Visita Encydia-Wikilingue.con

Man Morta

man morta - Wikilingue - Encydia

 Nota: Se procura unha taxa feudal, vexa Feudalismo.
Man Morta

Adolfo Luxúria Caníbal durante concerto en 2004.
Información xeral
Orixe Braga
País  Portugal
Xéneros Rock alternativo
Post-punk
Noise rock
Avant-garde rock
Período en actividade 1984 - actualmente
Gravadora(s) Universal, Cobra Discos, NorteSul, BMG, Fungui, Área Total, Ama Romanta
Páxina oficial www.mao-morta.org
Integrantes
Adolfo Luxúria Caníbal
Miguel Pedro
António Rafael
Sapo
Vasco Vaz
Joana Longobardi
Ex-integrantes
Joaquim Pito
Zé dos Eclipses
Carlos Fortes
José Pedro Moura
Marta Abreu
Paulo Trindade

Man Morta é unha banda portuguesa formada en Braga , con estilo musical dificil de categorizar.

Táboa de contido

Biografía

1984-1988 - de Berlín ao primeiro disco

En outubro de 1984 Joaquim Pito asiste en Berlín a unha actuación dos Swans. Ao final do concerto encontra Harry Crosby, baixista da banda neoiorquina, que lle pregunta se el toca baixo; ante a resposta negativa de Joaquim Pito, Harry Crosby dille que el ten cara de baixista. Joaquim Pito regresa a Braga, compra un baixo e, en novembro dese ano, forma os Man Morta, con Miguel Pedro na guitarra e Adolfo Luxúria Caníbal na voz.

En xaneiro de 1985 os Man Morta estréanse ao vivo no Porto, no Orfeão da Foz, nun concerto que contou con proxección de diapositivos de Fernando Almeida (Nandão). A pesar da boa recepción, consideran que o escenario non está aínda suficientemente cuberto e deciden recrutar máis un elemento. Zé dos Eclipses entra entón para o grupo, na guitarra, pasando Miguel Pedro para a batería, en acumulação con percusións, programacións rítmicas, teclas e baixo, mentres Joaquim Pito continúa no baixo, que acumula con teclas, e Adolfo Luxúria Caníbal na voz.

Non obstante os Man Morta son indagados, con base en tres temas gravados en K7, para a final do 1º Concurso de Nova Música Rock, no Porto, e finalmente, en novembro de 1985, Zé dos Eclipses estréase ao vivo cos Man Morta, na Fábrica, en Braga, naquel que foi o segundo concerto da carreira da banda. Séguese a final do 1º Concurso de Nova Música Rock, no Pavillón Infante de Sagres, onde o grupo fica clasificado en 4º lugar. No seguimento da participación nese concurso os Man Morta dan a súa primeira entrevista, pola voz de Adolfo Luxúria Caníbal, a Fernando Sobral do Diario de Noticias, que escribe seren os Man Morta "indiscutibelmente a mellor banda portuguesa do momento".

Insistindo na súa divulgación por vía dos concursos de novas bandas, entón en voga e mediaticamente acompañados, os Man Morta son indagados, a través de catro temas gravados en K7, para o III Concurso de Música Moderna, o máis importante evento do xénero, e preséntanse ao vivo no Rock Rendez-Vous, en Lisboa , logo na 1ª eliminatoria, no inicio de febreiro de 1986, e o mes seguinte na final. Deste III Concurso de Música Moderna do Rock Rendez-Vous os Man Morta acabarían por obter o Premio de Originalidade, que era o máis apetecível e prestigiante galardón en disputa despois da súa entrega o ano anterior aos Pop Dell’Arte.

En setembro Carlos Fortes entra para o grupo, na 2ª guitarra, e en outubro de 1986 os Man Morta teñen a súa estrea internacional cun concerto en Vigo (España), no El Kremlin, integrados na mostra Rock Vigo-Oporto 86. No decurso desta participación viría a frutificar unha amizade entre os Man Morta e os Pop Dell’Arte, que tamén formaban parte do cartel.

1987 foi un ano recheo de concertos, con dúas primeiras partes aos Xutos & Pontapés, entón en pico de popularidade, en xuño no Pavillón Flávio Sá Leite, en Braga, e en decembro no Pavillón Infante de Sagres, no Porto, perante miles de persoas. Mais o ano ficou marcado pola devastação do Cinema Imperio, en Lisboa, cando os Man Morta, integrados no cartel das Xornadas do Imperio, aí actuaron en outubro xuntamente cos americanos Gun Club: durante a enérxica prestación da banda, o segundo día do evento, o público que lotava a sala non conseguiu manterse quieto e sentado e, fronte á intransigência dos seguranza, iniciou unha certa batalla campal, que continuou despois durante a actuación dos Gun Club…

Ao vivo no Fórum Lisboa, 2005

Mais 1987 foi tamén ano de premios, coa RUT – Radio Universidade Texo a elixir, en febreiro, os Man Morta como “a mellor banda nacional sen rexistro en vinil”, coa oferta de tempo de estudo profesional para a gravación de dous temas, que virían a ser editados en agosto, xuntamente con outros 4 temas non obstante gravados, en formato K7, pola Malucos da Patria, axencia de concertos con quen os Man Morta comezaran a traballar ao final de 1986. En novembro os Man Morta estréanse ao vivo na televisión, no programa xuvenil Fisga, transmitido pola canle 1 da RTP – Radiotelevisão Portuguesa.

Cando o xornal de música Blitz publica en xaneiro de 1988 as escollas dos seus lectores sobre os mellores do ano anterior, os Man Morta son sorprendentemente contemplados con diversos nomeamentos, sorpresa aínda maior tendo en conta que son o único nome a aparecer sen calquera disco gravado: xorden en 9º lugar na categoría de “mellor grupo nacional”, en 7º na de “mellor grupo ao vivo nacional” e en 8º na de “mellor cantante nacional”, con Adolfo Luxúria Caníbal. Mais a ausencia de disco non iría durar moito máis tempo, coa edición do álbum homónimo en xullo dese ano, a través da editora independente “Ama Romanta” de João Peste, mentor dos Pop Dell’Arte. O disco ten boa recepción e leva os Man Morta para a capa do Blitz e do suplemento cultural Máis do generalista Semanario. Mais 1988 foi tamén ano de concertos e, para alén da estrea dos Man Morta nos grandes eventos estudantis, como as Recepcións aos Caloiros da Universidade da Beira Interior, na Covilhã, e da Universidade do Miño, en Braga, fixeron aínda, en outubro, a primeira parte dos británicos Wire, no Pavillón Infante de Sagres, no Porto, no lanzamento do LP, un novo xornal de música que se posicionava máis atento á escena independente do que o Blitz, considerado demasiado mainstream, e sobre todo, xa en decembro, as dúas primeiras partes, no Pavillón Carlos Lopes en Lisboa e no Teatro Rivoli no Porto, do australiano Nick Cave, o gran ídolo da banda e que, cos seus Bad Seeds, se estreaba en Portugal. As boas prestacións dos Man Morta tiveron un eco mediático considerábel e levaron mesmo Mick Harvey, guitarrista e vello cómplice de Nick Cave desde os tempos dos The Boys Next Door, a tecer resgados eloxios á banda e a querer ir cumprimentá-los persoalmente, secundado polo propio Cave.

