alí existían.

Actualmente a cidade só dispón dun teatro particular no Conxunto Tibiri II [carece de fontes?]. O teatro, de propiedade do dramaturgo, profesor, actor e director teatral Ivonaldo Rodrigues (cuxo teatro ten seu mesmo nome) posúe mantemento e recursos propios, superando todas as dificultades que o ramo da arte pode someter. Con todo, é grazas a esa forte iniciativa que o barrio aínda consegue contacto coa arte. Neste mesmo teatro todos os anos acontece o "Festaty" (Festival de Teatro de Tibri II), que vai na súa décima-quinta edición. Alén dun festival anual, o Teatro Ivonaldo Rodrigues fai xa hai tres anos a "Mostra Cultural", que dura un semana e acontece sempre en maio.

No Teatro Ivonlado Rodrigue xa foron presentadas varias pezas, como "A Santa e o Reverendo" (comedia), "O Túnel e a Luz" (drama), "Máscaras" (drama), "As tías" (comedia). Moitas pezas xa foron encenadas no Ivonaldo Rodrigues, desde concursos de teatros e pezas diversas, alén da actividade conxunta con alumnos do barrio, a exemplo do "Auto de Natal" do ano de 2007, realizado so a dirección da profesora (de artes), Quadrinhista e actriz Lais Lima Sobreira, e co apoio da formación de coreografia de Shirley Bento (coreógrafa, profesora e actriz). Contou tamén coa preparación técnica de Ana Claudia Gonçalves (profesora e actriz), alén da creatividade e competencia dos alumnos-actores da Escola Unión, localizada no mesmo barrio.

Alén do teatro, que segue o estilo dun escenario italiano, o barrio de Tibiri II tamén é regalado coa anual "Paixón de Cristo" que reúne o empeño de actores anónimos do propio barrio, que se esforzan para que a cada ano as presentacións se superen.

Danza

A danza se manifesta na maioría das veces en folguedos da propia cidade, cada cal en súa localidade. Nos períodos juninos podemos ter a presenza das varias quadrilhas juninas, moitas das cales estilizadas, animando a cidade e rescatando as raíces da terra.

As dúas máis activas na cidade son a Riacho Verde e o Grupo de Cultura Popular e Quadrilha Junina Explosión Nordestina, do barrio de Tibiri II. Esas quadrilhas invoam a cada ano para mellor contaren os enredos e situaren a plateia respecto aos enredos que contan, sexa nun casório matuto ou coa presenza de personaxes que máis parecen arlequinss dunha comedia.

A cidade tiña un grupo de cultura popular e danza chamado Massapê, que se presentaba en todo o estado e país, con previsión até de presentacións internacionais.

Deportes

A cidade posúe un equipo de fútbol que xa deu moitas glorias no deporte para a cidade, é o Santa Cruz de Santa Rita, alén de diversos equipos afeccionados. Tamén o deporte que se destaca no municipio é o Taekwondo, onde os atletas teñen competido en torneos importantes polo Brasil e fóra del, e traendo até titulos nacionais.

Equipos de fútbol

Educación

Entre os maiores colexios de ensino público están o colexio Luiz De Azevedo Soares, Odilon Ribeiro Coutinho, o colexio Machado de Assis, Anibo 1 e Anibo 2 e o colexio Carlos Chagas, de educación particular existen as escolas CNEC, Unión, IEPAPS, EJAA/actualmente CCJAA, Don Bosco, Cest , Sesf e o Rosa de Saron [carece de fontes?].

Fillos ilustres

Referencias

  1. a b División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
  2. Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
  3. Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
  4. a b Produto interior bruto dos Municipios 2002-2005. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.

Conexións externas

Your Ad Here