radiação ultravioleta - Wikilingue - Encydia
| Ultravioleta |
|---|
| Ciclos por segundo: 750 THz a 300 PHz
Lonxitude de onda: 400 nm a 1 nm |
A radiação ultravioleta (UV) é a radiação eletromagnética ou os raios ultravioleta cunha lonxitude de onda menor que a de a luz visíbel e maior que a de os raios X, de 380 nm a 1 nm. O nome significa máis alta que (alén do) violeta (do latim ultra), polo traxe que o violeta é a cor visíbel con lonxitude de onda máis curto e maior frecuencia.
A radiação UV pode ser subdividida en UV próximo (lonxitude de onda de 380 até 200 nm - máis próximo á luz visíbel), UV distante (de 200 até 10 nm) e UV extremo (de 1 a 31 nm).
No que se refire aos efectos á saúde humana e ao medio ambiente , clasifícase como UVA (400 – 320 nm, tamén chamada de "luz negra" ou onda longa), UVB (320–280 nm, tamén chamada de onda media) e UVC (280 - 100 nm, tamén chamada de UV curta ou "germicida"). A maior parte da radiação UV emitida polo sol é absorbida pola atmosfera terrestre. A case totalidade (99%) dos raios ultravioleta que efectivamente chegan a superficie da Terra son do tipo UV-A. A radiação UV-B é parcialmente absorbida polo ozono da atmosfera e súa parcela que chega á Terra é responsábel por danos á pel. Xa a radiação UV-C é totalmente absorbida polo osíxeno e o ozono da atmosfera.
Interesante que as faixas de radiação non son exactas. Como exemplo podemos ver que o UVA comeza en torno a 410 nm e termina en 315 nm. O UVB comeza 330 nm e termina en 270 aproximadamente. Os picos das faixas están en súas medias.
Seu efecto bactericida fai que sexa utilizada en dispositivos co obxectivo de manter a assepsia de certos establecementos comerciais.
Outro uso é a aceleración da polimerização de certos compostos.
Moitas sustancias ao seren expostas á radiação UV, estas se comportan de modo distinto de cando expostas á luz visíbel, tornándose fluorescente. Este fenómeno se dá pola excitación dos elétrons nos átomos e moléculas desa sustancia ao absorber a enerxía da luz invisíbel. E ao retornaren aos seus niveis normais (niveis de enerxía ), o exceso de enerxía é reemitido so a forma de luz visíbel.
Táboa de contido |
Subtipos
O espectro eletromagnético da luz ultravioleta pode ser divididia de varias formas. A norma ISO sobre determinación de irradiância solar (ISO-21348:2007)[1] describe as seguintes faixas:
| Nome | Abreviação | Faixa de lonxitude de onda (nn) |
|---|---|---|
| Ultravioleta | UV | 100 nm – 400 nm |
| Ultravioleta de vácuo | VUV | 10 nm – 200 nm |
| Ultravioleta extremo | EUV | 10 nm – 121 nm |
| Ultravioleta longínquo | FUV | 122 nm – 200 nm |
| Ultravioleta C | UVC | 100 nm – 280 nm |
| Ultravioleta medio | MUV | 200 nm – 300 nm |
| Ultravioleta B | UVB | 280 nm – 315 nm |
| Ultravioleta próximo | NUV | 300 nm – 400 nm |
| Ultravioleta A | UVA | 315 nm – 400 nm |
Luz negra
Existen certas lâmpadas ultravioleta que emiten lonxitudes de onda próximos á luz visíbel entre 380 e 420 nm. Estas son chamadas de lâmpadas de "luz negra".
O UV destas lâmpadas é obtido principalmente a través dunha lâmpada fluorescente sen a protección do compoñente (fósforo) que a fai emitir luz visíbel.
Dentro da lâmpada hai un vapor (mercúrio) que, na pasaxe de elétrons, emite radiação na lonxitude de onda do ultravioleta. Esta radiação liberada "bate" na borda da lâmpada que é revestida internamente por un fósforo. O fósforo excitado coa enerxía recibida reemite a enerxía en lonxitudes de onda do visíbel (branco).
A diferênça para a luz negra, é que esta non posúe o revestimento de fósforo, deixando, así, pasar toda radiação ultravioleta.
Este tipo de luz é usada en aparellos eléctricos para atraer insectos e eletrocutá-los. Outros tipos de uso son para identificar diñeiro falso, decoração, boates e tuning.
Bibliografia
- Francis Rouessac and Annick Rouessac; Chemical Analysis, Modern Instrumentation Methods and Techniques; John Wiley & Sons, 2000, p189.
