mafalda veiga - Wikilingue - Encydia
| Mafalda Veiga | |
|---|---|
| Información xeral | |
| Nome completo | Ana Mafalda da Veiga Marques dos Santos[1] |
| Data de nacemento | 24 de decembro de 1965 (44 anos)[1] |
| Orixe | Lisboa[1] |
| País |  Portugal |
| Xéneros | Pop, folk, world music |
| Instrumentos | Voz, Guitarra |
| Período en actividade | 1987–presente |
| Gravadora(s) | Popular (Valentim de Carvalho) |
| Afiliações | Trovante, João Pedro Pais, Luís Presas, Jorge Palma, Nuno da Cámara Pereira |
| Páxina oficial | http://www.mafaldaveiga.sapo.pt |
Mafalda Veiga (Lisboa, 24 de decembro de 1965 ) é unha cantautora portuguesa. Lanzou até ao momento dez álbums, sete dos cales álbums de estudo. Chan é o seu último álbum. Á parte da súa carreira como cantante e compositora, a artista publicou en 2005 un libro infantil, O Carocho Pirilampo Que Tiña Medo de Voar.
Táboa de contido |
Biografía
Inicio de Vida e Introdución á Música
Ana Mafalda da Veiga Marques dos Santos, coñecida como Mafalda Veiga naceu 24 de decembro de 1965 en Lisboa , no seo dunha familia grande, de orixe Alentejana[1].
Con só 8 anos múdase para España, acompañando os pais, onde permaneceu até o ano 1980[1][2]. Tras esta estadía de sete anos en terras españolas o seu pai ofrécelle unha guitarra[3]. Foi un tío, Pedro da Veiga, guitarrista de fado, quen fixo a iniciación á composición de Mafalda[1][2]. Máis tarde, a cantautora afirmaría encontrar "solo fértil para as súas palabras" no instrumento, unha forma de canalizar a enerxía creativa da súa adolescência[3].
Mafalda Veiga estréase como autora en 1983, precisamente co tema "Vello", co cal en 1984 gañaría o Festival da Canción de Asubíes[1][2]. O mesmo ano de 1984, Mafalda ingresa no curso de Linguas e Literaturas Modernas da Facultade de Letras de Lisboa. Comeza a gravar as súas primeiras maquetas, mais o curso universitario toma precedência sobre a carreira musical que ficaría adiada algúns anos[1][2].
Pássaro do Sur e Cantar
En 1987 dá inicio a súa carreira discográfica co álbum "Pássaro do Sur", producido por Manuel Faría (membro do grupo Trovante). O álbum ofreceulle inmediato recoñecemento nacional[3]; o logro foi tanto que o disco chegou rapidamente ás 10 mil copias vendidas[2]. Co logro, recibiu premios como o Trofeo Nova Xente para Mellor Cantante e a oportunidade de representar Portugal no Festival Internacional da RTP na Iugoslavia[3]. Este logro debeuse case exclusivamente á faixa "Chaira", levando inclusive a que outras cancións como "Restolho", "Sol de marzo", (a xa referida) "Vello", ou "Nós", que xa mostraban o perfil da artista, non fosen valorizadas[1].
O éxito deste rexistro levou á rápida gravación do segundo álbum de estudo da cantante: "Cantar", en 1988 e de novo coa produción de Manuel Faría[2]. O disco recibe o Premio Antena 1 para Mellor Disco[3], mais non atinxe, con todo, as expectativas en termos comerciais. A pesar de cancións como "Por Outras Palabras", "Nazaré", "Por Che Revisar" ou "O Nome do Sal", fáltalle un catalisador como a "Chaira" do rexistro anterior[1].
Mafalda Veiga decide, entón facer unha pausa na carreira discográfica[1][2]. Nos catro anos seguintes, Mafalda Veiga dedicouse a levar as cancións dos dous discos anteriores aos escenarios portugueses. Viaxou extensivamente polo país dando concertos, mais destácase principalmente deste período a participación especial naqueles que serían no derradeiros concertos da banda Trovante, en Sagres e nos Coliseus de Lisboa e do Porto[1][2].
Nada Se Repite
En 1992 regresou aos estudos para gravar "Nada se Repite", novamente producido por Manuel Faría e co-producido por Amândio Bastos, contando coa participación especial de Luís Presas que, para alén da autoría dunha letra, gravou en dueto o tema "Fraxilidade". Mafalda Veiga presentou este disco en dous espectáculos no Teatro San Luiz, en Lisboa.
