As leis de Mouzinho da Silveira como a abolición dos morgados e capelas cuxos rendemento líquido fose inferior a douscentos mil réis anuais, extinción das sisas, excepto en vendas ou trocos de bens de raíz do dízimo eclesiástico e dos forais, supressão do dereito exclusivo da Compañía dos Viños e do Alto Douro, da exportación do viño e do fabrico de aguardentes e por fin nova organización xudicial en círculos xudiciais, despois chamados de distritos de relación, permitiron resolver varios problemas que a sociedade portuguesa estaba a atravesar. Esta liña reformadora ira proseguir os anos seguintes.
En 1836, un novo ministerio, en que Pasos Manuel era a figura dominante, tomou conta do poder, aboliu a Carta Constitucional de 1826 tendo isto constituído a revolución setembrista. Coa revolución setembrista apoiado na burguesia industrial, no proletariado urbano e na clase media dos comerciantes Pasos Manuel elaborou un vasto programa de reformas en varios dominios. Promoveu unha gran reforma no ensino coa creación de liceus nacionais, procurou fomentar a industria a través dunha política proteccionista, a pauta aduaneira de 1837 e apoio a política de reconstrución ultramarina impulsada polo marqués de Sá da Bandeira.
A pesar dos seus esforzos, a verdade é que os resultados prácticos das medidas adoptadas polo setembrismo (fase do liberalismo portugués entre 1836 e 1842 caracterizada pola restauración dos principios democráticos do vintismo) foron febles ou nulos. A inestabilidade política, o clima de insurreição e tamén D. Maria II que renunciaba ao texto constitucional que o pai deu a vida, carta constitucional de 1826, impedían a eficacia de calquera reformas.
En 1842, un novo golpe de estado puxo fin ao Setembrismo e colocou Costa Cabral no poder e restaurando a carta, tendo iso levado á abolición do setembrismo e a implantación do rotativismo.