Norte de África

norte de áfrica - Wikilingue - Encydia

Este anexo ou sección non cita ningunha fonte ou referencia (desde setembro de 2008).
Axude a mellorar este artigo providenciando fontes fiábeis e independentes, inseríndoas no corpo do texto ou en notas de rodapé. Encontre fontes: Google — noticias, libros, académico — Scirus

Subdivisões da África para fins estatísticos usada pola ONU^[1].

██ Norte de África.

██ África Occidental

██ África Central

██ África Oriental

██ África Austral

O Norte da África, Norte d'África, África do Norte, África setentrional ou África branca (por oposición á África Negra) comprende os países localizados no norte do continente africano, xunto ao Mediterrâneo, nomeadamente Marrocos, Tunisia, Alxeria, Libia e Egito. No entanto, o Departamento de Estatísticas da ONU inclúe nesta subregião o Saara Occidental e o Sudán (a azul, no mapa).

Todos os países referidos son membros da Liga Árabe e cinco países desta rexión do continente (Marrocos, Tunisia, Alxeria, Libia e a Mauritânia) forman unha organización de integración económica subregional, a Unión do Magrebe Árabe.

Historia

Orixinalmente, gran parte da África do Norte era habitada por africanos de raza negra, como se pode demostrar pola arte rupestre disseminada polo Saara; o que non parece acontecer no Magrebe e Baixo Egito(a parte máis antiga e orixinal da Civilización Exipcia, que pronto se expandiria para a parte máis moza ao Centro, na rexión de Tebas, e ao sur na rexión da Núbia), habitados por africanos de raza branca, que se expresarían a través de linguas camito-semíticas. A consecuencia da desertización do Saara, gran parte da poboación negra migrou para o sur, a través da costa oriental e occidental (aínda que moitos imperios da antigüidade capturasen negróides como escravos aproveitándose da feble organización social abalada aínda máis polas radicais mudanzas climáticas e asimilando xeneticamente, como comproban varios exames xenéticos no entorno do Mediterrâneo). Despois da Idade Media, a área estivo so control do otomano, exceptuando Marrocos. Despois do século XIX, o Norte de África foi colonizado polo Imperio colonial francés, polo Imperio británico, España e Italia. O intercambio entre o Norte de África e a África subsariana limitouse, durante moito tempo, case exclusivamente ao comercio entre as costas occidental e oriental do continente e as viaxes ao longo do Nilo, debido á dificultade en atravesar o deserto. Así foi até a expansión árabe islámica.

Xeografía

Do punto de vista xeográfico, esta agrupación de países ocupa dúas rexións distinguidas: a faixa xunto ao Mediterrâneo, con clima ameno e húmido, e o sur que ocupa parte do deserto do Saara. De referir aínda que a península do Sinai, que é parte do Egito, se encontra na placa tectónica árabe, podendo considerarse que forma parte da Asia; por esa razón, pode dicirse que o Egito é un país transcontinental.

Territorios e rexións

País, con bandeira.	Área (km²)	Poboación	Densidade (por km²)	Capital	PIB (Total)	Per capita	Moeda	Goberno	Linguas oficiais
Alxeria	2,381,740	33,333,216	14	Alxer	$224.7 bilhões (2007)	$6,500 (2007)	Dinar alxerino	República presidencialista	árabe
Egito	1,001,449	77,498,000	74	Cairo	$477.2 bilhões (2009)	$6,234 (2009)	Libra exipcia	República semipresidencialista (democracia)	árabe
Libia	1,759,540	6,036,914	3	Trípoli	$74.8 bilhões (2007)	$12,300 (2007)	Dinar líbio	Jamahiriya	árabe
Marrocos	446,550	33,757,175	70	Rabat	$125.3 bilhões (2007)	$4,100 (2007)	Dirham marroquí	Monarquía constitucional	árabe
Sudán	2,505,813	39,379,358	14	Cartum	$107.8 bilhões (2007)	$2,552 (2007)	Libra sudanesa	Autoritarismo (democracia)	árabe
Tunisia	163,610	10,102,000	62	Tunis	$77 bilhões (2007)	$7,500 (2007)	Dinar tunisino	República	árabe
^[2]	266,000	382,617	1.3	El Aaiún (Laâyoune)			Dirham marroquí	Administración marroquí	árabe
Fonte: The World Factbook, Estados Unidos Axencia Central de Intelixencia (CIA), 15 July 2008.[1]

Demografia

A África do norte é marcada polo predomínio da poboación árabe que chegou ao norte do continente durante o proceso de expansión do islam, durante o século VII. Por esa razón, en termos de aspecto físico, os norte-africanos son aproximadamente 80% "caucasianos". A miscigenação con africanos de raza negra tivo orixe nas migrações para norte e na escravitude.

As linguas dominantes son:

árabe; e
as linguas berberes.

A relixión é, predominantemente, musulmá, aínda que os pobos do sur do Egito e Sudán sexan cristiáns, principalmente da Igrexa Copta.

Economía

Sudán: é esencialmente agrícola. A agropecuária responde por 40% da riqueza nacional, empregando a gran maioría da poboación economicamente activa do país. Os principais cultivos son de cana-de-azucre e de algodão , alén da pecuária de bovinos e ovinos. A industria é restrinxida ao sector alimentício e téxtil.
Mauritânia: desenvolve a actividade agropecuária, os principais cultivos son o arroz e sorgo, con destaque tamén para a creación de carneiro e de aves domésticas, e aínda benefíciase da explotación mineral, en especial do ferro.
Libia: explotación do petróleo, hai industrias dos ramos químico e petroquímico, de material de construción , téxtil e alimentício. Posúe unha expressiva encaixe per capita, comparável á de países con medio desenvolvemento humano. As considerábeis divisas obtidas coa explotación de petróleo explican o elevado encaixe per capita, que, con todo, fica concentrada nas mans dunha pequena parcela da poboación.
Egito: o río Nilo é fonte de vida e de traballo do pobo exipcio. Alem de irrigar áreas extensas, a barragem de Assuão tamén garante o abastecemento de auga e de enerxía eléctrica á poboación. A agricultura é desenvolvida co emprego de técnicas tradicionais. Os principais produtos cultivados son: cana-de-azucre, algodão, cravo-da-india, milho, arroz, trigo e tomate. O parque industrial do Egito ten destaque rexional e continental por súa diversidade e nivel tecnolóxico. Alem da produción petrolífera, que abastece o sector petroquímico, existen industrias metalúrgicas, têxteis, de tabaco e alimentícia. Conta aínda cun desenvolvido sector de transportes e o turismo é importante fonte de encaixe para o país.