Piracuruca

Piracuruca é un municipio brasileiro do estado do Piauí. Localízase a unha latitude 03º 55' 41" sur e a unha longura 41º 42' 33" oeste, estando a unha altitude de 60 metros. Súa poboación estimada en 2004 era de 26.754 habitantes.

En Piracuruca fica localizado o Parque Nacional de Sete Cidades.

Localización

Está localizado no norte do estado do Piauí, Brasil. A distancia entre a sede e a capital do estado, Teresina é de 196 km, que poden ser vencidos en 03h 30 min de viaxe, con acceso pola BR-343, ou pola PI-115.

Historia

O municipio de Piracuruca encóntrase no corazón do nordeste brasileiro. Súa historia aínda é pouco pescudada, repleta de mitos e lendas. Non se sabe a data da creación da Freguesía de Nosa Señora do Monte do Carmo de Piracuruca. Mais, de acordo co historiador Pe. Cláudio Melo, en seu libro Fe e Civilización, probabelmente acontecera en 1722 ou en 1723, en razón do desmembramento da Freguesía do Surubim (Campo Maior). É probábel que o primeiro sacerdote fose o Pe. João da Costa Pereira, sesmeiro e desbravador desde o século XVII. Sábese que, en 1732, o Pe. José Lopes Pereira iniciou súas actividades, interrompéndoas en 1742, cando fora trasladado para a recentemente creada Freguesía do Desterro do Piauí. Segundo o Pe. Cláudio Melo, o vigário José Lopes Pereira aínda retornaría en dous períodos: de 1763 a 1767; e o último, de 1772 a 1780. Durante seu exercicio fóra auxiliado por frades carmelitas e outros missionários.

A ocupación da área de súa jurisdição (Pantano, Maranhão; Parnaíba; Buriti dos Lopes; Bo Principio do Piauí; Batalla; Pedro II; Domingos Mourão; Milton Brandão; Lagoa de San Francisco; Piracuruca; Cocal; Cocal dos Alves; San José do Divino; brasileira; San João da Fronteira) está relacionada co fin do período holandés no Arrecife, en 1654, decorrendo na migração dos Tabajaras, liderados pola familia Camarão para a serra da Ibiapaba; o povoamento de cristiáns-novos , xudeus convertidos, e de máis degredados (ciganos, inclusive) por determinación da Coroa portuguesa, oriundos de Portugal e dos Azores; a construción das estradas de conexión entre o Maranhão e o Ceará; a revolta de Beckman, irmáns cristiáns-novos, donos de engenho no Maranhão; o aldeamento dos jesuítas en Viçosa do Ceará, na serra da Ibiapaba; a actuación de bandeirantes paulistas (capitán-mor, mestre do campo da conquista do Piauí, Francisco Días de Siqueira, coñecido como O Xordo ou O Apuçá, auxiliado por João Pires de Brito; capitán-mor João Amaro Maciel Parente), baianos (capitán-mor Bernardo de Carvalho e Aguiar, Coronel Pedro Barbosa Leal); e maranhenses (Capitán-mor do Maranhão Vital Maciel Parente) e pernambucanos (capitán-mor Antônio da Cunha Souto Maior, mestre da conquista do Piauí e do Maranhão; a acción evangelizadora de missionários de varias ordes relixiosas: mercedários, carmelitas e jesuítas, por exemplo.

O inicio da data da construción da Igrexa de Nosa Señora do Monte do Carmo é ignorado. A historia corrente na rexión di que ela está asociada aos irmáns Manuel Dantas Correia e José Dantas Correia. Porén, descoñécese se os dous tiñan algunha conexión cos carmelitas e mercedários que actuaban no norte do Piauí. Unha de súas primeiras imaxes, Nosa Señora do Monte Serrate, fóra traída da Ermida de Nosa Señora do Monte Serrate, construída en 1711 polo Coronel Pedro Barbosa Leal na Vila Vella da Parnaíba, en razón do aumento dos ataques dos Tremembés á rexión, no comezo do segundo decênio do século XVIII.

A freguesía de Nosa Señora do Monte do Carmo tornouse vila de Nosa Señora do Carmo da Piracuruca a través de Decreto Regencial en 6 de xullo de 1832, e foi emancipada politicamente, elevándose á categoría de cidade polo Decreto Estadual nº 01, de 28.12.1889.

