radiação gama - Wikilingue - Encydia
| Radiação Gama (γ) |
|---|
| Ciclos por segundo: 60 EHz a 300 ZHz/300 YHz
Lonxitude de onda: 5 nm a 1 fm/1 am |
Radiação gama ou raio gama (γ) é un tipo de radiação eletromagnética producida xeralmente por elementos radioativos, procesos subatômicos como a aniquilação dun par pósitron-elétron. Este tipo de radiação tan enerxética tamén é producido en fenómenos astrofísicos de gran violencia. Posúe lonxitude de onda dalgúns picômetros até lonxitudes máis ínfimos como 10−15/10−18 metros.
Por causa das altas enerxías que posúen, os raios gama constitúen un tipo de radiação ionizante capaz de penetrar na materia máis profundamente que a radiação alfa ou beta. Debido á súa elevada enerxía, poden causar danos no núcleo das células, por iso usados para esterilizar equipamentos médicos e alimentos.
A enerxía deste tipo de radiação é medida en Megaelétron-volts (MeV). Un Mev corresponde a fótons gama de lonxitudes de onda inferiores a Fallou ao verificar gramática (O executável texvc non foi encontrado. Consulte math/README para instrucións da configuración.): 10^{-11}
metros ou frecuencias superiores a Fallou ao verificar gramática (O executável texvc non foi encontrado. Consulte math/README para instrucións da configuración.): 10^{19} Hz.
Os raios gama son producidos na pasaxe dun núcleon dun nivel excitado para outro de menor enerxía e, na desintegração de isótopos radioativos. Están xeralmente asociados coa enerxía nuclear e aos reactores nucleares. A radioatividade se encontra no noso medio natural, desde os raios cósmicos que bombardean a Terra provenientes do Sol e das Galáxias de fóra do noso sistema solar, até algúns isótopos radioativos que forman parte do noso medio natural.
Os raios gama producidos no espazo non chegan á superficie da Terra, pois son absorbidos na parte máis alta da atmosfera. Para observar o universo nestas frecuencias, é necesaria a utilización de globos de gran altitude ou observatorios espaciais.[1] En ambos os casos se utiliza o efecto Compton para detectar os raios gama. Estes raios son producidos en fenómenos astrofísicos de alta enerxía como en explosións de supernovas ou núcleos de galáxias activas.
En astrofísica se denominan erupcións de raios gama (Gamma Ray Bursts) as fontes de raios gama que duran algúns segundos ou algunhas poucas horas, sendo sucedidas por un brillo decrescente da fonte en raios X. Ocorren en posicións aleatórias do ceo e súa orixe permanece aínda so discusión científica. En todo no caso de que parecen constituír os fenómenos máis enerxéticos do universo.
A radiação gama é amplamente utilizada na medicina nuclear no tratamento de enfermidades como o cancro nun proceso denominado teleterapia, onde o paciente é exposto a unha fonte radioativa emisora gama sen que haxa contacto físico coa tal fonte por un tempo pre determinado. É utilizado tamén en cirurxías sen corte para eliminación de tumores intracranianos que é feita por un aparello denominado coitelo gama. Súa aplicación máis coñecida é a Tomografia por Emisión de Pósitrons (ou positrões en Portugués de Portugal) (PET), onde a emisión gama é dirixida en varios feixes gama en dirección a detectores que posteriormente remontan fatia a fatia toda a estrutura corpórea a ser analizada.
Táboa de contido |
Na ficción
A radiação gama ficou máis coñecida despois que Stan Lee creou o personaxe das historias en quadrinhos Marvel, o Hulk; representado por un home chamado Bruce Banner que foi atinxido por raios gama e que toda vez que fica con rabia vira un monstro denominado Hulk.
Erupcións Solares
Os raios gama son tamén encontrados no sol, debido aos fótons de alta enerxía (raios gamas) xerados pola fusión nuclear son absorbidos por núcleos presentes no plasma solar e re-emitidos novamente nunha dirección aleatória, desa vez cunha enerxía un pouco menor. Despois son novamente absorbidos e o ciclo se repite. Como consecuencia, a radiação xerada pola fusión nuclear no núcleo solar demora moito tempo para chegar á superficie. Estimativas do tempo de viaxe varían entre 10 a 170 mil anos.
Ver tamén
Referencias
- ↑ Abdalla, M.C.B.; Villela, T. Novas Xanelas para o Universo. São Paulo: Editora UNESP, 2005. pp.23-26. ISBN 85-7139-573-X
pnb:گیما رے
