Espaguete ou esparguete é un tipo de masa cilíndrica, compacta, longa e fina.
O nome é un aportuguesamento de spaghetti , que en italiano é o diminuitivo de spago , corda.
Hai varios tipos de espaguete conforme o seu diâmetro (spaghettone, spaghettino, capellini, vermiceli, vermicelloni). Dise que cada italiano consome cerca de 30 quilos anuais de masas, mentres que no Brasil ese consumo é da orde de só 5,7 quilos /ano.
Por moito tempo se discutiu sobre que pobo inventaría o spaghetti e as masas en xeral: os chineses, os árabes ou os italianos. A orixe até recentemente admitida era aquela de a orixe árabe, na forma do spaghetti seco, a chamada Itrjia que entrou na Europa cando do dominio árabe na Sicilia o século IX. Aí esa masa foi sendo máis elaborada desde súa chegada a Trabia, próxima a Palermo . A Sicilia ficou sendo a "patria" desa iguaria até ser substituída por Nápoles xa o século XVIII.
Outra teoría sobre a chegada na Italia do spaghetti atribúe esa feito a Marco Polo que traería esa novidade na volta de súa viaxe á China entre 1271 e 1295. Hoxe, sábese que xa había rexistros de spaghetti e maccheroni (macarrão) na península anteriores a esa data.
Pescudas do Instituto de Geologia e Geofísia da Academia de Ciencias de Beijing [1] so o comando do Prof. Houyuan Lu mostraron que, aínda que os máis antigos rexistros escritos en chinés acerca do spaghetti datasen dos anos 25 a 220 DC, durante a Dinastia "Han Oriental", esa masa alimentícia era moito máis antiga. Houyauan Lu escavaba no sitio arqueolóxico de Lajia (xunto ao Río Amarelo, en Haidong , provincia Qinghai, noroeste da China) da cultura Qijia, onde tería se iniciado a civilización Chinesa. O local fóra destruído por un terremoto seguido de inundación ao final do Neolítico. Alí, un recipiente soterrado so diversas capas de argila contiña un fío cilíndrico, espeso en diâmetro e con cerca de medio metro de lonxitude, feito de milheto . Tratábase dun precursor do spaghetti. Os árabes serían só o vehículo da entrada na Europa desa invención chinesa.[2]