Piracuruca é un nome indíxena que significa "peixe que ronca". A cidade foi fundada a partir de antiqüíssima facenda de gado, situada ás marxes do río do mesmo nome, na ruta da pasaxe de colonizadores que do Ceará adentravam pola terra dos indios Tocarijus, rumbo ao Maranhão.

A cidade garda até hoxe a aparencia da arquitetura do tempo colonial e destácase pola hospitalidade do seu pobo. A economía baséase na pecuária e no extrativismo da carnaubeira, palmeira nativa que produce resinas vegetais de larga aplicación na industria.

Alista de ex-prefectos de Piracuruca

Algúns prefectos de Piracuruca ( lista a completar). Luís de Brito Melo, Raimundo da Silva Ribeiro, Torquato Pereira de Araújo, José Mendes de Morais, Franklin de A. Fontenelle, Gonçalo Rodrigues Magalhães, Adelino Fortes de M Melo, Raimundo Gomes Machado, Raimundo Alves Fillo,Alcides Cardoso de Araújo , Raimundo Vieira de Brito (actual).

Potencialidades

O municipio de Piracuruca presenta moitas potencialidades no sector primario, debido principalmente a súa riquíssima biodiversidade natural, ou sexa, varias son as posibilidades ecolóxicas encontradas dentro dos límites da cidade.

Encontramos gran diversidade de vegetação que varían desde áreas de mata, pasando por cerrado , carrasco até caatinga. Os solos tamén presentan bastante diversificación. Podemos encontralos en condicións topográficas planas aptas á mecanização. Temos solos aluviais con áreas de massapê , que garanten a sustentação e nutrição das máis variadas culturas.

As condicións do municipio propician que a cajucultura sexa unha gran xeradora de empregos e encaixe bastante significativo, levando en conta que a colleita ocorre os meses máis castigados pola seca. San moitas as posibilidades do uso do pseudofruto na fabricación de cajuína, popa e zume concentrado, doces e outros. Sendo entón, unha maneira de agregar valor aos produtos con esa explotación.

Paralelo a iso, Piracuruca ten a apicultura se desenvolvendo con moita intensidade, debido principalmente ás boas floradas e a excelente calidade dos méis obtidos, tornando o municipio unha referencia na produción de mel na rexión norte do estado.

O extrativismo da cera de carnaúba, non podería ser esquecido, unha vez que esa actividade, tanto no pasado como no presente, continúa sendo unha importante fonte de encaixe en áreas onde a actividade agrícola sería impraticável.

A agricultura de sequeiro e irrigada cando ben conducidas, alén de garantir a fixação do home do campo á súa terra, proporciona o abastecemento da zona urbana con produtos de mellores prezos e calidade superior, así como o fomento de toda a economía do municipio con boas posibilidades de exportación dos excedentes.

Perspectivas

Agroindústria

O municipio de Piracuruca é un dos maiores produtores de castaña de caju da rexión norte do estado ben como se desenvolve aceleradamente a actividade apícola, que xuntos forman dous importantes vetores que viabilizam a creación de pequenas industrias do sector.

A administración municipal busca rescatar esta viabilidade e proporcionar incentivo a investimentos nesta área, que seguramente será un forte xerador de empregos.

Agricultura familiar

A barragem do río Piracuruca que acumula douscentos e cinqüenta millóns de metros cúbicos ofrece en súas marxes a fantástica oportunidade de fixação de pequenos lotes onde centenares de familias poidan producir legumes e verduras durante o ano enteiro, e aínda adicionar a piscicultura en tranques-rede.

Turismo

O potencial turístico do municipio de Piracuruca encontra no Parque Nacional de Sete Cidades o seu maior ícone, mais non para por aí. A arquitetura e os casarões do centro da cidade, a monumental igrexa matriz construída de pedra en estilo barroco e a rica historia da cidade forman interligadas entre si, un conxunto de beleza que enche os ollos de que vén coñecer de preto.

Biblioteca

Non existe máis a Biblioteca Pública Municipal, só algunhas escolares.

Referencias

↑ ^{a b} División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
↑ Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ ^{a b} [Produto interior bruto dos Municipios 2003-2007. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (16 de decembro de 2009). Páxina visitada en 16 de decembro de 2009. Título non cuberto, favor adicionar]. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.