| Municipio de San José da Coroa Grande | |||||
| [[Ficheiro:|270px|none|center|]] | |||||
| "" | |||||
|
|||||
| Himno | |||||
| Aniversario | 11 de abril | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Fundación | 1962 | ||||
| Gentílico | coroense | ||||
| Lema | |||||
| Prefecto(a) | José Barbosa de Andrade (DEM) (2005 – 2008) |
||||
| Localización | |||||
| Unidade federativa | |||||
| Mesorregião | Mata Pernambucana IBGE/2008 [1] | ||||
| Microrregião | Mata Meridional Pernambucana IBGE/2008 [1] | ||||
| Rexión metropolitana | |||||
| Municipios limítrofes | Barreiros a norte e oeste, Océano Atlântico a liches e ao sur o estado de Alagoas. | ||||
| Distancia até a capital | 114 km km | ||||
| Características xeográficas | |||||
| Área | 69 km² km² | ||||
| Poboación | 18 555 hab. est. IBGE/2009 [2] | ||||
| Densidade | 263 hab./km² | ||||
| Altitude | 2 m | ||||
| Clima | Tropical Chuvoso con verão seco As' | ||||
| Fuso horario | UTC-3 | ||||
| Indicadores | |||||
| IDH | 0,628 medio PNUD/2000 [3] | ||||
| PIB | R$ 42 275 mil IBGE/2005 [4] | ||||
| PIB per capita | R$ 2 728,00 IBGE/2005 [4] | ||||
San José da Coroa Grande é un municipio brasileiro do estado de Pernambuco .
Táboa de contido |
Margeada por piscinas naturais, a cidade ten súa denominação inspirada nas coroas que emerxen nas mareas baixas nos bancos de area entre a beira-mar e os corais.
En homenaxe aos indios caetés, pobo nativo da rexión, o Municipio era chamado de Puirassú, que na lingua Tupi significa Coroa Grande. Só en 31 de decembro de 1958 , coa publicación da Lei 3.340, a cidade pasou a ser considerada un Municipio autónomo, recibindo o nome de San José da Coroa Grande.
O marco inicial do municipio foi a Matriz de San José, punto de onde partiu toda súa expansión e que até os días de hoxe atrae a poboación local e turistas que gozan as belezas e historias da Costa Dourada.
Localízase a unha latitude 08º53'52" sur e a unha longura 35º08'52" oeste, estando a unha altitude de 2 metros. Súa poboación estimada en 2004 era de 15 222 habitantes. Posúe unha área de fmtn|69.2|km²]].. {{
San José da Coroa Grande é a última cidade pernambucana en dirección ao sur, a menor praia e de máis poboada.
O munícipio de San José da Coroa Grande conta con dous distritos: Várzea do Una e Abreu do Una.
A praia do Gravatá fica localizada no distrito do Abreu do Una, onde na época ligaba Barreiros até a Vila do Gravatá, pola cal o azucre era transportado da Fábrica Central Barreiros até o Porto do Gravatá por locomotiva.
O porto era construído de madeira onde ancoraban as barcaças que transportaban azucre para o Arrecife e de alí para o Río de Xaneiro.
A igrexa foi construída polos holandeses, tendo como padroeiro San Benedito, fica localizada no distrito do Abreu do Una.
En 1961 foi demolida polo señor de engenho coñecido nas redondezas por Otávio e reerguida máis enriba unha nova capela en homenaxe a San João Batista.
Na localidade existiu unha festa moi popular, que era a festa de reis, pois era tradicional e todos conmemoraban moito.
A igrexa do Abreu, foi unha capela de engenho, feita polo dono do engenho na década de 20 do século pasado.
O museo fica localizado no distrito de Vázea do Una en San José da Coroa Grande – PE, fundado en 22 de abril de 2000 por Bertrando Bernardino, co obxectivo de servir de abrigo e preservación da cultura rexional e medio ambiente. No interior do museo do Una, encontramos o peixe lúa, un dos dous exemplares expostos no Brasil, o outro é en São Paulo.
No período de 1942-3, era chamado de gato branco, hoxe é de propiedade de socios da vila, onde a dona Aurita de Barros posúe 52% das accións. O club funcionaba como danza para a poboación local, hoxe encóntrase desactivado.
A propiedade está localizada a cerca de 6 km da PE 060. O Engenho Morim foi fundado o século XVIII, pola Baronesa de Gindahy.
As construcións existentes contemplan a casa grande, estábulo, banheiro de carrapaticida, estrumeira, moita e casas de moradores, que conservan as liñas arquitetônicas orixinais. Tamén pódese observar as ruínas da capela, fronte á casa grande. En 2003 venda de 1029 hectáreas para Diógenes de Oliveira Paes Barreto e José Lourenço de Oliveira Neto, actuais donos da propiedade.