política agrícola común da unión europea - Wikilingue - Encydia
A Política Agrícola Común (PAC) é un sistema de subsidios á agricultura e programas de desenvolvemento en áreas afins, parte do primeiro dos tres Piares da Unión Europea, designado como Comunidades europeas. Foi creada en 1962 , tendo como obxectivos principais asegurar o abastecemento regular de xéneros alimentícios e garantir aos agricultores un rendemento en conformidade cos seus desempeños.
Esta é unha das máis importantes políticas da Unión Europea (U.E.), xa que cerca de 44% do orzamento comunitario (43000 millóns de euros previstos en 2005 ) é gasto na agricultura[1]).
Os principios básicos da PAC son: A creación dun gran mercado único dentro do cal se poida importar e exportar produtos agrícolas libremente, preferindo os produtos producidos dentro das fronteiras da U.E., e o financiamento comunitario da Política Agrícola Común.
En 1992 foi lanzada unha revisión da Política Agrícola Común (nova PAC), co obxectivo de reducir os excedentes (cotas leiteiras, set-aside, etc.); regular os prezos xunto aos consumidores; respecto polo ambiente. En 1999, unha nova reforma foi programada.
Obxectivos
Tal como se encontran enunciados no artigo 33º, os obxectivos da PAC son os seguintes:
- Aumentar a produtividade agrícola;
- Garantir un bo nivel de vida á poboación agrícola;
- Estabilizar os mercados;
- Garantir os fornecementos regulares;
- Garantir prezos razoábeis no abastecemento ao consumidor
Principios
En 1962 , os entón seis países-membros da Unión Europea chegaron a un acordo sobre unha Política Agrícola Común baseada nos seguintes principios:
- Libre troco de produtos;
- Nivel común de prezos;
- Libre acceso do consumidor aos mellores produtos;
- Preferencia polos produtos comunitarios;
- Solidariedade financeira.
Os tres primeiros puntos consubstanciam-se na unidade do mercado agrícola, o que implica a liberalización total do comercio, a harmonização das regulamentacións administrativas, sanitarias e veterinarias e a existencia de regras comúns de xestión, de prezos comúns, de regras de competencias idénticas e dun uniforme de protección nas fronteiras da Unión. (Fernandes, 1992, 131)
O principio de Preferencia Comunitaria permite protexer os agricultores europeos contra importacións provenientes do mercado mundial a prezos máis baixos. Mediante un sistema de taxas variabades, os prezos dos produtos importados son axustados ao nivel do prezo practicado no mercado interno da Unión que, xeralmente, é máis elevado. (Fernandes, 1992, 132)
O principio de Solidariedade Financeira Común ten como obxectivo concretar a solidariedade entre as diversas rexións da Unión e permite o funcionamento do sistema de política agrícola común. (Fernandes, 1992, 134)
Os apoios da PAC
Os apoios comunitarios á agricultura a través da PAC permitiron:
- A súa modernización e racionalização;
- Garantir o pleno abastecemento do mercado en cantidade e calidade, ocasionando, no entanto, un aumento excesivo da produción con efectos negativos, que aconsellaron a introdución de reformas na PAC;
- Manter prezos razoábeis no consumidor e asegurar a estabilidade nos mercados;
- Aumentar e manter os rendementos agrícolas dentro dos límites bos ou razoábeis, aínda que, os últimos anos, o rendemento medio dos agricultores teña diminuido sensibelmente.
Téñense verificado algúns defectos menos desexabades da PAC. As grandes axudas financeiras, para garantir producións suficientes e niveis de prezos agrícolas razoábeis, contribuíron para o crecemento excesivo daquelas producións sen, no entanto, evitaren unha caída sensíbel dos rendementos dos agricultores. Alén diso, os custos comunitarios para manter a PAC eran esaxerados. Neste contexto, tornouse indispensábel unha reforma da PAC que contivese a produción, que restabelecese o equilibrio do mercado e que, simultaneamente, se tornase menos onerosa. Os principais vectores previstos para a nova PAC foron os seguintes:
- Definición dos prezos agrícolas a través dos mecanismos do mercado, prevéndose compensacións monetarias aos agricultores que perdan rendementos;
- Fixação de volumes de produción para cada produto;
- Asignación de incentivos financeiros ao pousio, á reconversión de producións, á reflorestação, á creación de reservas ecolóxicas e parques naturais e á agricultura por medios naturais.
.svg/80px-European_Union_(orthographic_projection).svg.png)