O ano de 1988 termina coa publicación das escollas dos lectores do LP sobre os mellores dese ano, en que os Man Morta apareceron destacados en varias categorías: 1º lugar en “mellor álbum nacional”, “mellor capa de disco nacional” e “grupo revelación nacional”, 2º lugar en “mellor banda nacional” e “mellor canción nacional”, co tema “Oub' alí”, 3º lugar en “mellor banda ao vivo nacional”, “mellor vocalista nacional”, con Adolfo Luxúria Caníbal, “mellor concerto nacional”, cun concerto no Rock Rendez-Vous, “mellor visual nacional” e “mellor canción nacional”, co tema “Aum”, e 4º lugar en “mellor canción nacional”, co tema “E Se Despois”.

1989-1992 - do RRV ao Mutante S.21

Fronte ás escollas dos seus lectores sobre os mellores de 1988, o xornal LP inicia o ano de 1989 dando honra de capa aos Man Morta, recoñecéndoos como o gran acontecemento do ano. Non obstante, Adolfo Luxúria Caníbal e Berto Borges – baterista dos tamén bracarenses Rongwrong, vencedores do III Concurso de Música Moderna do Rock Rendez-Vous en que os Man Morta obtiveron o Premio de Originalidade – habían delineado unha colectánea que fixese o retrato do grande frenesim musical que eses anos caracterizaba a cidade de Braga e tiñan convencido o Municipio a patrocinar a súa edición: nacía así o primeiro volume da serie Á Sombra de Deus, co subtítulo de Braga 88. A colectánea tivo un gran impacto mediático, non só por ser a primeira vez que, en Portugal, un Concello apoiaba a cultura xuvenil e editaba un disco de bandas locais, mais sobre todo por finalmente estar dispoñíbel un rexistro do que era a afamada movida bracarense, de que moito se falaba mas que poucos, fóra de Braga, coñecían, tirando os seus representantes máis notorios Man Morta, Rongwrong e Bateau Lavoir.

A pesar de ser un ano de gran actividade musical, 1989 acabaría por ficar para a historia dos Man Morta – e do rock en Portugal – como aquel en que Adolfo Luxúria Caníbal inflixiu a si propio varios golpes nunha perna. Sen concertos en Lisboa desde a primeira parte de Nick Cave & The Bad Seeds, en finais do ano anterior, os Man Morta descenden en xuño á capital para, en ambiente de gran expectativa e de acontecemento único a non perder, nun Rock Rendez-Vous completamente lotado, se presentaren como cabeza de cartel. Non era a primeira vez que Adolfo Luxúria Caníbal se mostraba con coitelos, mais ninguén esperaba que durante a interpretación de Bófia , aos gritos de “sede de sangue!”, comezase a retalhar a coxa con varios golpes mentres o sangue lle corría pola perna, a punto de provocar varios desmaios na asistencia e de necesitar dun garrote para o tentar estancar, tendo ao final da actuación ido de urxencia para o hospital. Meses despois, en entrevista á televisión, xustificábase dicindo que o Rock Rendez-Vous estaba demasiado cheo, cun ambiente moi pesado, “de cortar ao coitelo”, e antes que puidese acontecer algunha desgraza decidiu mostrar sangue, “porque o sangue calma os ánimos”, mais coa calor da prestación non se tiña dado conta da gravidade das lesións…

Os Man Morta comezaban a preparar un novo disco, mais Joaquim Pito, cada vez máis alheado do grupo, pasaba grandes temporadas sen dar sinal de si, faltando aos ensaios dos novos temas e sobre todo non aparecendo nos Estudos de Paço de Arcos onde decorrían as gravacións. Como consecuencia deste alheamento, o concerto que os Man Morta deron en xaneiro de 1990 no Rock Rendez-Vous acabou por ser o último que contou coa presenza do seu fundador, que sería substituído por José Pedro Moura, até aí nos Pop Dell’Arte, e que se viría a estrear como baixista da banda nun concerto en Aveiro , en marzo dese ano. Non obstante, o novo disco provocaba tamén un corte de relacións coa editora “Ama Romanta” e con João Peste, por desentendimentos canto ao cumprimento das obrigacións a que estaban vinculados, e a súa edición ficou adiada, na expectativa de que outra editora se interesase. Iso non iría acontecer e Corazóns Felpudos sería editado só en setembro de 1990 a través da marca “Fungui”, a fábrica de sacos e carteiras de Vítor Silva, manager da banda desde os tempos da Malucos da Patria. Mais antes, en maio, un ano en que rarearam as prestacións ao vivo, os Man Morta, nun lotado Cinema Alvalade, fan máis un apoteótico concerto en Lisboa, na primeira parte dos suízos Young Gods, onde presentan a integralidade de Corazóns Felpudos e que contou coa estrea ao vivo de António Rafael nas teclas. António Rafael xa participara nas gravacións do disco, mentres músico convidado, mais con este concerto tornábase oficial a súa entrada no grupo.

A pesar de todos os contratempos na edición de Corazóns Felpudos e da falta de concertos, ao final de 1990 os Man Morta encontrábanse novamente en estudo a gravar aquel que sería o seu 3º disco: O.D., Raíña do Rock & Crawl. A editora independente “Área Total”, da Garda, mostrárase interesada en editar o Corazóns Felpudos, mais non tendo dispoñibilidade financeira para pagar o seu custo convencera a banda a editar un novo rexistro, gravado nun estudo máis barato. E en xaneiro de 1991, mentres os balances referentes a 1990 do semanario cultural Se7e e do xornal generalista Público incluían Corazóns Felpudos como un dos mellores álbums do ano, xa os Man Morta tiñan un novo disco pronto. A súa edición estaba prevista para febreiro, cando a banda se presentou para dous concertos esgotados na nova sala lisboeta Johnny Guitar, mais por atrasos varios na feitura das capas, que acabaron por saír con cores adulteradas e cos rótulos da rodela de vinil por colar, a súa edición só acontecería en xuño, nun concerto na Covilhã, na discoteca Fábrica. Este sería tamén o último concerto de Zé dos Eclipses coa banda, unha vez que estaba de partida para Santa Bárbara, nos EUA, primeira etapa dunha carreira de lector de Portugués e de adido cultural que o levaría aínda a Santiago do Chile, no Chile, a Fixo , en Marrocos , e a París, en Francia . Dous días antes, nun concerto en Santo Tirso, tíñase estreado Sapo, anteriormente guitarrista dos Pop Dell’Arte, que o iría substituír na guitarra.

1991 contou con bastantes máis concertos do que o ano anterior, aínda que sen atinxir o número a que a banda se habituara até 1989, mais sobre todo volveu a haber interese mediático polo traballo do grupo, co xornal Blitz a dar capa aos Man Morta en febreiro, a propósito da edición, non obstante adiada, do.D., Raíña do Rock & Crawl, e o Se7E a facer outro tanto en xuño, tal como o semanario rexional Miño. Á súa vez, en decembro, no seu balance anual, o xornal Público inclúe O.D., Raíña do Rock & Crawl na súa lista das dez mellores edicións do ano.

