licor - Wikilingue - Encydia
Licor é unha bebida alcoólica doce, xeralmente mesturada con froitas, herbas, temperos, flores, sementes, raíces, cascas de árbores ou aínda cremes. O termo vén do latim liquifacere, liquefazer, disolver. Isto se refire ás mesturas que se empregan na fabricación da bebida. Os licores non acostuman ser envellecidos por moito tempo, mais poden ficar algún tempo descansando até que atinxan o sabor ideal.
A descrición máis común de licor é a de unha bebida doce, de alto teor alcoólico. Servido en pequenas copas, é ideal tras as refeições.
Súa composición leva azucre, xarope, alcol, alén de froitas, plantas e herbas, que dan o sabor característico de cada bebida.
Hai, porén, outras definicións da bebida. Para os franceses, o licor é simplemente un digestivo. Entre os ingleses, é un drinque específico, feito á base dun destilado ao cal se adicionou, por infusão, maceração ou redestilação, raíces, cascas de árbores, flores, froitas ou sementes.
Xa para os norteamericanos, o termo significa o mesmo que para os ingleses, mais os primeiros aínda crean certa confusión ao chamar licores de “cordials”, xarope aromatizado con teor alcoólico baixo ou inexistente.
Historia
A destilação da auga con líquidos aromáticos é coñecida desde a Antiguidade. Pensadores como Hipócrates, Galeno e Plínio escribiron sobre o asunto. Mais soamente en 900 a.C. os árabes inventaron a produción do alcol por medio da fermentação. É improbábel, mentres, que isto ocorrese con cereais fermentados no Norte da Europa, pouco despois dos árabes.
A produción de licores aconteceu despois. No inicio, só adocicavam alcois aos cales, groseiramente, adicionavam xaropes e herbas (estas, tanto para dar gústame canto para fins terapéuticos).
Na Idade Media, o viño (e máis tarde o alcol) era o principal anti-séptico. Mais as plantas, raíces e herbas eran pescudadas polos monxes para a cura de varias doenzas. Os alquimistas levaron tales pescudas adiante.
Rexistros apuntan Arnauld de Villeneuve, sabio catalán nacido en 1240, aproximadamente, como o inventor “das tinturas modernas nas cales as virtudes das herbas son extraídas polo alcol”. Con seu discípulo Ray Lulle, foi o primeiro a escribir o tratado sobre o alcol e divulgar receitas de licores curativos. Ao alcol açucarado eran mesturados limão, rosa e flor-de-laranjeira. Hai indicios da adição de pepitas de ouro ás mesturas, consideradas panacéias (remedios para todos os males).
Villeneuve afrontou problemas coa Inquisição por súas ideas avanzadas. Mais, ao salvar a vida do Papa cunha poção de viño, herbas e ouro, librouse da morte. Cando a Peste Negra espallouse pola Europa, o século 15, os licores asociados a bálsamos vegetais e tônicos tornáronse medicamentos preciosos.
Alén da aguardente de viño, outros alcois eran utilizados para facer licores, tales como o ron. Era común a fabricación doméstica de licores e a utilización na cozinha e confeitaria. Durante o século 19, a industria da destilação creceu. Xurdiron no mercado moitas variedades de licores, e os caseiros comezaron a desaparecer.
Os italianos sofisticaram a produción de licores. A raíña Catarina de Medicis, en visita á Italia, levou algunhas receitas para a Francia. Luís XIV, apreciador da bebida, deliciava-se cun licor de âmbar e grais de anis, canela e almíscar.
Tipos de licores
Pode ser seco, suave, perfumados, de cereais, de froitas, en fin depende do material en que é feito.
Ver tamén
- Alista de licores