En 1993 e 1994, alén de realizar concertos por todo o país[carece de fontes], estivo tamén por dúas veces en Cabo Verde[carece de fontes], e en Macau no Teatro D. Pedro V.
En 1996 , xorde o álbum "A Cor da Fogueira", cunha nova musicalidade e produción a cargo de José Sarmento, do cal o maior logro foi a canción "O Lume".
En 1999 é editado "Tatuagem", marcando a entrada da cantante no selo Popular, da Valentim de Carvalho. A produción ficou a cargo de Manuel Paulo Felgueiras, membro do grupo Á dos Noivos. Deste álbum, destácanse os temas "Tatuagens", en dueto con Jorge Palma, "Cada Lugar Teu", "Un Pouco de Ceo", "Unha Noite Para Conmemorar" e aínda os temas "No Rastro do Sol" e "Xente Perdida", que virían algúns anos despois a formar parte de trilhas sonoras de novelas da Rede Globo.
Mafalda Veiga presentou "Tatuagem" en tres concertos esgotados no gran auditorio do CCB e no Rivoli do Porto. Destes concertos resultou o álbum "Mafalda Veiga ao vivo", disco de platina.
A 10 de decembro de 1999 nace seu fillo Tomás, froito do seu casamento co enxeñeiro António Cordovil.
O ano de 2000 terminou coa composición de catro temas orixinais para a novela "Ollos de Auga", transmitida pola TVI.
En 2002 , o tema "No Rastro do Sol" é escollido para integrar a banda sonora dunha novela da Rede Globo, titulada Sabor da Paixón. En xaneiro de 2003 , Mafalda é convidada a desprazarse ao Río de Xaneiro para participar en dous episodios da novela, interpretando ao vivo algunhas das súas cancións.
En marzo de 2003 xorde o sétimo disco da carreira de Mafalda Veiga, "Na Alma e Na Pel". Este traballo conta coa produción do ex-baixista dos Silence 4, Rui Costa. O álbum é constituido por once cancións orixinais onde se destacan o single de presentación, "Unha Gota", e o tema "Cómplices" dedicado ao Club de Fans e conta tamén cunha faixa interactiva. Este ano foron realizados espectáculos por todo o país[carece de fontes] que culminaron con dous concertos esgotados no Coliseu dos Recreos en Lisboa .
No ámbito das Festas da Cidade para o Euro 2004, Mafalda tivo, finalmente, o pracer e a honra de facer a primeira parte do concerto de Suzanne Vega - lugar con que soñara mas que fóra ocupado en 1991 pola sublime Piar Home de Melo - sendo moi calorosamente recibida polas máis de quince mil persoas que asistiron ao seu concerto e cantaron con ela a maior parte das súas cancións.
O ano de 2003 termina coa edición do DVD, do segundo concerto realizado no Coliseu dos Recreos de Lisboa, a 5 de outubro de 2003 . Tamén en decembro, a Quasi Edicións lanza o primeiro Songbook de Mafalda Veiga, reunindo as letras e cifras de 16 cancións escollidas de cada un dos seus discos.
En xuño de 2004 , a TV Globo volveu a integrar unha canción de Mafalda Veiga ("Xente perdida", do disco "Tatuagem" ) na banda sonora dunha nova novela, Señora do Destino.
En 2005 , é editado tamén pola Quasi Edicións, o seu primeiro conto infantil "O carocho pirilampo que tiña medo de voar", integrado na colección "Tempo dos máis novos", feita en parceria co Xornal de Noticias.
O día 20 de outubro de 2005 , Mafalda Veiga recibe o Premio Carreira Prestixio da Radio Central FM de Leiría.
En 2006 , Mafalda Veiga se afastou un pouco dos escenarios, dedicándose esencialmente á composición e preparación do seu próximo disco de orixinais.
En 2008 foi publicado pola editora Valentim de Carvalho o álbum Chan.
Discografia
- Pássaro do Sur (1987)
- Cantar (1988)
- Nada se Repite (1992)
- A Cor da Fogueira (1996)
- Tatuagem (1999)
- Ao vivo (2000)
- Na Alma e na Pel (2003)
- Coliseu, 5 outubro (2004)
- Cóbado con cóbado, con João Pedro Pais (2007)
- Chan (2008)[4]
Bibliografia
- Songbook
- O Carocho Pirilampo Que Tiña Medo de Voar, Quasi Edicións, 2005[2]
Referencias
Erro de citação Código <references> inválido; no input is allowed, use <references />
