Feixón

feixón - Wikilingue - Encydia

Este anexo ou sección non cita ningunha fonte ou referencia.
Editor, considere adicionar mes e ano na reserva. Iso pode ser feito automaticamente, substituíndo esa predefinição por subst:s-fontes. {{}}
Axude a mellorar este artigo providenciando fontes fiábeis e independentes, inseríndoas no corpo do texto ou en notas de rodapé. Encontre fontes: Google — noticias, libros, académico — Scirus

Nota: Se procura o tenista brasileiro apelidado de Feixón, vexa João Olavo Souza.

Feixón

Clasificación científica

Reino:	Plantae
División:	Magnoliophyta
Clase:	Magnoliopsida
Orde:	Fabales
Familia:	Fabaceae
Subfamília:	Faboideae
Xénero:	Phaseolus
Especie:	P. vulgaris

Nome binomial

Phaseolus vulgaris
L.

Feixón é un nome común para unha grande variedade de sementes de plantas dalgúns xéneros da familia Fabaceae (anteriormente, Leguminosae).

Canto ao aspecto nutricional é excelente, pois proporciona nutrientes esenciais como proteínas, ferro, cálcio, vitaminas (principalmente do complexo B), carboidratos e fibras. Todos estes nutrientes aparecen en contías significativas a punto de substituír os produtos animais.^{[carece de fontes?]}

O seu cultivo é bastante antigo. Hai referencias a el na Grecia antiga e no Imperio romano, onde feixóns eran utilizados para votar (un feixón branco significaba si, e un feixón negro significaba non).

O prato "feixón con arroz" (ou "arroz-e-feixón") é un dos máis típicos dos lares brasileiros, acompañado con algunha "mestura" (nome común no estado de São Paulo para calquera cousa que se coma con arroz-e-feixón, como, por exemplo, bife ou batata-frita). O feixón tamén é a base dun dos principais pratos da culinária típica brasileira, a feijoada tal como en Portugal onde o feixón común (Phaseolus vulgaris) é a base de varias sopas e da feijoada, mesturado con arroz ou como elemento de acompanhamento obrigatorio das tripas á maneira do Porto e aínda nalgunha doçaria (por exemplo o pastel de feixón). As vagens verdes (feixón verde) poden acompañar, cozidas, calquera prato de peixe cozido, e, cortadas ás tiras, en sopa (sopa de feixón carrapato). No caso do feixón frade, é frecuentemente servido con cebola e salsa picaduras, a acompañar atum.

Tres especies de feixón son moi cultivadas no Brasil:

Phaseolus vulgaris, o feixón común, cultivado en todo o territorio;
Vigna unguiculata, vulgarmente chamado de feixón de corda, feixón macassa, caupi e outros, predominante na rexión Nordeste e na Amazônia e
Cajanus cajan, feixón-guandu ou andu, común no nordeste, principalmente en súa variedade arbórea.

A pesar da enorme importancia da cultura do feixón, o rendemento medio nacional brasileiro é baixo e está decrescendo: mentres no período 1966-1970 atinxía cerca de 650 kg/ha, no período 1974-1978 ese valor diminuíu para 500 kg/ha. Para efecto de comparación, pódese mencionar que algúns países como os Estados Unidos, o Xapón, a Turquía e a Italia, teñen rendemento medio superior a 1.400 kg/ha, de acordo coa FAO.

Foi lanzada polo programa de melhoramento do feijoeiro da Universidade Federal de Viçosa unha nova variedade de feixón vermello. O Ouro Vermello ten produtividade media 33% superior comparada a variedades xa cultivadas na rexión da zona da mata mineira, alén que presentar resistencia a mancha angular e ferrugem, doenzas comúns na cultura

O consumo en cantidades de media a alta de feixón está sendo asociado a diminución no desenvolvemento de doenzas como o diabetes, obesidade, doenzas cardiovasculares e até mesmo neoplasias. Crese que ese efecto benéfico do consumo do feixón é debido á presenza de metabólitos secundarios nesa leguminosa, os fitoquímicos, sendo os que presentes en maiores concentracións os compostos fenólicos e os flavonóides.