icó - Wikilingue - Encydia
| Municipio de Icó | |||||
| [[Ficheiro:|270px|none|center|]] | |||||
| "Princesa do Sertão" | |||||
|
|||||
| Himno | |||||
| Aniversario | 25 de outubro | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Fundación | 1738 | ||||
| Gentílico | icoense | ||||
| Lema | |||||
| Prefecto(a) | Marcos Nunes (PMDB) (2009 – 2012) |
||||
| Localización | |||||
 |
|||||
| Unidade federativa |  Ceará |
||||
| Mesorregião | Centro-Sur Cearense IBGE/2008 [1] | ||||
| Microrregião | Iguatu IBGE/2008 [1] | ||||
| Rexión metropolitana | |||||
| Municipios limítrofes | N: Jaguaribe, Pereiro; L: Río Grande do Norte (San Miguel, Veña-Ver), Paraíba (Bernardino Batista, Pozo Dantas); S: Umari, Labras da Mangabeira, Cedro; O: Iguatu, Orós | ||||
| Distancia até a capital | 375 km | ||||
| Características xeográficas | |||||
| Área | 1.871,980 km² | ||||
| Poboación | 65.612 hab. est. IBGE/2009 [2] | ||||
| Densidade | 34,2 hab./km² | ||||
| Altitude | 153 m | ||||
| Clima | semi-árido | ||||
| Fuso horario | UTC-3 | ||||
| Indicadores | |||||
| IDH | 0,607 medio PNUD/2000 [3] | ||||
| PIB | R$ 135.449 mil IBGE/2005 [4] | ||||
| PIB per capita | R$ 2.123,00 IBGE/2005 [4] | ||||
Icó é un municipio brasileiro do estado do Ceará. A cidade do Icó, foi a terceira vila instalada no Ceará e posúe un sitio arquitetônico datado do século XVIII.
Táboa de contido |
Etimologia
O topónimo "Icó" pode ser unha alusión a:
- unha palabra da lingua tapuia, onde i (auga) + kó (roça), tornando "auga ou río da roça";
- unha das tribos que habitaban ás marxes do Río Salgado, denominada ikó;[5]
- unha planta que podería existir na rexión, o icozeiro, da familia das caparidáceas (Capparis yco), cuxo froito é o icó.
Súa denominação orixinal era "Arraial do Pozo", despois "Povoação do Salgado", "Arraial da Señora do O", "Arraial Vello", "Ribeira dos Icós", "Arraial Novo", "Arraial da Ribeira dos Icós", "Icós" e, desde 1860, "Icó".[5][6]
Historia
As terras entre as serras do Cafundó, Camará e ás marxes do Río Salgado eran habitadas por diversas etnias tapuias, entres elas os icó, icozinho, janduí e quixelô.[7][8]
A colonización das terras de Icó data do final do século XVII e inicio do século XVIII. Os primeiros colonizadores da cidade eran coñecidos como "os homes do (Río) San Francisco", que formaban parte dunha das frontes de ocupación do territorio cearense, a de o "sertão-de-dentro", dominada polos baianos, que serviu para tentar ocupar todo o interior cearense.
A entada de Bartolomeu Nabo de Correia e máis 40 homes, chegou en 1683 e deu inicio á povoação coñecida como "Arraial Novo dos Icós", a súa primeira fase. Nunha segunda fase, familias se instalaron a través das sesmarias e así xurdiron dous poboados ás marxes do Río Salgado: o "Icó de Baixo" e o "Icó de Cima". Ambos, poboados dominados polos membros das familias Fonceca e Monte, respectivamente. Debido ás constantes inundacións, o poboado que prevaleceu foi o "Icó de Cima".[9] Tanto na fase de descobrimento canto na de asentamento, os conflitos cos índigenas foron constantes, até que a Igrexa Católica interveu e conseguiu un tipo de pacificación.[5]
A povoação foi elevada a vila en 1738 , a terceira vila do Ceará, logo tras Aquiraz e Fortaleza. En 1842 , obtivo a categoría de cidade. Debido a súa importancia económica, Icó foi unha das cidades que tiveron proxectos urbanísticos planeados na corte, Lisboa.[9]
Coa intensificão e o logro da industria do carne-seca e do charque no Ceará, Icó destacouse durante esta áurea época como un dos tres centros comerciais e de servizos do estado, xuntamente con Sobral e Aracati, debido a abundancia de auga, localización estratéxica na ruta das boiadas. A "Estrada Xeral do Jaguaribe" escoaba as boiadas entre as facendas de gado do Sertão do Cariri ao porto e centro de salgagem da carne salgada de Aracati. A "Estrada das Boiadas" ou "Estrada dos Inhamuns" escoaba o gado e os produtos entre a Paraíba e o Piauí.[9]
A partir do século XIX, co final do Ciclo da Carne do Ceará, as plantacións de algodão e café foron implmentadas. Xa na segunda metade deste a iluminação pública foi instalada.[9]. Mesmo así, Icó afrontou un proceso de degradamento político e económico debido ao crecemento da importancia política do Crato[9] e despois coa expanção da Estrada de Ferro de Baturité até a cidade do Crato en 1910, o que favoreceu o comécio de Iguatu . [10]
Na primeira metade do século XX, Icó volve a ter importancia debido ao proxecto de combate ás secas co Açude Lima Campos e a BR-116.
