rim - Wikilingue - Encydia
| Rim | |
|---|---|
| Latim | ren |
| Gray's | asunto #253 1215 |
| Vascularização | artéria renal |
| Drenagem venosa | vea renal |
| Inervação | plexo renal |
| MeSH | Kidney |
Rim é cada un dos dous órganos excretores, en forma de feixón (tendo no ser humano, aproximadamente 11 cm de lonxitude, 5 cm de largura e 3 cm de espessura). É o principal órgano do sistema excretor e osmoregulador dos vertebrados. Os rins filtram dejetos (especialmente uréia) do sangue, e os excretam, con auga, na urina; a urina sae dos rins a través dos ureteres, para a bexiga.
Táboa de contido |
Anatomia
Localización
En humanos, os rins están localizados na rexión posterior do abdomen, atrás do peritoneo, motivo polo cal son chamados de órganos retroperitoneais. Existe un rim en cada lado da columna; o dereito encóntrase logo abaixo do fígado e o esquerdo abaixo do baço. Encima de cada rim encontramos a glândula supra-renal.
Os rins están, aproximadamente no mesmo nivel que as vértebras T12 a L3, sendo que o rim dereito localízase un pouco máis inferiormente que o esquerdo. O polo superior de cada rim está encostado na décima primeira e décima segunda costelas e ambos encóntranse envoltos por un coxim de graxa, con finalidade de protección mecánica.
Anatomia macroscópica
1. Pirâmide renal (ou medula renal)
2. Artéria eferente
3. Artéria renal
4. Vea renal
5. Hilo renal
6. Pelve renal
7. Ureter
8. Cáliz menor
9. Cápsula renal
10. Cápsula renal inferior
11. Cápsula renal superior
12. Vea aferente
13. Néfron
14. Cáliz menor
15. Cáliz maior
16. Papila renal
17. Columna renal
No adulto o rim ten cerca de 11 a 13 cm de lonxitude, 5 a 7,5 cm de largura, 2,5 a 3 cm de espessura, con aproximadamente 125 a 170 gramos no home e 115 a 155 gramos na muller.
Cada rim posúe a forma dun gran de feixón con dúas faces (anterior e posterior), dúas bordas (medial e lateral) e dous polos ou extremidades (superior e inferior). Na borda medial encóntrase o hilo, por onde pasan o ureter, artéria e vea renal, linfáticos e nervios. Os rins están envolvidos en toda súa superficie por un tecido fibroso fino chamado cápsula renal. Ao redor do rim existe un acúmulo de tecido adiposo chamado graxa perirrenal, que á súa vez está envolvida por unha condensação de tecido conjuntivo, representando a fáscia de Gerota ou fáscia renal.
Ao corte frontal, que divide o rim en dúas partes, é posíbel recoñecer o córtex renal, unha capa máis externa e pálida, e a medula renal, unha capa máis interna e escura. O córtex emite proxeccións para a medula denominadas columnas renais, que separan porcións cônicas da medula chamadas pirâmides.
As pirâmides teñen bases voltas para o córtex e ápices voltos para a medula, sendo que seus ápices son denominados papilas renais. É na papila que desembocan os ductos coletores polos cales a urina escoa atinxindo a pelve renal e o ureter. A pelve é a extremidade dilatada do ureter e está dividida en dous ou tres tubos chamados cálices maiores, os cales subdividem-se nun número variado de cálices menores. Cada cáliz menor presenta un encaixe en forma de copa coa papila renal.
Vascularização
Os rins son supridos pola artéria renal, que se orixina da aorta. A artéria renal dividín-se no hilo nun ramo anterior e un ramo posterior. Estes, divídense en varias artérias segmentares que irán irrigar varios segmentos do rim. Esas artérias, á súa vez, dan orixe ás artérias interlobares, que na junção cortiço-medular divídense para formar as artérias arqueadas e posteriormente as artérias interlobulares. Desas artérias xorden as arteríolas aferentes, as cales sofren división formando os capilares dos glomérulos, que axiña, confluem-se para forma a arteríola eferente. A arteríola eferente dá orixe aos capilares peritubulares á as arteríolas rectas, responsábeis polo suprimento arterial da medula renal.
A drenagem venosa acostuma seguir paralelamente o traxecto do sistema arterial. O sangue do córtex drena para as veas arqueadas e destas para as veas interlobares, segmentares, vea renal e finalmente vea cava inferior.