A pesar diso, cos problemas que houben nas edicións de Corazóns Felpudos e O.D., Raíña do Rock & Crawl e cun novo rarear de concertos, a moral da banda encontrábase fatal – en 1992 fan un único concerto, en abril, na primeira parte dos británicos Jesus & Mary Chain, no Pavillón Carlos Lopes, en Lisboa, e mesmo ese con sabor amargo, con José Pedro Moura - retido por unha rusga policial no barrio da Parella Ventoso, onde a súa dependencia de heroína o obrigara a desprazarse - a ter que ser substituído á última da hora por António Rafael... Fronte á inercia que se instalaba, Adolfo Luxúria Caníbal convence Vítor Silva a apostar nun novo disco e en maio os Man Morta entran novamente en gravacións. Escollen o mellor estudo portugués da época, o Angel, onde se manteñen até xullo e onde coñecen o produtor e técnico de son José Fortes, con quen entran en perfecta sintonía. A pesar da ausencia de José Pedro Moura, que aparece un único día en estudo, a banda gaña confianza e entrégase de alma e corazón á produción daquel que viría a ser o seu disco máis celebrado: Mutante S.21. Editado no inicio de decembro, novamente pola marca “Fungui”, o disco, que é unha viaxe polos bastidores de nove cidades, aínda vai a tempo de ser contabilizado nos balances anuais da prensa, sendo “mellor disco nacional do ano” para o Diario de Noticias e incluído na lista dos dez mellores do ano do Público e do Se7e, mentres o grupo é capa do Blitz e do Se7e.

1993-1995 - do Pop-Off á medalla de mérito

O magazine de cultura xuvenil Pop-Off, difundido pola RTP2, presentaba semanalmente vídeo-clips por si realizados de bandas independentes e unha vez máis, a exemplo do que acontecera cando da edición de Corazóns Felpudos e do.D., Raíña do Rock & Crawl, convida os Man Morta para faceren un vídeo de Mutante S.21. O tema escollido é Budapest e para o realizar foi destacado Nuno Tudela, con quen a partir de aí o grupo mantén unha relación de duradeira cumplicidade. O clip de Budapest acaba por ser o máis solicitado nun outro programa diario da canle 1 da televisión pública, o Vira o Vídeo, onde se mantén semanas a fío en 1º lugar do seu Top Vídeo, arrastrando consigo un inesperado airplay radiofónico, que faría que en 11 de febreiro de 1993 Mutante S.21 entrase no 28º lugar do Top Nacional de Vendas. Aínda ese mes os Man Morta fan a capa da revista Académica.

O éxito de Budapest e de Mutante S.21 non podería deixar de se reflexionar na solicitude de concertos, tanto máis que o grupo contratara cunha nova axencia de espectáculos (de Mário Dimas, un experiente axente), e 1993 é un ano de tournée triunfal, con varias actuacións míticas. Iniciada en marzo, coas primeiras partes dos americanos Tubes, no Pavillón Carlos Lopes en Lisboa e no Coliseu do Porto, a tournée de Mutante S.21 leva aínda os Man Morta, como cabezas de cartel, á Queima das Fitas da Universidade do Porto ou á Semana do Enterro da Universidade de Aveiro, onde o perverta en escenario lles vale unha interdição da academia por varios anos. Outros concertos dese ano ficarían gravados na memoria, como en marzo os enfrontamentos que provocaron coa policía en Mirandela ou en xuño a invasión do escenario por unha fan con seos nus nunha lotada Incríbel Almadense, en Almada , mais ningún se aproxima do que en maio protagonizaron no Teatro-Circo, en Braga: a asistencia, nunha sala máis que esgotada, rendeuse ao grupo e foi como se levitasse, completamente inconsciente dos seus actos, nun histerismo colectivo de difícil explicación, para só aterrar no final, nun Teatro-Circo destruído, de que case só as centenárias paredes resistiron. Polo medio houbera de todo, desde mergulhos para a multitude até unha tentativa de sexo oral con Adolfo Luxúria Caníbal por parte dunha fan máis incontrolada.

Ese concerto tivera como pretexto o lanzamento dunha edición especial de Mutante S.21, cun libro de banda-deseñada a ilustrar os diversos temas do disco, nunha especie de despedida ao vello vinil: Mutante S.21 era tamén a primeira edición do grupo no novo soporte Compact Disc. O álbum tería aínda un nomeamento para os “Se7e de Ouro” de 1993, na categoría “mellor disco” (os “Se7e de Ouro” eran un prestixioso galardón anual instituído polo semanario Se7e, que premiaba as diversas manifestacións dentro da área do espectáculo – música, teatro, cinema – que máis se tiñan distinguido o ano), e en novembro sería incluído na selección “os mellores discos de sempre da música portuguesa”, o primeiro balance sobre a edición musical portuguesa, organizado polo Diario de Noticias.

Aínda en novembro tocan cos británicos Inspiral Carpets, na gran Nave do Parque de Exposicións, en Braga, na presentación do 2.º volume da serie Á Sombra de Deus, cuxa idea de retrato do estado de creatividade da música bracarense fora retomada por Miguel Pedro, aínda e sempre co patrocínio do goberno autónomo, e dan a primeira entrevista para unha televisión estranxeira, no caso a Lemon TV, da Escocia.

Mais antes xa despertaran o interese da multinacional BMG: os seus responsábeis estaban presentes no “Portugal Ao vivo”, un espectáculo que en xullo enchera o Estadio de Alvalade coa presentación ao vivo dos principais nomes que dominaban o top portugués de discos vendidos e en cuxos ecrãs xigantes, nos intervalos das actuacións, pasaban os vídeo-clips realizados polo equipo do programa de televisión Pop-Off, e ficaran moi impressionar ao veren aquela inmensa multitude cantar en coro o Budapest cada vez que o clip pasaba no ecrã. Inmediatamente contactaron o grupo e ao final do mes os Man Morta asinaban coa BMG un contrato por un disco, por opción da banda que non se quería comprometer por máis tempo, entrando en decembro en estudo para a gravación do quinto disco.

Non obstante, os Man Morta eran solicitados para entraren nun disco-tributo a António Variacións, que sería editado en xaneiro de 1994 pola EMI, co título Variacións – As Cancións de António, e nun disco-tributo a José Afonso, que sería editado en abril pola BMG, co título Os Fillos da Madrugada Cantan José Afonso, que recibiría o “disco de platina” polo número de vendas. Antes, en marzo, era editado o seu primeiro disco para a BMG, Venus en Chamas, no cal os Man Morta se esforzan por non presentar ningún potencial éxito radiofónico, antes se espraiam por experimentalismos varios, tornando a digestão do álbum difícil para o grande público. Non impide que o grupo sexa capa do semanario Blitz e do suplemento musical PopRock do xornal Público, ben como apareza na Primeira Páxina deste último, e, xa en xullo, capa do suplemento Estilos do Diario de Noticias, nin que, ao final do ano, Venus en Chamas sexa elixido “mellor disco do ano” pola Antena 3, canle xuvenil da Radiodifusão Portuguesa, e incluído nos “mellores discos do ano” polo Diario de Noticias ou pola VoxPop, revista da cadea de tendas de música Valentim de Carvalho. No entanto, a gravación deste disco non fora nada pacífica no seo da banda, a comezar polo seu título, orixinalmente presentado como Fátima Radical, Bailarina, 22 Anos, con varios desentendimentos sobre o material a gravar, e a consecuencia foi a saída de Carlos Fortes dos Man Morta, cuxo último concerto oficial foi en decembro, na Gartejo, en Lisboa, aínda que continuase a tocar co grupo até ser encontrado un substituto.

