O produto interior bruto (PIB) representa a suma (en valores monetarios) de todos os bens e servizos finais producidos nunha determinada rexión (quere sexa, países, estados, cidades), durante un período determinado (mes, trimestre, ano, etc). O PIB é un dos indicadores máis utilizados na macroeconomia co obxectivo de mensurar a actividade económica dunha rexión.
Na conta do PIB, considérase só bens e servizos finais, excluíndo da conta todos os bens de consumo de intermediario (insumos). Iso é feito coa intención de evitar o problema da dobre conta, cando valores xerados na cadea de produción aparecen contados dúas veces na suma do PIB.
Táboa de contido |
Cando se procura comparar ou analizar o comportamento do PIB dun país ao longo do tempo, é preciso diferenciar o PIB nominal do PIB real. O primeiro refírese ao valor do PIB calculado a prezos correntes, ou sexa, o ano en que o produto foi producido e comercializado, xa o segundo é calculado a prezos constantes, onde é escollido un ano-base onde é feito o cálculo do PIB eliminando así o efecto da inflación. Para avaliacións máis consistentes, o máis indicado é o uso de seu valor real, que leva en conta só as variacións nas cantidades producidas dos bens, e non nas alteracións de seus prezos de mercado. Para iso, faise uso dun deflator (normalmente un índice de prezos) que illa o crecemento real do produto daquel que se deu artificialmente debido ao aumento dos prezos da economía.
A diferenza entre o produto interior bruto (PIB) e o produto interno líquido (PIL) tradúcese no valor das depreciações. Ao contrario do PIB, o PIL ten en conta o valor da depreciação do capital.
PIL = PIB - depreciações
Óptica do gasto
Na óptica do gasto, o valor do PIB é calculado a partir dos gastos efectuados polos diversos axentes económicos en bens e servizos para utilización final (isto é, aqueles bens e servizos que non van servir de consumos intermedios na produción doutros bens e servizos que non van servir de consumos intermedios na produción doutros bens ou servizos). Nesta óptica, o PIB corresponderá ao gasto interno (ou procura interna), que inclúe o gasto das familias en bens de consumo (consumo privado, C), o gasto do Estado en bens de consumo (consumo público, G), o gasto das empresas en investimento (I), quere en bens de capital (formación bruta de capital fixo, FBCF), quere en existencias de materias-primas e produtos (variación de existencias, VE). No entanto, o gasto interno é dirixida non só a bens que foron producidos no país, mais tamén a bens que non foron producidos no país (bens importados, Q), e que por tanto non deben ser incluídos no PIB. Por outro lado, hai bens que deben ser incluídos no PIB, mais que non van ser utilizados no país (as exportacións, X), e que por iso non están incluídos na procura interna. Así, na óptica do gasto o PIB poderá ser calculado a partir da suma de todas estas compoñentes:
Fallou ao verificar gramática (O executável texvc non foi encontrado. Consulte math/README para instrucións da configuración.): PIB = p + i + b
Tendo I igual á formación bruta de capital fixo (FBCF) máis a variación nos estoques (∆EST), temos:
Óptica da oferta
Na óptica da oferta, o valor do PIB é calculado a partir do valor xerado en cada unha das empresas que operan na economía. Ese valor xerado é o VAB (valor engadido bruto), a diferenza entre o valor da produción e os consumos intermedios de cada empresa. Coñecendo o VAB de cada empresa, podemos calcular o PIB como a suma de todos os VABs das empresas desa economía. Para obtermos o valor do PIB a prezos de mercado (PIBpm), o único axuste que teremos que facer é sumar impostos, líquidos de subsidios, que inciden sobre os bens e servizos entre o fin da produción e a venda, isto é, os impostos sobre o consumo, como o IVA.
PIB = ∑ VABi + (Impostos - Subsidios)sobre o consumo
(sendo i cada unha das empresas da economía)
Óptica do rendemento
Na óptica do rendemento, o valor do PIB é calculado a partir dos rendementos de factores produtivos distribuídos polas empresas. Nesta óptica, o PIB corresponderá á suma dos rendementos do factor traballo cos rendementos dos outros factores produtivos, que nas contas nacionais portuguesas aparecen todos agrupados nunha única rúbrica designada Excedente Bruto de Explotación (EBE). O EBE inclúe as amortizações e os rendementos da propiedade e autonomizados son os rendementos distribuídos ao Estado so a forma de impostos. Así, na óptica do rendemento:
PIB = Remunerações do traballo + Excedente Bruto de Explotación + Impostos
O PIB difire do produto nacional bruto (PNB) basicamente polo encaixe líquido enviada ao exterior (RLEE): ela é desconsiderada no cálculo do PIB, e considerada no cálculo do PNB, inclusive porque o PNB é xerado a partir da suma do PIB máis entradas e saídas de capital. Este encaixe representa a diferenza entre recursos enviados ao exterior (pagamento de factores de produción internacionais alocados no país) e os recursos recibidos do exterior a partir de factores de produción que, sendo do país considerado, encóntranse en actividade noutros países. Así (e simplificadamente), no caso de que un país posúa empresas actuando noutros países, mais prohiba a instalación de transnacionais no seu territorio, terá un encaixe líquido enviada ao exterior negativa. Pola fórmula:
O país exemplificado terá un PNB maior que o PIB. No caso brasileiro, o PNB é menor que o PIB, unha vez que a RLEE é positiva (ou sexa, envíase máis recursos ao exterior do que se recibe).
Os indicadores económicos agregados (produto, encaixe, gasto) indican os mesmos valores para a economía de forma absoluta. Dividíndose ese valor pola poboación dun país, obtense un valor medio per capita:
O valor per capita foi o primeiro indicador utilizado para analizar a calidade de vida nun país. Países poden ter un PIB elevado por seren grandes e teren moitos habitantes, mais seu PIB per capita pode resultar baixo, xa que o encaixe total é dividida por moitas persoas, como é o caso da India ou da China.
Países como a Suíza, Noruega e a Dinamarca exhiben un PIB moderado, mais que é suficiente para asegurar unha excelente calidade de vida a seus poucos millóns de habitantes.
Actualmente úsanse outros índices - que revelan o perfil da distribución de encaixe dun país (tales como o coeficiente de Gini ou mesmo índices desenvolvidos pola socioloxía, como o Índice de Desenvolvemento Humano) - para se obter unha avaliación máis precisa do benestar económico gozado por unha poboación.
O PIB, é unha medida de fluxo de produción - produción por unidade de tempo (ano). Por iso, el non considera estoques de capital (economía), que en ultima instancia son importantes compoñentes determinante dos fluxos de produción, como por exemplo,capital social, capital humano, capital natural, nivel de eficiencia de institucións.
O PIB per capita é frecuentemente usado como un indicador, seguindo a idea de que os cidadáns se beneficiarían dun aumento na produción agregada do seu país. Similarmente, o PIB per capta non é unha medida de encaixe persoal. Non obstante, o PIB pode aumentar mentres a maioría dos cidadáns dun país fican máis pobres, ou proporcionalmente non tan ricos, pois o PIB non considera o nivel de desigualdade de encaixe dunha sociedade.
krc:Бютеулюк ич продукт