No córtex hai numerosos linfáticos que drenam para a cápsula ou junção córtico-medular. Na medula, os linfáticos corren do ápice das pirâmides para a junção córtico-medular, onde forman linfáticos arqueados que acompañan os vasos sanguíneos até o hilo para drenar en linfonodos para-aórticos.
Inervação
As fibras simpáticas alcanzan o rim a través do plexo celíaco. Esas fibras envolven e seguen os vasos arteriais a través do córtex e medula. As fibras para a sensibilidade dolorosa alcanzan a medula espinhal polos nervios esplânicos ou polas raíces dorsais dos nervios espinhais de T12 a L2.
Anatomia microscópica
Cada rim é formado por cerca de 1 millón de pequenas estruturas chamadas néfron. Cada néfron é capaz de eliminar residuos do metabolismo do sangue, manter o equilibrio hidroeletrolítico e ácido-básico do corpo humano, controlar a cantidade de líquidos no organismo, regular a presión arterial e secretar hormonas, alén de producir a urina. Por ese motivo dicimos que o néfron é a unidade funcional do rim, pois só un néfron é capaz de realizar todas as funcións renais.
O néfron é formado pola cápsula de Bowman, polo glomérulo, túbulo contorcido proximal, alza de Henle, túbulo contorcido distal e túbulo coletor,arteríolas aferente e eferente, capilares peritubulares,vênula, vea cava renal, ramo da artéria e vea cava renal,artéria renal...
Funcións dos rins
Alén de excretar sustancias tóxicas, os rins tamén desempeñan moitas outras funcións. Abaixo están alistadas as principais funcións renais:
- Eliminar sustancias tóxicas oriundas do metabolismo, como por exemplo, a uréia e creatinina;
- Manter o equilibrio de eletrólitos no corpo humano, tales como: sódio, potássio, cálcio, magnésio, fósforo, bicarbonato, hidrogênio, cloro e outras;
- Regular o equilibrio ácido-básico, mantendo constante o pH sanguíneo;
- Regular a osmolaridade e volume de líquido corporal eliminando o exceso de auga do organismo;
- Excreção de sustancias exógenas como por exemplo medicações e antibióticos;
- Produción de hormonas : eritropoietina (estimula a produción de hemácias), aldosterona (eleva a presión arterial), cininas e prostaglandinas.
- Modificar a forma da vitamina D que chega ao rim despois de ser convertida nunha forma posíbel de ser transportada pola corrente sanguínea no Fígado transformando esta en unha hormona cuxa función principal é aumentar a absorção de cálcio no intestino e facilitar a formación normal dos osos
- Produción de urina para exercer as súas funcións excretórias.
Fisiologia
Ver artigo principal: Inicialmente o sangue vén por un vaso chamado arteríola aferente pasa polo glomérulo e sae pola arteríola eferente. O sangue é filtrado ao pasar polo glomérulo nun proceso chamado filtração glomerular. A cantidade de líquido que pasa do glomérulo para a Capsula de Bowman (coñecido como filtrado glomerular) é moi grande, cerca de 170 litros por día, sendo 99% dese total reabsorvidos polos túbulos renais, resultando en aproximadamente 1,7 a 2 litros de urina por día.
O mecanismo de paso do líquido e súa composición é debido ao equilibrio entre as forzas que tenden a manter o líquido nos vasos e as que tenden a expulsalo (Forzas de Starling). Os dous principais factores son a Presión hidrostática, que favorece a pasaxe de líquido do sangue para a cápsula de Bowman, e a Presión oncótica, que impide a saída de líquidos do sangue.
Tras ser producido polo glomérulo, o filtrado glomerular segue para os túbulos renais onde será procesado para dar orixe á urina. En cada segmento dos túbulos renais, ocorren movementos activos (con gasto de enerxía) e passivos (sen gasto de enerxía) para a reabsorção de auga e eletrólitos. Algunhas sustancias, como eletrólitos e medicamentos, son secretadas do sangue para o filtrado glomerular polos túbulos renais. O líquido final resultante do procesamento tubular é a urina.
Os rins actúan no mantemento do equilibrio ácido-basico, regulan a concentración de bicarbonato (HCO3), o cal posúe a función de tamponamento, excretando ions de hidrogênio e regulan a produción de eritrócitos, a través da secreção de eritropoetina, unha hormona que estimula a síntese de eritrócitos, na regulación do volume sanguineo, na regulación da presión arterial, no PH do sangue e no nivel de glicose do sangue.
pnb:گردے