Un ano de moitos concertos, con nova actuación en maio como cabezas de cartel na Queima das Fitas da Universidade do Porto ou a Semana Académica do Instituto Politécnico da Garda, 1994 ficaría no entanto marcado pola participación dos Man Morta nun novo evento de estadio, o Fillos da Madrugada Ao vivo, que tivo lugar en xuño no Estadio de Alvalade, no cadro da Lisboa 94 – Capital Europea da Cultura, e que xuntou os diversos intervenientes no disco de homenaxe a José Afonso.

Aínda en 1994, en setembro, é finalmente editada a colectánea Á Sombra de Deus – Volume 2 e o primeiro máxi-single do grupo, nun regreso ao vinil, con variacións sobre o tema Cans de Crómio incluído en Venus en Chamas.

O Blitz, coa desaparición do semanario Se7e, decide instituír para a música un galardón que viñese ocupar o espazo deixado vago polos “Se7e de Ouro”, e lanza os “Premios de Música Blitz”. En marzo de 1995 os Man Morta son nomeados nas categorías “grupo nacional do ano” e “mellor vocalista masculino nacional”, a través de Adolfo Luxúria Caníbal.

1995 foi novamente un ano repleto de concertos, cos Man Morta en maio a seren cabezas de cartel as Semanas Académicas do Instituto Politécnico de Leiría e do Instituto Politécnico de Bragança, a participaren por primeira vez no maior acontecemento estudantil portugués, a Queima das Fitas da Universidade de Coímbra, onde partillan o escenario cos ingleses The Fall, e en xuño a integraren o alinhamento do seu primeiro festival de verán, o Imperial Ao vivo, en Lisboa.

A pesar de Venus en Chamas ser un disco complicado de vender e de furar as expectativas da editora, a BMG insiste en editar un novo rexistro e os Man Morta proponlle unha colectánea de temas antigos, só dispoñíbeis en vinil, mais regravados de novo, o que é aceptado. Man Morta Revisitada comeza a ser gravado en agosto, na sala de ensaios da banda, en Braga, so a dirección de José Fortes, que desde Mutante S.21 nunca máis se divorciou do grupo, sendo editado en outubro de 1995, cunha festa concerto en Palhais, a aldea de José Fortes, e onde Vasco Vaz se estrea como guitarrista dos Man Morta en substitución de Carlos Fortes. O disco ten boa recepción, co xornal Blitz a dar capa ao grupo, e entra directo para o 12º lugar do Top Nacional de Vendas, en cuxa alista se mantén varias semanas, sendo referido nos “mellores do ano” polo semanario Expresado, polas revistas de tendas de discos VoxPop e D.I.S.C.O. e polas radios XFM e Antena 3. Non obstante, en outubro, o primeiro álbum Man Morta é incluído polo xornal Público na súa selección “os mellores discos de sempre feitos en Portugal até aos anos 90”.

En decembro de 1995 os Man Morta reciben a Medalla de Mérito – Grao Prata da Cidade de Braga.

1996-1998 - do incendio ao Coliseu

En 1996 os Man Morta dedícanse sobre todo a tocar ao vivo, ano en que baten a súa marca de concertos anuais, con destaque para a participación en marzo como cabezas de cartel no festival Combate Rock, no Pavillón Carlos Lopes, en Lisboa, durante a cal Adolfo Luxúria Caníbal ataca violentamente o tipo de xornalismo musical practicado polo suplemento PopRock do xornal Público (o que os proscribiría do xornal por varios anos...), a actuación en abril na entrega dos “Premios de Música Blitz – 1995”, no Coliseu dos Recreos, tamén en Lisboa, a ida en agosto como cabezas de cartel ao 4º festival internacional de Paredes de Coura ou as actuacións tamén como cabezas de cartel na Recepción ao Caloiro da Universidade do Miño, en outubro, en Braga, e na Festa das Latas da Universidade de Coímbra, en novembro.

Mais o ano, e o futuro, ficarían marcados polo incendio que, ao final de setembro, no acceso á ponte 25 de abril, en Lisboa, destrúe a camioneta que transporta o back-line e os instrumentos do grupo, cando se dirixía para un concerto en Tróia. Fronte á adversidade, os Man Morta, en troco da substitución de todo o material ardido, asinan en outubro un contrato para dous discos coa NorteSul, etiqueta discográfica do grupo Valentim de Carvalho que representaba en Portugal as principais marcas de instrumentos. Outra consecuencia dese incendio é o afastamento de Vítor Silva do management da banda, funcións que exercía desde 1986, por en o entender do grupo non ter estado á altura da gravidade do acontecemento.

Mais antes diso, en xuño, os Man Morta reciben do encenador Jorge Silva Melo un convite, en nome do Centro Cultural de Belén, para musicarem poemas do falecido dramaturgo alemán Heiner Müller, a propósito da presentación póstuma da peza Germania 3. A banda, coa colaboración da figurinista Ana Rita e da realizadora Mariana Otero, transforma o convite na concepción dun espectáculo multimedia, Müller no Hotel Hessischer Hof, que estrea en xaneiro de 1997 nun CCB esgotado e eufórico. O espectáculo fai dúas datas máis esgotadas na sala pequena do Centro Cultural de Belén e outras tres, sempre esgotadas, no Teatro Garcia de Resende, en Évora , no Teatro-Circo, en Braga, e no Teatro Gil Vicente, en Coímbra . A gravación do espectáculo de estrea sería aínda editada en disco , en maio, con entrada directa para o 20º lugar do Top Nacional de Vendas, onde se mantivo catro semanas, e en vídeo, en febreiro de 1998.

En maio de 1997, os Man Morta gañan un “Premio de Música Blitz - 1996” na categoría de “mellor vídeo-clip” – único ano en que esa categoría existiu –, co vídeo de Chabala , realizado en maio do ano anterior por Nuno Tudela para acompañar a edición do single homónimo pola BMG. En xuño é Adolfo Luxúria Caníbal que recibe, na categoría “música”, o galardón rexional bracarense “A nosa Terra”, na súa primeira edición.

Ao vivo, destácase aínda a participación dos Man Morta no 5º festival internacional de Paredes de Coura, que encerrarían, actuando tras os norteamericanos Rollins Band. 1997 terminaría coa inclusión de Müller no Hotel Hessischer Hof nas listas de “mellores do ano” de varias publicacións, sendo “2º mellor disco nacional do ano” para o semanario Expresado e “5º mellor disco nacional do ano” para o xornal Diario de Noticias.

