|
Latim: '
|
|
| Lema | |
|---|---|
| Fundación | {{{fundacao}}} |
| Tipo de institución | Pública |
| Facultades | |
| Orzamento anual | |
| Funcionarios | |
| Docentes | |
| Reitor(a) | |
| Vice-reitor(a) | |
| Chanceler | |
| Presidente | António Manuel da Cruz Serra |
| Director(a) | |
| Vice Director(a) | |
| Vice-Chanceler | |
| Decano | |
| Total de Estudantes | |
| Graduação | |
| Pos-Graduação | |
| Doutorado | |
| Localización | Lisboa, Portugal |
| Campus | Alameda e Tagus Park |
| Cores | |
| Mascote | |
| Afiliações | |
| Páxina oficial | www.ist.utl.pt www.ist.eu |
| Contacto | |
O Instituto Superior Técnico (IST) é unha institución dedicada ao ensino da enxeñaría, matemática, química e física, entre outras ciencias. Situado en Lisboa , foi fundado en 1911 por Alfredo Bensaúde. Actualmente forma parte da Universidade Técnica de Lisboa.
Táboa de contido |
Ten dous campi: un na zona da Alameda, en Lisboa e outro no parque de ciencia e tecnoloxía TagusPark, no concello de Oeiras .
O campus da Alameda sitúase na Avenida Rovisco Pais, en Lisboa . Foi construído so a dirección de Duarte Pacheco (1900-1943), tendo o proxecto sido entregue a Porfírio Pardal Monteiro que o iniciaría en 1927 , e que o concluiría o ano lectivo de 1936/37. A idea era crear o primeiro campus autónomo do sistema universitario portugués. O Novo Instituto iría realizar, por primeira vez en Portugal, a unión harmoniosa da arquitectura coa enxeñaría. A construción forneceu aínda a oportunidade de examinar novos materiais e de probar cunha concepción flexíbel de espazo. A modernidade da traza dos edificios do Técnico reflexionábase na funcionalidade do interior; a decoração escorreita, propia da época (art déco) non tiña nada de gratuíto, antes axustábase organicamente aos propósitos técnicos e funcionades a que se destinaba. Pardal Monteiro procurou tirar partido das grandes masas de harmonía, de calma e de sobriedade que o conducise a obter un efecto de grandiosidade arquitectural simplemente á custa dos volumes da construción, o que é sempre incomparabelmente máis difícil do que tentalo á custa da riqueza decorativa e ornamental. A implantación dos pavillóns das varias enxeñarías no outeiro altaneira inclinada sobre o vale da Avenida Almirante Reis representou a exteriorização dunha idea urbanística, froito dun racionalismo geométrico. (retirado de "85 Anos do IST")
Aínda que no proxecto inicial estivese prevista unha ocupación máxima de 40 anos, o IST continúa a moverse no mesmo espazo físico, grazas a unha serie de obras de que se destacan por orde cronológica:
O campus do Instituto Superior Técnico do Taguspark ocupa unha área de aproximadamente 12 hectáreas no Parque de Ciencia e Tecnoloxía de Oeiras, Taguspark, localizado na zona de Porto Salvo.
Cando totalmente executado, o empreendimento permitirá instalar 3000 alumnos de licenciatura, 500 alumnos de pos-graduação, 350 docentes e 260 funcionarios non docentes e comprenderá áreas destinadas a ensino, biblioteca, centro de informática, anfiteatros, apoio administrativo, docentes e alumnos de pos-graduação, bar, restaurante, prácticas deportivas, asociación de estudantes e estacionamento cuberto. O edificio actualmente construído incorpora xa todos os tipos de área referidos, aínda que con menor dimensión do que a definitiva.
A instalación dun campus do IST fóra das súas instalacións de Lisboa, coa dimensión e o contexto que o Taguspark proporciona, é un feito extremamente relevante e un marco histórico na vida do IST, só comparável á mudanza do IST para o actual campus de Lisboa, en 1936 , na altura un local illado mais á volta do cal a cidade se instalou e onde agora asume unha posición central e dinamizadora.
A orixe do Instituto Superior Técnico remonta ao Instituto Industrial e Comercial de Lisboa, creado na segunda metade do século XIX, no cal se formaban os enxeñeiros industriais. A esta institución de ensino concorreu Alfredo Bensaúde para o lugar de profesor da Cadeira de Mineralogia e Geologia en 1884 . En 1892 , Bensaúde propuxo unha profunda reforma, enunciando as deficiencias verificadas no ensino técnico superior portugués. As súas suxestións, de forte pendor crítico, acabaron por ser rexeitadas pola propia comisión de reorganização do ensino á cal pertencía. O modelo estrutural que defendeu, froito da súa experiencia na Alemaña, onde se doutorou, serviría no entanto de base ao novo Instituto Superior Técnico, creado tras a instauração da República.
Manuel de Brito Camacho, Ministro do Fomento, recoñeceu a personalidade empreendedora de Bensaúde, convidándoo ao final de 1910 para Director do futuro IST, o cal resultaría da extinción do Instituto Industrial e Comercial de Lisboa e súa división no Instituto Superior Técnico e no Instituto Superior de Comercio. Foron cinco os cursos de Enxeñaría inicialmente leccionados no IST — Minas, Civil, Mecánica, Electrotécnica e Químico-Industrial. Os estudos iniciábanse cunha estrutura de carácter xeral, que se completaba con tres anos de especialidade.
En 1930 xorde a Universidade Técnica de Lisboa, e o IST, entón con cerca de 20 anos de funcionamento regular, é unha das catro Escolas que a integra. Ao longo de toda esa década e da seguinte, a imaxe dos enxeñeiros formados no IST foi proxectada pola realización de grandes obras de enxeñaría, impulsadas por Duarte Pacheco, na altura Ministro das Obras Públicas. Entre 1952 e 1972 a Comisión de Estudos de Enerxía Nuclear, creada no ámbito do Instituto de Alta Cultura, tivo unha importante función na formación de medios humanos, levando á creación de 12 centros de estudos e agrupando un total de 14 laboratorios.
Aínda en 1970 unha nova reestruturación curricular do ensino superior, denominada “Actualización dos Planos de Estudos de Enxeñaría nas Universidades Portuguesas”, alterou a duración do período mínimo para obtención do grao de licenciatura de seis para cinco anos lectivos.
Durante todo este período, o IST rexistrou un crecemento assinalável, atinxindo o número de 4500 alumnos en 1970/71 (un valor 16 veces superior aos 287 alumnos inscritos o ano lectivo de 1930/31). Nunha perspectiva de crecemento quantitativo e qualitativo, o IST ten tido un papel activo na modernización e desenvolvemento do país, promovendo o proceso de conexión entre os medios universitario e empresarial/industrial. A consolidación deste principio está ben patente no desenvolvemento do IST no Parque de Ciencia e Tecnoloxía de Oeiras (Taguspark), coa construción de novas instalacións para expansión da Escola, nas cales as actividades lectivas foron iniciadas en 2000/2001.
O IST é aínda o mentor e impulsionador, desde a década de 1980, dun conxunto de institucións que procuran actuar ao nivel da interface entre a Universidade e a industria, e que desenvolven, entre outras, actividades de formación profesional e de investigación industrialmente orientada, consolidando a súa posición de gran Escola do País nas áreas de Enxeñaría, Ciencia e Tecnoloxía nas súas tres vertentes de actuación: Ensino, Investigación e Conexión á sociedade.
En concordância coa Declaración de Boloña.