Política
A administración municipal localízase na sede: Icó.[5]
Subdivisão
O municipio é dividido en seis distritos: Icó(sede), Cruzeirinho, Icózinho, Lima Campos, Pedrinhas e San Vicente .[11]
Xeografía
Clima
Tropical quente semi-árido con pluviometria media de 850 mm [12] con choivas concentradas de xaneiro a abril.[13]
Hidrografia e recursos hídricos
As principais fontes de auga forman parte das concas do río Salgado e do Baixo Jaguaribe, sendo os principais afluente elas os riachos: Aba, Capim, Capitán Mor, dos Cabalos, San Miguel, San João, dos Albanel, Lobata, Periquito, San Vicente, Santana, Tatajuba(este divisa co municipio de Orós ), Umari e outros tantos. Existen aínda 89 açudes, sendo os de maior porte os açudes: Lima Campos ou Estreito I e o Tatajuba.[14][15]
Relevancia e solos
As terras de Icó forman parte da Depresión Sertaneja, con elevacións significantes no lado liches con outeiros e cristas dos macizos residuais como a serra do Padrede. As altitudes entre 200 e 700 metros por enriba do nivel do mar. Os solos da rexión son constituído de arenitos, calcários do Mesozóico e folhelhos, gnaisses e migmatitos do Pre-Cambriano indiviso, conglomerados, siltitos e sedimentos arenosos inconsolidados, aluviais, do Quaternário, quartzitos.[16]
Vegetação
Na cobertura vegetal do municipio encóntrase a caatinga arbustiva densa, caatinga aberta, caatinga arbórea espinhosa, mata seca (bosque subcaducifólia tropical pluvial e mata ciliar).[16].
Aspectos socioeconômicos
A maior concentración poboacional encóntrase na zona rural. A sede do municipio dispón de abastecemento de auga, fornecemento de enerxía eléctrica, servizo telefónico, axencia de correos e telégrafos, servizo bancario, hospitais, hoteis e ensino de 1° e 2° graos.[16]
A partir de Fortaleza o acceso ao municipio, pode ser feito por vía terrestre a través da estrada BR-116. As demais vilas, lugarejos, sitios e facendas son assecíveis(con franco acceso durante todo o ano) a través de estradas estaduais, asfaltadas ou carroçáveis.[17]
A economía local é baseada na agricultura: algodão arbóreo e herbáceo, banana, milho, feixón, mandioca, cana-de-azucre, castaña de caju e froitas diversas; pecuária: bovino, avícola, ovino, caprino e suíno. Aínda existen vinte e nove in dústrias: qautro de perfumaría, sabão e velas, unha de química, dez de produtos alimentares, tres de madeira, catro de produtos minerais non metálicos, seis de servizos de construción, unha de vestuário, calzados e artigos de tecidos de coiro e peles. [18]
O extrativismo vegetal tembém é presente na fabricación de carbón vegetal, extracción de madeiras diversas para leña e construción de cercas. A actividades da extracción da oiticica e carnaúba é amplamente explotada. A confecção de artesanía de redes, chapéus-de-palla e bordados destácase tamén como fonte de encaixe. A extracción de rocha para cantaría, brita e usos diversos na construción civil é unha das atividadtes de mineração. A psicultura é desenvolvida nos açudeslocais, principalmente no açude Lima Campos.[16]
O turismo tamén é unha das fontes de encaixe, debido a belezas naturais, como o río Salgado e en destaque polo sitio histórico barroco oriundo do ciclo do charque e carne-seca, época de que esta cidade un foii entreposto entre as capitais e o interior do Nordeste. O sitio arquitetônico de Icó, forma parte do Patrimonio Histórico Nacional. [16]
O sitio arquitetônico de Icó
Un sitio que é formado polo perímetro urbano planeado pola Metrópole, na primeira metade do século XVII. Un proxecto urbanístico con: rúas ben trazadas e rectas (delimetando rueiros relativamentes uniformes), prazas bastante amplas, predios públicos. O sitio nuclear sitúase entre as actuais rúas: 7 de setembro, Ilídio Sampaio e Benjamin Constant, fechándose ao lado liches coa praza principal.[9]
- Teatro da Ribeira dos Icós: datado de 1860 , obra do arquitecto Henrique Théberge, fillo do médico e historiador que financiou esta obra neoclássica, Pedro Théberge. É o máis antigo teatro do estado do Ceará.É formado de dous pavimentos, no baixo encontr-se tres galerias; no primeiro andar encóntranse camarotes superiores.
