Itacuruba

Cando encerrado o episodio jesuítico da Illa do Sorubabel, pasou aquela misión a ser chefiada polos Capuchinhos Franceses que á época dos acontecementos, xa possuiam outras misións no San Francisco, na zona dos indios Rodelas, desde 1673.

A Illa do Sorubabel se ten noticias que, en 1702 se encontraba so a dirección do Frei Francisco Dumfront, debaixo da protección de Nosa Señora do Ó. Nesta misión é que imos encontrar as raíces e berce da nosa formación relixiosa, para sempre que estaba situada na foz do Pajeú por onde subían os indios catequizados pola palabra mansa do grande frade.

Alí foi construída, nos primórdios do século XVIII, a igrejinha da misión, na extremidade meridional da illa, e orientada para o mesmo lado. Esta Capela que non era de tan pequenas dimensións, tiña característica interesante, talvez propia das edificações missionárias: unha cerca de pedra ao redor.

Coa construción da Capela, couben a aquel missionário a implantación, alí, do culto a nosa señora do Ó e a ser dotada, a igrejinha, dunha linda imaxe da santa en madeira, imaxe que garda características de orixe francesa da era de transición do século XVII para o século XVIII, segundo a opinión dun técnico en asuntos de arte relixiosa.

En 1709 os capuchinhos franceses foron substituídos polos barbadinhos italianos. Mesmo sen Frei Francisco Domfront, a misión de Sorubabel tivo vida florescente o século XVIII, irradiando polas redondezas, sobre todo atavés do Pajeú, os ensinamentos da relixión cristiá.

En 1792 o [[Río San Francisco descende con súa maior chea de todos os tempos. A Illa do Sorubabel

foi totalmente inundada, súa capela destruída e a imaxe da nosa Señora do Ó. arrastrada polas augas.

Nas proximidades de Petrolândia , na Facenda Várzea Redonda, a imaxe foi colhida por pescadores.

Identificada, recollérona á igrexa da Freguesía de Tacaratu onde permaneceu 97 anos.

Só regresou ás marxes do río cando construíron súa capela na actual Itacuruba, da paróquia de Bosque, cuxa pedra fundamental foi lanzada en 1889, polo padre Miguel Arcanjo e polo seu fundador nato, aínda mozo sr. Manoel Quirino Leite que desde o ano de 1870 vivía a espreitar e incentivar o pobo traballando para fundar aquel aglomerado, escollendo o local favorábel e con visión de desenvolvemento, conseguiu que habitantes da rexión, principalmente da Bahia, convergissem para aquel local, alí construirían lentamente aproximándose ao progreso.

A Capela de Nosa Señora do Ó, foi construída coa fronte para o Río San Francisco, onde aquela veneranda imaxe posuía colossal "patrimonio inmobiliario en illas" arrendadas aos agricultores, cuxa posición da igrejinha din os antigos que sería, a Señora a observar seus haberes. O fundador de Itacuraba veu a falecer en 1919, aos 70 anos de idade, loitando polo desenvolvemento de súa terra, desde a súa xuventude. Significa o nome Itacuruba, na lingua Tupi-guarani: Ita = pedra; curuba = cascuda ou furada.

Xeografía

Localízase a unha latitude 08º43'38" sur e a unha longura 38º41'00" oeste, estando a unha altitude de 292 metros. Súa poboación estimada en 2004 era de 3.885 habitantes.

Seu principal encaixe é na area da agricultura e pecuária.

O municipio ten unha área de 438,57 km².

Referencias

↑ ^{a b} División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
↑ Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ ^{a b} Produto interior bruto dos Municipios 2002-2005. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.