En bioloxía mariña e limnologia chámase plâncton (da palabra grega planktos, que significa errante) ao conxunto dos organismos que teñen pouco poder de locomoção e viven libremente na columna de auga (pelágicos), sendo moitas veces arrastrados polas correntes oceânicas[1].
O plâncton encóntrase na base da cadea alimentar dos ecossistemas aquáticos, unha vez que serve de alimentación a organismos maiores.
Táboa de contido |
Ao final do século XIV, o biólogo alemán Johannes Müller, nunha expedición oceânica, resolveu pasar unha rede fina de seda pola superficie do mar, para capturar as sustancias en suspensión. El encontrou unha comunidade totalmente descoñecida, composta de moitos organismos vegetais e animais. Non obstante, quen primeiramente empregou o termo plâncton foi o biólogo tamén alemán Viktor Hensen, en 1887. El definiu eses organismos como todas as partículas orgánicas "que flutúan libres e involutariamente polos corpos d'auga, independentes da costa e do fondo"[2].
O plâncton é xeralmente subdividido en [2]:
Ver artigo principal: Zooplâncton
O Zooplâncton pode ser dividido en dous principais grupos[2]:
Ver artigo principal: Fitoplâncton
O Fitoplâncton é presente nas masas d'auga oceânicas de forma esparsa, en moi menor concentración do que na auga preto da costa. O motivo é basicamente a menor cantidade de nutrientes presente nas augas oceânicas, as augas costeiras son moito máis ricas en nutrientes pois o fluxo de nutrientes vindo dos ríos enriquece en nitratos , fosfatos e outros saes minerais que ausentes limitan o desenvolvemento da biomassa vegetal fitoplânctonica.
O Fitoplâncton ocorre desde a superficie até á capa de compensación, nas augas oceânicas limpidas esta pode chegar de máis de 80 metros de profundidade. A capa de compensación é aquela en que o vegetal consegue facer fotossíntese soamente o suficiente para se manter vivo, para o mantemento de seus procesos metabólicos. A partir desta capa o vegetal consome máis enerxía do que produce e acaba morrendo por inanição.
A produción fitoplanctônica é responsábel pola alimentación e sustento de todas as comunidades oceânicas, ben como pola produción da maioría do osíxeno da atmosfera. Pode dicirse que é a base da teia alimentar aquática.
De acordo coa proximidade de costões rochosos ou de substratos hai unha maior composición de meroplâncton, sendo o plâncton oceânico composto basicamente polo holoplâncton, excepto polas larvas de peixes que son comúns en alto mar. Por non haber substrato onde poida se fixar o zôoplancton meroplânctonico do bentos non é representado nas rexións oceânicas, sendo exclusivamente encontrado preto do continente ou de illas oceânicas.
|
|
|
|