En marzo de 1998 os Man Morta, a través de Adolfo Luxúria Caníbal, son nomeados para un “Premio de Música Blitz - 1997”, na categoría “mellor vocalista masculino nacional”. O mes seguinte son capa dos semanarios Blitz e Raio X e editan Hai Xa Moito Tempo que Nesta Latrina o Ar se Tornou Irrespirável, un traballo conceptual baseado nas teorías artístico-políticas da Internacional Situacionista, que ten entrada directa para o 12º lugar do Top Nacional de Vendas. Na tournée que se seguiu, os Man Morta percorren en maio os eventos estudantis, con actuacións na Queima das Fitas da Universidade de Coímbra, no Enterro da Gata da Universidade do Miño, en Braga, e a Semana Académica da Universidade de Tras-os-Montes e Alto Douro, en Vila Real, e actuarían aínda no festival Mergullo no Futuro, en agosto, nos Almacén Abel Pereira da Fonseca, realizado no cadro da Expo 98, a Exposición Mundial de Lisboa, xuntamente cos americanos Blonde Redhead e Unwound, nunha selección de Arto Lindsey, e na Recepción ao Caloiro do Instituto Superior de Enxeñaría de Lisboa, en outubro.

Aínda en 1998, durante o mes de maio, os Man Morta tiveron 24h de emisión radiofónica dedicada ao grupo, na RON – Radio Universitaria do Miño, nun evento titulado 24 Horas du Man Morta, son destaque na reportaxe que a revista francesa L’Express fai sobre Lisboa e algúns dos seus vídeos, ben como unha entrevista a Adolfo Luxúria Caníbal, son difundidos pola emisora de televisión brasileira “TV Globo”. Xa en xullo é editado pola FNAC o libro Os Mellores Discos da Música Popular Portuguesa (1960-1997), que inclúe os álbums Man Morta e Mutante S.21, sendo este aínda incluído, en outubro, na selección “Grandes Álbums” do semanario Raio X. Despois de en setembro os Man Morta seren capa do quinzenário cultural Xornal de Letras, Artes e Ideas, en novembro o vídeo-clip En Directo (Para a Televisión), unha vez máis realizado por Nuno Tudela, gaña o “Premio Nacional de Vídeo”, na categoría “mellor produción”. O álbum que ilustraba, Hai Xa Moito Tempo que Nesta Latrina o Ar se Tornou Irrespirável, é considerado o “2º mellor disco nacional do ano” polo Diario de Noticias e un dos “mellores do ano” polo semanario Expresado.

Aínda en decembro de 1998 son reeditados en CD os tres primeiros álbums do grupo, Man Morta, Corazóns Felpudos e O.D., Raíña do Rock & Crawl. O mes seguinte os Man Morta enchen o Coliseu dos Recreos, a mítica sala de espectáculos de Lisboa, encerrando a presentación de Hai Xa Moito Tempo que Nesta Latrina o Ar se Tornou Irrespirável cun concerto abraiante, onde recorren á manipulación vídeo para construíren en escenario a mistificação mediática de que trataba o disco.

1999-2001 - de París ao premio Carreira

Para alén da edición en xaneiro do disco de homenaxe aos Xutos & Pontapés – XX Anos XX Bandas –, galardoado “Disco de Platina” en marzo, e no cal os Man Morta participan cunha versión do tema Nai, o ano de 1999 foi consagrado a espectáculos, co grupo a bater novamente a súa marca de concertos anuais, destacándose a participación a Semana do Enterro da Universidade de Aveiro, nun regreso á academia despois de de ela seren proscritos en 1993, e en varios festivais de verán, como o Carviçais Rock, en Torre de Moncorvo, o Cellos Rock, en Barcelos , o Rock Feira, en Santa Maria da Feira, e o Noites Ritual Rock, no Porto. Mais os espectáculos levan aínda o grupo para fóra do país, con concertos en París (Francia), onde en xuño os Man Morta son cabezas de cartel na mostra "PluxshshshFeira – Musiques Nouvelles du Portugal", e en Olmo e Arezzo (Italia), onde en xullo asinan unha fantástica actuación no maior festival italiano, o Arezzo Wave Love Festival. O ano finaliza cun concerto memorável en Lisboa, no Lux, o novo espazo culto da capital, que se presenta completamente esgotado para conmemorar o 15º aniversario da banda.

A transición para o novo milenio trae tamén mudanzas na formación da banda: José Pedro Moura fai o seu último concerto cos Man Morta en xuño de 2000, en Braga, nun espectáculo integrado nos festejos dos 2000 anos da cidade, porque, para asombro xeral, cando os Man Morta soben ao escenario do 8º festival internacional de Paredes de Coura, en agosto, é Gonçalo Budda, do grupo bracarense Big Fat Mamma, que ocupa o seu lugar… José Pedro Moura é substituído por Marta Abreu, anteriormente no grupo feminino de Coímbra Voodoo Dolls. Marta Abreu participa desde pronto nas sesións de gravación do disco que os Man Morta aprontam, desde abril, no estudo da Escola de Jazz do Porto, e que non obstante pasan a decorrer no AreaMaster, en Vigo (España). A súa estrea ao vivo coa banda dáse só en novembro, na súa cidade natal, na Festa das Latas da Universidade de Coímbra, mais ficaría só máis un concerto co grupo – na Recepción aos Caloiros da Universidade da Beira Interior, na Covilhã – porque pouco despois vaga o lugar para Joana Longobardi, que xa anteriormente a substituíra nas Voodoo Dolls, e que se estrea cos Man Morta no concerto de Ano Novo, en Braga.

En 2000 tivo tamén lugar a edición do disco 20 Anos Despois Ar de Rock, que sinala os 20 anos da edición do álbum Ar de Rock, de Rui Veloso, apuntado como o inicio do pop/rock en Portugal mentres fenómeno de masas, para o cal os Man Morta contribúen cunha versión do tema Domingo Fun Ás Antas, por especial insistência do propio Rui Veloso. Aínda en 2000, a revista mensual de técnicas de estudo e de instrumentos ProMúsica dedica aos Man Morta a capa da súa edición de marzo e o semanario Blitz, que conmemora a especificidade do ano editando semanalmente unha enciclopédia que analiza a música do século que termina – titulada A Música o Século XX –, abre en outubro un capítulo para a banda.

