A Fundación Oswaldo Cruz é unha institución localizada na cidade do Río de Xaneiro, Brasil. É ligada ao goberno federal brasileiro, e ten como obxectivo promover pescudas na área da saúde pública.
As orixes da fundación remontan ao inicio do século XX coa creación do Instituto Soroterápico Federal en 25 de maio de 1900 (cuxo obxectivo inicial era o de fabricar soros e vacinas contra a peste). En 1901, pasou para o goberno federal, co nome modificado para Instituto Soroterápico Federal.
En 12 de decembro de 1907 , pasou a denominarse Instituto de Patoloxía Experimental de Manguinhos (referencia ao nome do barrio carioca onde fica súa sede) e, en 19 de marzo de 1918 , en homenaxe a Oswaldo Cruz, pasou a chamarse Instituto Oswaldo Cruz. En maio de 1970, tornouse Fundación Instituto Oswaldo Cruz, adoptando a sigla Fiocruz, que continúa a ser utilizada mesmo despois de maio de 1974, cando recibiu a actual designación de Fundación Oswaldo Cruz.
Seu principal obxectivo é a pescuda e o tratamento das doenzas tropicais. Seu traballo non se limitou ao Río de Xaneiro nin á pescuda e produción de vacinas. Nas campañas de saneamento das cidades asoladas por surtos e epidemias de febre amarela, varíola e peste bubônica, tivo que afrontar unha cerrada oposición e un levante popular — a Revolta da Vacina. Ao se ocupar de condicións de vida das poboacións do interior, deu orixe a debates que resultaron na creación do Departamento Nacional de Saúde Pública, en 1920 .
En 1970 , o instituto e outros órganos federais foron congregados na Fundación Oswaldo Cruz, máis coñecida como Fiocruz, actualmente considerada unha das máis importantes institucións brasileiras de pescuda na área da saúde.
Alén do desenvolvemento de novas tecnoloxías para a fabricación en larga escala das vacinas contra a febre amarela e a varíola, deben ser citadas outras importantes contribucións relativas ao descubrimento da vacina contra o carbúnculo do gado, ou peste da manqueira, por Alcides Godoy; os estudos de micologia de Olympio Oliveira Ribeiro da Fonseca (1895-1978) e Arêa León; a descrición completa do fungo responsábel pola paracoccidiomicose, máis coñecida por mal de Lutz, por Adolfo Lutz (1855-1940); as pescudas sistemáticas de helmintos, de Lauro Pereira Travassos (1890-1970); a descrición do ciclo do Schistosoma mansoni (ver Esquistossomose); a causa do tifo exantemático — o germe bacteriforme Rickettsia prowasecki — por Rocha Lima; e o illamento do virus da SIDA en circulación no Brasil, por Bernardo Galvão.