- Casa de Cámara e Cadea: datada da segunda metde do século XVIII, foi unha das máis seguras cadeas de súa época. Seus portóns son certas fortalezas. As celas posúen un dos máis perfectos esquemas de seguranza, con paredes que posúen unha espessura é dun metro e medio, as chaves das celas son únicas e pesan aproximadamente medio quilo cada unha. No seu interior encóntrase a capela penitenciaria coa imaxe de San Domingos (protector dos presidiários). O predio componse de dous pavimentos. No andar superior funcionouo a Cámara e no baixo funcionou a Cadea Pública.. Actualmente está inactiva e pasará polas últimas reformas de restauración.
- Igrexa de Nosa Señora da Expectação: Igrexa en estilo barroco. Ao lado da igrexa encóntrase o cemiterio centenario.
Cultura
Os principais eventos culturais son:
- Festa de San Sebastião (11 a 20 de xaneiro),
- Semana Universitaria (xullo),
- Festa de Nosa Señora Santana (17 a 26 de xullo),
- Independencia do Brasil (07/setembro),
- Semana do Municipio (18 a 25 de outubro),
- Festa do Señor do Bonfim (23 de decembro a 01 de xaneiro),
- Feira Municipal e Cultural (xuño),
- Festa do Havaí (xullo),
- Festa de Nosa Señora da Expectação (18/decembro),
- FORRÍCO (xullo).
Conexións externas
- Goberno do Icó
- Cámara de dirixentes lojistas de Icó
- Mapa de Icó
- Mapa de Icó
- páxina do IBGE
- Páxina do Ceará
Referencias
- ↑ a b División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
- ↑ Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
- ↑ Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
- ↑ a b Produto interior bruto dos Municipios 2002-2005. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
- ↑ a b c d Páxina do IBGE. Páxina visitada en 02 de febreiro de 2010.
- ↑ /index.htm Páxina do Ceará (2000). Páxina visitada en 02 de febreiro de 2010.
- ↑ Sebok. Lou, Atlases published in the Netherlands in the rare atlas collection. Compiled and edited by Lou Seboek. National Map Collection (Canada), Ottawa. 1974
- ↑ Aragão, R. B, Indios do Ceará e Topônimios Índigenas, Fortaleza, Barraca do Escritor Cearense. 1994
- ↑ a b c d e f Revista Océanos 41 - Comisión Nacional para as Conmemoracións dos Descobrimentos Portugueses. Lisboa, 2000. Ceará do século XVII: Icó, Aracati e Sobral.pag. 105 a 108.
- ↑ Estacións Ferroviarias. Páxina visitada en 02 de febreiro de 2010.
- ↑ Páxina do IBGE. Páxina visitada en 02 de febreiro de 2010.
- ↑ Fundación Cearense de Meteoroloxía e Recursos Hídricos - FUNCEME.
- ↑ Instituto nacional de Pescuda espacial - INPE.
- ↑ Páxina do CPRM. Páxina visitada en 03 de febreiro de 2010.
- ↑ Atlas do Ceará. Páxina visitada en 03 de febreiro de 2010.
- ↑ a b c d e Páxina do CPRM. Páxina visitada en 03 de febreiro de 2010.
- ↑ Páxina do DER. Páxina visitada en 03 de febreiro de 2010.
- ↑ /index.htm Páxina do Ceará (2000). Páxina visitada en 03 de febreiro de 2010.
