Ruy Belo

ruy belo - Wikilingue - Encydia

Ruy de Moura Belo (San João da Ribeira, Río Maior, 27 de febreiro de 1933 Queluz, 8 de agosto de 1978 ) foi un poeta e ensaísta portugués.

En 1951 entrou para a Universidade de Coímbra como alumno de Dereito e tornouse membro da Opuxen Dei. Concluíu o Curso de Dereito en Lisboa , en 1956, ano en que partiu para Roma, doutorando-se en Dereito Canónico pola Universidade S. Tomás de Aquino (Angelicum), dous anos despois, cunha tese titulada «Ficción Literaria e Censura Eclesiástica».

Regresado a Portugal traballou no campo editorial e en 1961 entrou na Facultade de Letras de Lisboa, recibindo unha bolsa da Fundación Calouste Gulbenkian para investigación, abandonou a Opuxen Dei e foi lector de Portugués en Madrid entre 1971 e 1977.

Exerceu, aínda que brevemente, un cargo de director-adxunto no entón ministerio da Educación Nacional, mais o seu relacionamento con opositores ao réxime da época, a participación na folga académica de 1962 e a súa candidatura a deputado, en 1969, polas listas da Comisión Electoral de Unidade Democrática, levaron a que as súas actividades fosen vixiadas e condicionadas. Ocupou, aínda, un lugar de lector de Portugués na Universidade de Madrid (1971-1977). Regresado, entón, a Portugal, foille rexeitada a posibilidade de leccionar na Facultade de Letras de Lisboa, dando clases na Escola Técnica do Cacém, no ensino nocturno. En 1991 foi condecorado, a título póstumo, co grao de Grande Oficial da Orde Militar de Sant'iago da Espada.

Sendo, na súa pasaxe pola prensa, director literario da Editorial Aster e xefe de redacción da revista Rumbo, os seus primeiros libros de poesía foron Aquel gran Río Eufrates (1961) e O Problema da Vivenda (1962). Ás colectáneas de ensaios Poesía Nova (1961) e Na Senda da Poesía (1969), seguíronse obras cuxa temática se prende ao relixioso e ao metafísico, so a forma de interrogações acerca da existencia. É o caso de Boca Bilingüe (1966), Home de Palabras(s) (1969), País Posíbel (1973, antoloxía), Transporte o Tempo (1973), A Marxe da Alegría (1974), Toda a Terra (1976) e Despídome da Terra da Alegría (1977). O versilibrismo dos seus poemas conxúgase cun dominio das técnicas poéticas tradicionais. A súa obra, organizada en tres volumes so o título Obra Poética de Ruy Belo, en 1981, foi, mentres, albo de revisitação crítica, sendo considerada unha das obras cumes, a pesar da brevidade da vida do poeta, da poesía portuguesa contemporánea.

A pesar do curto período de actividade literaria, Ruy Belo tornouse un dos maiores poetas portugueses da segunda metade do século XX, tendo as súas obras ser reeditadas diversas veces.

Destacouse aínda pola tradución de autores como Antoine de Saint-Exupéry, Montesquieu, Jorge Luís Borges e Federico García Lorca.