poesía - Wikilingue - Encydia
A poesía, ou xénero lírico, ou lírica é unha das sete artes tradicionais, pola cal a linguaxe humana é utilizada con fins estéticos, ou sexa, ela retrata algo que todo pode acontecer dependendo da imaxinación do autor como a de o lector. "Poesía, segundo o modo de falar común, quere dicir dúas cousas. A arte, que a ensina, e a obra feita coa arte; a arte é a poesía, a obra poema, o poeta o artífice."[1] O sentido da mensaxe poética tamén pode ser importante (principalmente se o poema for en loanza de algo ou alguén, ou o contrario: tamén existe poesía satírica), aínda que sexa a forma estética a definir un texto como poético. A poesía comprende aspectos metafísicos (no sentido de súa imaterialidade) e da posibilidade deses elementos transcenderem ao mundo fático. Ese é o terreo que compite verdadeiramente ao poeta.[2]
Nun contexto máis ampliado, a poesía aparece tamén identificada coa propia arte, o que ten razón de ser xa que calquera arte é, tamén, unha forma de linguaxe (aínda que, non necesariamente, verbal).
Táboa de contido |
Xéneros poéticos
Permiten unha clasificación dos poemas conforme súas características. Por exemplo, o poema épico é, xeralmente, narrativo, de longa extensión, eloquente, abordando temas como a guerra ou outras situacións extremas. Dentro do genéro épico, destácase a epopéia. Xa o poema lírico pode ser moi curto, podendo querer só retratar un momento, un flash da vida, un instante emocional. Poesía é a expresión dun sentimento, como por exemplo o amor. Varios poemas falan de amor. O poema, é o seu sentimento expresado en belas palabras, palabras que tocan a alma. Poesía é distinta de poema. o Poema é a forma que se está escrito e a poesía é o que dá a emoción ao texto.
Licenza poética
Ver artigo principal: A poesía pode facer uso da chamada licenza poética, que é o permiso para extrapolar o uso da norma culta da lingua, tomando a liberdade necesaria para recorrer a recursos como o uso de palabras de baixo-calão, desvíos da norma ortográfica que se aproximan máis da linguaxe falada ou a utilización de figuras de estilo como a hipérbole ou outras que asumen o carácter "fingidor" da poesía, de acordo coa coñecida fórmula de Fernando Persoa ("O poeta é un fingidor").
A materia-prima do poeta é a palabra e, así como o escultor extrae a forma dun bloque, o escritor ten toda a liberdade para manipular as palabras, mesmo que iso implique romper coas normas tradicionais da gramática. Limitar a poética ás tradicións dunha lingua é non recoñecer, tamén, a volatilidade das falas.
Referencias
Bibliografia
- ALMEIDA, Manuel Pires de (1597-1655). Discurso sobre o poema heróico. Manuscrito depositado no Arquivo Nacional da Torre do Tombo (Lisboa), cota: Casa do Cadaval, vol.1, fls.629-37.
- MUHANA, Adma Fadul. Poesía e pintura ou pintura e poesía. São Paulo: EDUSP, 2002.
- MUHANA, Adma Fadul. Discurso sobre o poema heróico. Comentario. REEL – Revista Electrónica de Estudos Literarios, Vitoria, a. 2, n. 2, 2006.
- HANSEN, João Adolfo. Alegoría: construción e interpretación da metáfora. São Paulo: Actual, 1986.
Ver tamén
- Poesía de Portugal
- Poesía do Brasil
- Literatura
- Poema
- Ode
- Versificação
- Alista de Poetas
krc:Поэзияpnb:شاعری