En marzo de 2001 os Man Morta editan o novo disco primavera de Destroços, coa súa presentación a ser feita no Teatro Gil Vicente, en Coímbra, que se encontra completamente esgotado. A banda aparece na 1ª Páxina do generalista Diario de Noticias e é capa do seu suplemento cultural DNMais, tal como do Sete, suplemento cultural do matutino Primeiro de xaneiro, e da revista VoxPop. En abril, o disco entra para o 27º lugar do Top Nacional de Vendas e para o 7º lugar do Top Made In Portugal (supostamente un rexistro de vendas de editoras independentes, a contabilizar só edicións lusófonas, mais que rapidamente se torna no vehículo de promoción para os editores da música rural máis parola de Portugal), onde se mantén algunhas semanas. Tamén a cadea de tendas FNAC dedica unha semana aos Man Morta, con conferencias sobre diversas facetas da banda, en que interveñen algúns dos máis conceituados críticos musicais, como João Lisboa ou Nuno Galopim, escritores e poetas, como José Luís Peixoto ou Paulo da Costa Domingos, editores de libros, como Luís Oliveira da Antígona, ou realizadores de cinema, como Nuno Tudela ou Tiago Guedes de Carvalho. Este último é o autor do vídeo-clip promocional do disco, sobre o tema Can da Morte, que en decembro vence o Premio Nacional de Vídeo na categoría “mellor realización”, para o cal é aínda nomeado nas categorías “mellor montaxe” e “mellor fotografía”, e en 2002 o Premio do Público da competición Vídeo-clips do Fantasporto – Festival Internacional de Cinema do Porto.

A tournée que se segue á edición do disco proporciona aos Man Morta nova marca de concertos anuais, sendo cabezas de cartel na totalidade dos máis importantes eventos estudantis, como a Semana do Enterro da Universidade de Aveiro, a Queima das Fitas da Universidade de Coímbra, a Semana Académica da Universidade de Lisboa, o Enterro da Gata da Universidade do Miño, en Braga, a Semana Académica da Universidade do Algarve, en Faro , e despois, en outubro, a Festa das Latas da Universidade de Coímbra e a Recepción ao Caloiro da Universidade de Évora, integrando o alinhamento da maioría dos festivais portugueses, como o Bejalternativa, en Beja , o Festival do Texo, no Cartaxo, o Carviçais Rock, en Torre de Moncorvo, o Illa do Ermal, en Vieira do Miño, o Noites Ritual Rock, no Porto, ou o MusicFest, en Lisboa, e facendo aínda dúas actuacións en Madrid (España).

O disco é, unha vez máis, incluído nos balances dos “mellores do ano” de varias publicacións, como os diarios Público e Diario de Noticias ou o semanario Expresado, sendo mesmo considerado o “mellor do ano” para a RON – Radio Universitaria do Miño. No entanto, 2001 fica sinalado pola asignación aos Man Morta do máis importante galardón musical portugués, o “Premio de Música Blitz – Carreira”, nunha cerimonia realizada en outubro no Coliseu dos Recreos, en Lisboa, que contaría aínda cunha actuación da banda reforzada co grupo de percusión de música popular portuguesa Tocá Rufar. Para recibir o premio, os Man Morta preséntanse con todos os seus actuais elementos e aínda cos históricos Joaquim Pito, Carlos Fortes, José Pedro Moura e Marta Abreu – a única ausencia é de Zé dos Eclipses, porque se encontra en Santiago do Chile –, tendo Adolfo Luxúria Caníbal, no discurso de agradecimento, partillado tamén o premio con Vítor Silva, antigo manager do grupo, presente na asistencia.

2002-2004 - da Carícias Malicias Tour ao Nus

Os Man Morta inician 2002 coa reedição de primavera de Destroços, acrescido dun disco bónus co concerto de presentación do álbum en Lisboa , na Clase Magna, en maio do ano anterior.

Mais o ano fica marcado, sobre todo, pola “Carícias Malicias Tour” e pola mudanza radical que provocou no hábito de agenciamento de concertos en Portugal: inspirados nos espectáculos madrileños de maio anterior, datos en pequenos clubs e co público moi próximo do escenario, proporcionando unha intimidade difícil de conseguir nos grandes eventos en que normalmente tocan, os Man Morta deciden, xuntamente coa Chave do Son – a axencia con quen traballan desde 2001 –, facer un levantamento dos bares, discotecas e pequenos espazos alternativos con condicións mínimas para acoller concertos e, en función dese levantamento, organizar unha tournée susceptíbel de se aguantar financeiramente soa coas receitas xeradas polas entradas de público. Foi a génese da “Carícias Malicias Tour”, que arrancou en outubro levando os Man Morta para unha sucesión de inesquecíveis e furiosas prestacións por todo o país, con salas sucesivamente esgotadas e a xerar un movemento de entusiasmo como hai moi se non vía, e que serviría de modelo para outros grupos se lanzaren en iniciativas semellantes e de incentivo para moitos bares pasaren a programar espectáculos ao vivo. E isto sen renunciar ás tradicionais presentacións nos grandes e medios eventos, como en xullo no festival do Litoral Centro, en Leiría , ou en agosto no Jales Rock, en Vila Pouca de Aguiar.

2002 é tamén un ano en que os Man Morta gañan varios premios: en outubro, naquela que se revelaría a súa última edición, vencen dous “Premios de Música Blitz - 2001”, na categoría “mellor álbum nacional”, con primavera de Destroços, e na categoría “grupo nacional do ano”; en decembro é o xornal Raio X que organiza tamén unha cerimonia de entrega de premios, a que chama “Premios Raio X – Os Mellores do Ano 2002”, saíndo os Man Morta vencedores na categoría “mellor banda pop/rock/punk” despois de tamén seren nomeados nas categorías “banda nacional” e “mellor actuación”, co concerto no bar Deslice en Braga que deu inicio á “Carícias Malicias Tour”.

Aínda en outubro o semanario Blitz, a propósito da conmemoración do seu 18º aniversario, publica unha selección dos mellores discos portugueses editados durante a existencia do xornal, titulada “18 anos de música portuguesa”, na cal inclúe os álbums O.D., Raíña do Rock & Crawl, Man Morta, Müller no Hotel Hessischer Hof, Mutante S.21 e Corazóns Felpudos.

Coa edición de primavera de Destroços os Man Morta dan por cumprido o contrato de dous discos asinado coa NorteSul e Adolfo Luxúria Caníbal, Miguel Pedro e António Rafael deciden crear a súa propia editora discográfica. Aínda que o propósito non fose editar Man Morta, antes a intervención activa no mercado editorial portugués pola disponibilização de nomes que normalmente non son asinados polas grandes editoras, o primeiro artefacto da Cobra, editado en maio de 2003, é Carícias Malicias, un rexistro ao vivo da tournée por pequenos espazos que os Man Morta montaran, cunha profusa selección de fotografías tiradas polos fans a testemuñar o entusiasmo que a rodeou. As ganas de repartición cos fans faría aínda con que o vídeo de promoción ao disco fose composto unicamente con imaxes captadas por eles nos máis diversos concertos da tour.

En 2003, os Man Morta regresan aos grandes concertos, facendo a rolda das festas estudantis, como o Enterro da Gata da Universidade do Miño, en Braga, a Semana Académica da Universidade do Algarve, en Faro , ou a Semana Académica da Universidade Nova de Lisboa, e dos festivais, como o Bejalternativa, en Beja, ou a Festa da Alegría, en Braga, mais desde agosto dedícanse esencialmente á gravación dun novo disco, no estudo que construíron na Casa do Rolão, en Braga: o mote é o poema Uivo, de Allen Ginsberg.

