Lei de Portugal

lei de portugal - Wikilingue - Encydia

Portugal
Este artigo é parte da serie: Política e goberno de Portugal

Lei Lei Constitución Referendos Presidencia Presidente da República Aníbal Cavaco Silva Consello de Estado Lexislativo Asemblea da República Presidente Jaime Gama Goberno Primeiro ministro José Sócrates Consello de Ministros Ministerios Xudiciario Procuradoria-Xeral Tribunais Tribunal Constitucional Supremo Tribunal de Xustiza Tribunal de Contas Supremo Tribunal Administrativo Eleccións Eleccións Presidenciais: 2006 Lexislativas: 2009 Municipais: 2009 Europeas: 2009 Partidos políticos Políticos Subdivisões Subdivisões Goberno Civil Política externa Política da UE Política externa
Outros países · Atlas ver • editar

A Lei de Portugal forma parte da mesma familia do sistema legal continental. Até finais do século XIX, o dereito francés foi a principal influencia. Desde entón, o dereito alemán ten sido a principal influencia.

Historia

Antes da aprobación do primeiro Código Civil en 1867 , Portugal tiña un antigo sistema xurídico baseado no dereito romano. A lexislación portuguesa foi compilada en tres grandes códigos ou ordenacións:

Código Afonsino ou Ordenacións Afonsinas, 1446 (formalmente en 1454 por Pedro, Duque de Coímbra);
Código Manuelino ou Ordenacións Manuelinas, 1512-1520 (por Manuel I; modificado en 1526 , 1533 e 1580);
Código Filipino ou Ordenacións Filipinas, 1603.

Lexislación

As principais leis inclúen a Constitución (1976), o Código Civil (1966) e o Código Penal (1982). Outras leis relevantes son o Código Comercial (1888), o Código de Proceso civil (1961), o Código de Proceso Penal e o Código do Traballo. O Código Administrativo perdeu a maioría da importancia que tiña no pasado. Todas estas leis teñen sufrido revisións desde a súa publicación orixinal.

Xerarquía das leis

En todos os Estados, as leis presentan unha xerarquía (unha orde de importancia), na cal as de menor grao deben obedecer ás de maior grao. Velaí a xerarquía das leis en Portugal:

Proceso lexislativo

En Portugal , o proceso lexislativo cabe á Asemblea da República ou ao Goberno consoante as respectivas materias de competencia lexislativa.

Os diplomas emanados da Asemblea da República teñen a designación de Leis e os diplomas emanados do Goberno teñen a designación de Decretos-Lei .

Proceso de Formación das Leis da Asemblea da República

Este proceso iníciase co proxecto de lei (texto presentado polos Deputados ou polos Grupos Parlamentarios á Asemblea da Reública para que esta se pronuncie) ou coa proposta de lei (texto presentado polo Goberno á Asemblea da Reública para que esta se pronuncie), despois de aprobado pola Asemblea da República, desígnase por Decreto e, só tras promulgación polo Presidente da República, é publicado como Lei. O texto dunha lei pode aínda ser presentado por un grupo de cidadáns electores.

A promulgación é un acto polo cal o Presidente da República atesta solemnemente a existencia de norma xurídica e intima á súa observación. O Presidente da República poderá non promulgar o diploma e exercer o dereito de veto, que poderá ser xurídico ou político. A promulgación é unha etapa esencial no decorrer do proceso lexislativo, pois, só tras esta, o texto torna a designación de Lei e a falta de promulgación ten como consecuencia a Inexistencia Xurídica do Acto.

Tras a promulgación, o diploma é enviado ao Goberno para referenda ministerial, seguíndose a publicación no Diario da República so a forma de Lei, para a súa entrada en vigor. ^[1]

Proceso de Formación dos decretos-lei polo Goberno

Nas súas competencias lexislativas pode optar por unha de dúas situacións:

Sinaturas sucesivas: O texto do diploma é sometido separadamente á sinatura do Primeiro ministro e de cada un dos ministros competentes. Unha vez obtidas as sinaturas, o diploma é enviado ao Presidente da República para promulgación.
Aprobación en Consello de Ministros: O texto do respetivo Decreto-Lei é presentado e aprobado en Consello de Ministros, sendo despois enviado ao Presidente da República para promulgación.

En caso de veto, o Goberno pode:

arquivar;
alterar;
enviar para a Asemblea da República so a forma de Proposta de Lei.

Vigência e revogação

En Portugal, a obrigatoriedade da lei xorde a partir da súa publicación no Diario da República, mais a súa vigência non se inicia o día da publicación. O intervalo entre a data de súa publicación e súa entrada en vigor chámase vacatio legis. Este intervalo pode ser definido polo lexislador, podendo ir entre 1 día a 1 ano, ou, no caso de que o lexislador non especifique a data en que debe entrar en vigor, é aplicado o tempo supletivo, que son 5 días. En Portugal, as leis poden ser revogadas:

por caducidade : a caducidade pode resultar dunha claúsula, contida na propia lei, de que esta se manterá en vigor durante determinado período de tempo ou mentres durar determinada situación, e pode aínda resultar da desaparición das causas de aplicación da lei.
por revogação : a revogação resulta dunha nova manifestación de ganas do lexislador, contraria á anterior. A revogação pode ser:
- parcial: cando só algunhas disposicións da lei anterior son revogadas pola lei nova;
- total: cando todas as disposicións dunha lei son atinxidas, por exemplo, por modificación;
- expresa: cando a nova lei declara que revoga unha determinada lei antiga;
- tácita: cando resulta da incompatibilidade entre normas xurídicas da lei nova e da lei antiga.

Aplicación da lei fóra de Portugal

A lei portuguesa foi aplicada nos antigos territorios ultramarinos de Portugal, e continúan a ser a principal influencia para eses países e territorios. San eles: