ruínas de kilwa kisiwani e de songo mnara - Wikilingue - Encydia
|
||||
| Patrimonio Mundial — UNESCO | ||||
A cidade de Quíloa en 1590.
|
||||
| Informacións | ||||
|---|---|---|---|---|
| Inscrición: | 1981 (en perigo: 2004) | |||
| Localización: | Kilwa Kisiwani 8º 57' 28" S 39º 31' 22" E Songo Mnara S9 02 58.0 E39 34 02.0 |
|||
| Criterios: | C (iii) | |||
| Descrición UNESCO: | fr en | |||
As ruínas de Kilwa Kisiwani e de Songo Mnara localízanse nas dúas pequenas illas de mesmo nome, á entrada dunha baía no sueste da costa da Tanzânia.
Ambas representan os vestixios de dous grandes portos comerciais onde, entre os séculos IX e XVI, se trocou o ouro e ferro do Zimbabwe, escravos e marfim de toda a África Oriental, por tecidos , porcelana, xoias e especias da Asia. Estas illas foron inscritas pola UNESCO en 1981 na lista dos locais que constitúen Patrimonio da Humanidade e, en 2004, na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo.
Táboa de contido |
Historia
Antecedentes
As illas de Kilwa Kisiwani (Quíloa, na Historia de Portugal) e de Songo Mnara parecen ser ocupadas o século IX, probabelmente por poboacións swahili. Nesa época, un xefe da illa de Kilwa Kisiwani vendeuna a un mercador árabe chamado Alí bin Al-Hasan, fundador da Dinastia Shiraz. Entre os séculos XI e XV, os seus descendentes nelas estabeleceron o máis poderoso centro comercial da África Oriental. O século XIII, os seus xefes dominaban todos os centros comerciais da costa africana, desde a Illa de Pemba, a norte, até Sofala, no sur.
O mundo occidental ficou a coñecer Kilwa a través dos escritos do geógrafo marroquí Ibn Batuta, que a visitou en 1331 . El ficou extasiado pola "beleza da gran cidade, con edificios construídos de pedra de coral , normalmente cun único piso e pequenos compartimentos separados por macizas paredes e con tellados formados de placas da mesma pedra, soportados polas paredes e por estacas de mangal ." Mais tamén encontrou "estruturas formidáveis de varios pisos e algunhas belamente ornamentadas con pedra esculpida nas entradas, tapeçarias e nichos cubrindo as paredes e o chan con carpetes... Claro que estas eran as casas dos ricos, porque os pobres vivían en casas de palla, vestíanse só cun pano sobre as ancas e comían só papas de milho..."
A presenza portuguesa
En 1500 , a camiño da India, o portugués Pedro Álvares Cabral tamén visitou Kilwa e referiuse ás belas casas de coral e seus terraços, pertencentes a "mouros negros", o que atraeu a atención dos portugueses. Coa presenza destes na rexión, no inicio do século XVI, a fortuna de Kilwa mudou radicalmente: Vasco da Gama tomou a illa en 1502 tornándoa tributaria de Portugal. Como o sultão cesase de pagar o seu tributo, en 24 de xullo de 1505 , as forzas de D. Francisco de Almeida, primeiro Vice-rei do Estado Portugués da India, conquistárona e iniciaron a construción da primeira fortificação portuguesa de pedra e cal na África Oriental, o día seguinte, a 25 de xullo. O Forte tiña como función principal proporcionar abrigo aos pasaxeiros das naus da Carreira da India que demandavam aquel porto e só secundáriamente a de defensa contra eventuais inimigo. Posteriormente as súas instalacións virían a ser utilizadas como prisión denominándoa, por iso, de "Gereza".
De mantemento dispendiosa, xerando recursos insuficientes para a adquisición de especias no Oriente pola Coroa portuguesa, o forte foi abandonado e arrasado (1512), concentrándose as súas funcións na Torre Vella de Mozambique.
A reconquista árabe
En 1512 , a illa foi ocupada por unha forza árabe e volveu a ser unha cidade-estado swahili até 1784, cando se tornou nun protectorado do Oman e volveu a perder o seu poderio. En 1843 , a cidade veciña de Kilwa Kivinje, a cerca de 20 km a norte, na costa, pasou a ser utilizada como porto e Kilwa Kisiwani foi abandonada e os seus edificios tornáronse ruínas.
Do século XX aos nosos días
Na década de 1950, as autoridades coloniais comezaron a explotar as ruínas e, máis tarde a recuperar algúns edificios. Neste momento Kilwa Kisiwani é un punto turístico importante. Entre os edificios máis importantes cóntanse:
- A gran Mesquita, que era a maior de África cando foi construída, con grandes bóvedas e piares monolíticos;
- O Palacio Husuni Kubwa, con cen compartimentos, é o maior edificio pre-europeo en pedra na rexión oriental e austral de África;
- A Pequena Mesquita, tamén abobadada, que é o edificio máis ben preservado na illa;
- O Palacio Makutani, con grandes paredes triangulares;
- O "pequeno" Husuni Ndogo; e
- A "Gereza" (prisión).
Ver tamén
Conexións externas
- Fortaleza de Quiloa no WikiMapia
- UNESCO – Patrimonio Mundial - Ruínas de Kilwa Kisiwani e Songo Mnara
- As Marabillas de Portugal no Mundo: Fortaleza de Quíloa.
Antigos territorios e colonias do 