Nus é editado pola Cobra en abril de 2004, despois da súa edición ser retirada á editora Zona Música, por desentendimentos canto ao cumprimento do acordado, e de ser rexeitado polas editoras Música Alternativa, EMI e Universal co argumento de que non sería suficientemente comercial. O disco, despois dunha distribución inicial polos quiosques co semanario Blitz, rapidamente esgotada, é distribuído en maio polas tendas de discos e revélase ironicamente como o máis ben sucedido rexistro do grupo, tendo en poucas semanas atinxido o número de vendas equivalente a “disco de ouro” (certificação que non lle é oficialmente atribuída porque a editora Cobra non forma parte da Asociación Fonográfica Portuguesa – polo mesmo motivo, as súas vendas non son contabilizadas no Top Oficial de Vendas).

O álbum é unha viaxe pola memoria dunha xeración, a “súa xeración lisérgica bracarense” como os Man Morta a identifican, coas súas utopías de liberdade e revolución e a súa baixada aos infernos da droga, da prisión e da morte, e comeza co tema Gumes, un épico de 22 minutos que funciona como distribuidor dos restantes temas. A súa presentación é feita en abril nun esgotado Auditorio do Palacio de Exposicións, en Braga, coa presenza dos convidados Marta Ren, voz dos Sloppy Joe, e Miguel Guedes, vocalista dos Blind Cero (presentación que sería repetida o mes seguinte no Porto, no Teatro Rivoli, nun evento aí organizado pola Casa da Música por non dispor aínda de instalacións propias finalizadas), cun espectáculo en que o grupo xorde esbatido atrás duns biombos brancos, como a realçar o lado esfumado do soño e da lembranza, sobre os cales son proxectadas cores vivas, nunha especie de viaxe psicadélica e irreal.

Mais aínda antes de Nus é editado en abril o libro Narradores da Decadencia, a primeira biografía dos Man Morta, onde o xornalista Vítor Junqueira pasa en revista, ano a ano, non só toda a carreira da banda mais tamén a movida bracarense dos primeiros anos da década de 80 de cuxo caldeirão cultural o grupo emanou. Braga que tería en xullo o terceiro tomo da serie Á Sombra de Deus, unha vez máis coligido pola man de Miguel Pedro e editado polo goberno autónomo, onde os Man Morta inclúen o tema Sobe, Querida, Descende.

Na tournée que se seguiu ao disco, os Man Morta pasan polas incontornáveis festas estudantis, como a Queima das Fitas da Universidade do Porto, a Semana do Enterro da Universidade de Aveiro ou a Semana Académica do Instituto Politécnico de Bragança, e polos festivais de verán, como o Bejalternativa, en Beja, o Festival do Texo, no Cartaxo, o Festival de Carviçais, en Torre de Moncorvo, o 12º festival internacional de Paredes de Coura ou o Noites Ritual, no Porto, para case ao final do ano, en outubro, iniciaren unha nova rolda por pequenos espazos, á semellanza do que fixeran coa “Carícias Malicias Tour”, a que desta vez chaman “Sesións de outono”. A estas “Sesións de outono” séguense as “Sesións de inverno”, iniciadas en xaneiro de 2005, que leva os espectáculos de presentación de Nus a diversos teatros e auditorios a través de Portugal. En decembro, o disco fora incluído nos “mellores do ano” por diversas publicacións, como o semanario Expresado, e electo “mellor álbum nacional do ano” polo xornal Blitz e polo matutino O Primeiro de xaneiro. Aínda en decembro, e encerrando as conmemoracións do seu vixésimo aniversario, o semanario Blitz publica a súa selección “os 50 mellores discos portugueses de sempre”, na cal inclúe Mutante S.21 e primavera de Destroços.

2005-2007 - das Sesións de inverno ao disco Tributo

No primeiro trimestre de 2005 os Man Morta dedícanse entón ás “Sesións de inverno”, levando o disco Nus, e unha exposición fotográfica organizada e montada por fans, a sitios como o Teatro Gil Vicente, en Coímbra, o Fórum Lisboa, o Teatro de Vila Real, a Casa das Artes, nos Arcos de Valdevez, o Cine-Teatro Paraíso, en Tomar , o Cine-Teatro S. João, en Palmela , ou o Castelo de Sines , que encerran cun inolvidável concerto esgotado na Clase Magna, en Lisboa. Os dous concertos lisboetas son gravados e filmados para posterior edición en DVD , que aínda non aconteceu.

Terminadas as “Sesións de inverno”, os Man Morta dedícanse á preparación dun espectáculo baseado no libro Os Cantos de Maldoror, escrito por Isidore Ducasse so o pseudónimo do Conde de Lautréamont. Non impide que en abril graven 4 temas para o programa de radio 3 Pistas, de Henrique Amaro (dous dos cales editados en disco o mes seguinte, nunha colectánea cos mellores temas presentados), difundido pola emisora Antena 3, nin que en xullo encerren o 1º Festival da Serra da Estrela, ou que ao final do ano organicen máis unha mini tournée por pequenos espazos, agora na Galiza, a que chaman “Xira Galega”, e que pasa pola Coruña, Santiago de Compostela e Vigo. Tamén os seus elementos, para alén de se dedicaren á editora aumentando o número de edicións anuais da Cobra, se entregan neste período a outras actividades: Adolfo Luxúria Caníbal intensifica a súa envolvência nos Mécanosphère, un grupo de electrónica industrial de orixe francesa con quen colabora desde 2000 (con 4 discos editados), e crea Estilhaços con António Rafael, un espectáculo de spoken word que presenta por todo o país e aínda en Budapest , na Hungría (e posteriormente edita en disco en 2006); António Rafael, para alén de Estilhaços , compón para varias pezas de teatro; Miguel Pedro funda novos grupos, como Jazz Iguanas con António Rafael, un trio de electrónica improvisar (con disco editado en 2006), ou Mundo Can, un quinteto rock clásico, con Vasco Vaz e aínda a colaboración nas letras de Adolfo Luxúria Caníbal (con disco editado en 2007).

Non obstante, en xuño de 2005 é editado o libro Douscentos e Trinta e un Discos Para Un Percorrido Pola Música Urbana en Portugal que inclúe os álbums Man Morta, Mutante S.21 e Müller no Hotel Hessischer Hof, atinxindo os Man Morta o límite do máximo de tres discos por artista que os autores fixaron. Tamén Mutante S.21 é incluído na lista “25 anos 25 discos - os mellores discos pop portugueses do último cuarto de século” que o Xornal de Letras, Artes e Ideas publica en setembro dese ano, sendo o grupo o 4º artista máis votado, cos álbums Man Morta, O.D., Raíña do Rock & Crawl, Man Morta Revisitada, Müller no Hotel Hessischer Hof, Hai Xa Moito Tempo que Nesta Latrina o Ar se Tornou Irrespirável e Nus referidos como ficando no límite de seren incluídos na selección.

En 2006, sempre embrenhados na transposição dos Cantos de Maldoror para escenario, os Man Morta teñen só dúas aparições públicas: na Queima das Fitas da Universidade de Coímbra e no festival Antarte, en Paredes . Despois dunha incursión a París, onde en marzo de 2007 actúan como cabezas de cartel no festival Tarola Rock, os Man Morta estrean finalmente Maldoror en maio de 2007. A estrea é en Braga, no novo Theatro Circo, reconstruído despois de sete anos de obras e con nova grafia no nome, que se encontra completamente esgotado para os dous días de presentacións, situación que se repetiría na reposição do espectáculo no Centro de Artes do Espectáculo de Portalegre , únicas datas en que ese ano puido ser visto. O espectáculo é un logro, con críticas entusiásticas (“Os Man Morta non fixeron un álbum novo. Crearon un mundo a partir dunha obra doutra persoa. Un mundo que ten tanto de Man Morta como calquera outro álbum. Un mundo que mestura o feo, o nojento e a maldade coa poesía e a inocencia dunha meniña vestida de branco con «dúas tranças negras que encalen sobre os ombros de mármore». Os Man Morta leváronos para dentro dese mundo infernal e nós non nos mexemos. Ficamos parados a asistir, de tan impresionante que era. Maldoror non foi mao. Foi moi bo.” - Ana Baptista in Disco Dixital. “Hai tempo para descargas eléctricas brutais, para a electrónica tímida e minimalista a marcar o ritmo nos (poucos) momentos de acalmia, hai fragmentos repetitivos que subliñan a violencia das descricións que Adolfo Luxúria Caníbal nos ofrece mentres nos olla cun esgar de loucura. Sobre el hai aínda a dicir que é un actor excepcional, seguríssimo de si mesmo na forma como se move en escenario ou como se filma durante o espectáculo, facéndonos moitas veces dubidar se estamos perante un home ou unha bizarra criatura da obscuridade.” - in Punto Final Parágrafo.), deixando toda a xente ansiosa por novas presentacións, que só acontecerían o ano seguinte. Para Maldoror os Man Morta contaron coa encenação de António Durães, a escenografía de Pedro Tudela, os figurinos de Cláudia Ribeiro, as imaxes vídeo de Nuno Tudela e o deseño de luz de Manuel Antunes.

Ao final da actuación da banda no Festival de Paredes de Coura de 2007, no cal foron a principal banda do día, Adolfo Luxúria Caníbal anunciou o final da banda, tras 23 anos de carreira, nun "adeus ao rock 'n roll". Este fin de carreira veuse a revelar unha brincadeira de Adolfo Luxúria Caníbal mais a pesar diso, o concerto no Festival Paredes de Coura ficou como un dos máis memoráveis do Festival, que inclusivamente tivo dereito a "milagres":

-"Se fose Papa diría que estades cunha auréola moi estraña. Milagrosa. A pesar da choiva e da lama, conseguides levantar poeira. E iso para un non crente como eu, é milagre! Mais non fagan disto un milagre canonizado, ou a cada 14 de agosto teremos unha nova Fátima, con peregrinos, garrafões, Tonys Carreiras e quejandos! Levanten lama, que foi con lama que se creou o mundo!" - Adolfo Luxuria Caníbal mentres se dirixía ao público, durante o concerto dos Man Morta en Paredes de Coura.

Aínda ese ano, en outubro, a editora independente Raging Planet edita un disco de homenaxe a Man Morta - Tributo a Man Morta - E Se Despois..., coa participación dalgúns dos principais nomes da nova xeración de músicos portugueses da área alternativa.

2008-... - de Maldoror á actualidade

No primeiro semestre de 2008 os Man Morta levan o espectáculo Maldoror en digressão por todo o país, con término en maio, novamente no Theatro Circo de Braga onde estreara un ano antes. Non obstante, era editado en disco dobre, co título Maldoror, a gravación do espectáculo de estrea e, xa ao final do ano, o DVD coa filmagem dese mesmo espectáculo. Antes, en xullo, fan un filme concerto integrado no 16º Curtas de Vila do Conde - Festival Internacional de Cinema, en que musicam, e tocan ao vivo acompañando a proxección, os filmes A Study In Choreography For Camera, At Land, Meshes Of The Afternoon e Ritual In Transfigured Equipo da realizadora norteamericana Maya Deren. A gravación dese concerto é editada en xullo de 2009, co título Rituais Transfigurados, edición que para alén do CD coas bandas sonoras inclúe un DVD coas curtas-metragens sonorizadas. Aínda en agosto de 2008, os Man Morta tocan por primeira vez nos Azores, na cidade da Horta (Faial) e participan, nunha parceria con José Mário Branco, para o movemento de solidariedade coa doenza mental, compondo o tema Loucura, editado en novembro dese ano nunha colectánea con outras parcerias de artistas portugueses. Ese mesmo mes inician unha longa digressão por auditorios, denominada Ventos Animais, onde revisitam toda a súa discografia, nomeadamente temas hai moito non tocados ao vivo, que se prolongaría por 2009, con pasaxes en marzo polo Teatro Sá da Bandeira, no Porto, e en abril polo Cinema San Jorge, en Lisboa , completamente esgotados, vindo a terminar en agosto de 2009 no festival Noites Ritual, no Porto.

En novembro de 2009 os Man Morta tórnanse o primeiro grupo portugués cunha aplicación propia para iPod Touch e iPhone, permitindo aos seus fans faceren a remistura dun tema expresamente composto para o efecto, e entran en estudo para a gravación de novo disco de orixinais.

En abril de 2010 é editado Pesadelo en Peluche, cuxa composición foi inspirada no libro The Atrocity Exhibition, do escritor inglés J.G. Ballard, e que tivo entrada directa para o 3.º lugar do Top Nacional de Vendas, sendo a primeira vez que os Man Morta atinxen o Top 3.

Membros

Membros actuais

Integrantes de Man Morta ao longo do tempo

Ex-membros

Discografia

Ver artigo principal: Discografia de Man Morta

Premios

Bibliografia

Interna

Específica

Genérica

Notas

Referencias

  1. ↑ Rtp.pt Man Morta - "Novelos de Paixón"

Conexións externas

O Wikimedia Commons posúe unha categoría contendo imaxes e outros ficheiros sobre Man Morta
v • e
Man Morta
Álbums de Estudo Man Morta • Corazóns Felpudos • O.D., Raíña do Rock & Crawl • Mutante S.21 • Venus en Chamas • Hai xa Moito Tempo que Nesta Latrina o Ar Se Tornou Irrespirável • primavera de Destroços • Nus • Pesadelo en Peluche
Álbums ao vivo Müller no Hotel Hessischer Hof • Ao vivo na Clase Magna • Carícias Malicias • Maldoror • Rituais Transfigurados - Man Morta vs. Maya Deren
Compilações Man Morta Revisitada
Singles Cans de Crómio • Chabala • En Directo (para a televisión) • É un Xogo • Can da Morte • Gumes5 (O Rei Mimado) • Novelos de Paixón
Vídeos Musicais Müller no Hotel Hessischer Hof • Maldoror por Man Morta
Artigos Relacionados Discografia • Tributo a Man Morta - e se despois...
Obtida de "http://ks312089.kimsufi.con../../../../es/m/%C3%A3/o/M%C3%A3o_Morta_de29.html"
Your Ad Here