Visita Encydia-Wikilingue.con

Eslavos

eslavos - Wikilingue - Encydia

Os eslavos son unha ramificação étnica e lingüística dos pobos indo-europeos, vivindo principalmente na Europa central e oriental. A partir do comezo do século VI eles se dispersaron para habitar a maior parte da Europa central e oriental e os Bálcãs[1]. Moitos se estabeleceron despois na Sibéria[2] e na Asia Central[3] ou emigraron para outras partes do mundo[4][5]. Máis da metade do territorio europeo é habitado por comunidades eslavo-falantes[6].

Nacións modernas e grupos étnicos coñecidos polo etnônimo eslavos son de modo considerábel diversos xenética e culturalmente e as conexións entre eles son variadas, alcanzando dun senso de conexión a sentimentos de hostilidade mutua[7].

Os pobos eslavos son clasificados xeográfica e lingüisticamente en eslavos occidentais (englobando checos, eslovacos, morávios, polacos, silesianos e sórbios), eslavos orientais (englobando bielorrussos, rusos e ucraínos)[8] e eslavos do sur (englobando bosníacos, búlgaros, croatas, macedônios, montenegrinos, serbios e eslovenos).

De acordo cun estudo xenético de 2007[9] baseado nos haplogrupos do cromossomo Y humano, o grupo de homes eslavos se divide en dous grupos principais; un abrangue todos os eslavos occidentais, eslavos orientais e dúas poboacións eslavas do sur masculinas (croatas occidentais e eslovenos), mentres que o outro grupo abrangue todos os homes eslavos do sur restantes.

Tópicos indo-europeos
Linguas indo-europeas
Albanés · Anatólio · Armênio
Báltico · Céltico · Dácio · Xermánico
Grego · Indo-Iraniano · Itálico · Frígio
Eslavo · Trácio · Tocariano
 
Pobos indo-europeos
Albaneses · Anatólios · Armênios
Bálticos · Celtas · Germanos
Gregos · Indo-arianos · Indo-Iranianos
Iranianos · Ítalos · Eslavos
Trácios · Tocarianos
 
Proto-indo-europeos
Lingua · Sociedade · Relixión
 
Hipóteses Urheimat
Hipótese Kurgan · Hipótese anatólia
Hipótese armênia · Hipótese india · TCP
 
Estudos indo-europeos


Táboa de contido

Etnônimo

O autônimo eslavo slověninъ é tradicionalmente e máis frecuentemente observado como unha derivação de slava "gloria, fama" ou slovo "palabra, conversa". Desa forma, denotaria orixinalmente "pobo que fala (a mesma lingua)", ou sexa, pobos que se entenden mutuamente, en contraste coa palabra eslava para pobos estranxeiros němci, que significa "resmungar, persoa que murmura" (do eslavo němъ "resmungar, mudo"). Esta última palabra veu a denotar os pobos xermánicos en moitas linguas eslavas posteriores, tal como no polaco niemiec, no ruso немец, no serbo-croata n(ij)emac, etc.

A palabra portuguesa eslavo é derivada do latim medieval sclavus, un préstamo do grego antigo σκλάβος (sklábos)[10] "escravo", que á súa vez era un préstamo do autônimo eslavo: protoeslavo slověninъ "eslavo". excluíndose a mención ambígua de Ptolomeu das tribos slavonoi e soubenoi, as máis antigas referencias dos eslavos so ese nome son do século VI. A palabra era escrita de formas diversas como Σκλάβήνοι Sklábēnoi, Σκλαύηνοι Sklaúenoi ou Σκλάβίνοι Sklabinoi no grego antigo e sclaueni, sclavi, sclauini ou sthlaueni en latim . Os documentos máis antigos escritos en eslavo eclesiástico e datando do século IX atestam Словѣне Slověne para describir os eslavos. Outras atestações inclúen a palabra do eslavo antigo oriental Словене Slověně para describir "un grupo eslavo oriental próximo a Novgorod", e Slavutich "río Dnieper".

Suxestións alternativas propostas por algúns académicos gozan de moi menos apoio. B. P. Lozonski argumenta que a palabra slava outrora tiña o significado de adorador , venerador, en seu contexto significando "practicante dunha relixión eslava común", a partir da cal evolucionou nun etnônimo[11]. S. B. Bernstein especula que ela deriva da palabra reconstruída protoindo-europea *(s)lawos, cognata do grego antigo λαός laós "poboación, pobo", que por si mesmo xeralmente non acepta etimologia[12]. Non obstante, Max Vasmer e outros suxeriron que a apalavra se orixinou como un nome dun río, comparándoa con cognatos latinos tales como cluere "limpar, purificar", unha raíz léxica qque non hai coñecemento que continuase no eslavo, aínda que apareza noutras linguas con significados similares.

Lingua protoeslava

Ver artigo principal: Lingua protoeslava

O protoeslavo, a lingua ancestral de todas as linguas eslavas, ramificando-se en época e local incertos do protoindo-europeo pasando polo estágio balto-eslavo no cal desenvolveu varias isoglossas léxicas e morfológicas coas linguas bálticas. No cadro da hipótese Kurgan, "os indo-europeos que permaneceron tras as migrações se tornaron falantes de balto-eslavo"[13].

O protoeslavo propio, ou máis comumente referido como eslavo común ou protoeslavo tardío, definido como o úlimo estágio da lingua que precedeu a separación xeográfica das linguas eslavas históricas, era probabelmente falado durante os séculos VI e VII nun vasto territorio de Novgorod ao sur da Grecia. Era unha lingua extraordinariamente uniforme, e con base nos préstamos de linguas estranxeiras e préstamos eslavos noutras linguas, non se pode afirmar que tivese calquera dialeto reconhecível. A unidade línguística eslava durou por un ou dous séculos ou máis, como pode ser visto nos manuscritos en eslavo eclesiástico que, mesmo baseado no falar de Salônica na Macedônia, podería aínda servir co propósito da primeira lingua literaria eslava común.

Orixes

Debate sobre a terra natal

A localización da rexión de orixe dos eslavos era un asunto de considerábel debate. Demandantes importantes eran as culturas que existían nos territorios dos países modernos Bielorrússia, Polônia, Rusia Europea e Ucraína. Os cadros propostos eran:

  1. Hipótese da cultura lusaciana: os pre-protoeslavos estaban presentes no nordeste da Europa central desde polo menos o final do segundo milenio a.C., e eran os portadores da cultura lusaciana, despois tamén da cultura de Przeworsk (do século II a.C. ao século IV d.C.) e despois aínda da cultura de Chernyakhov (do século II d.C. ao século V d.C.).
  2. Hipótese da cultura de Milograd: os pre-protoeslavos (ou balto-eslavos) eran os portadores da cultura de Milograd (700 a.C. a 100 d.C.) do norte da Ucraína e sur da Bielorrússia.
  3. Hipótese da cultura de Chernoles: os pre-protoeslavos eran os portadores da cultura de Chernoles (750 a.C. a 200 a.C.) do norte da Ucraína.
  4. Tributario do Danúbio: portulada por Oleg Trubachyov[14].

O punto de partida no debate autóctone/alóctone deuse o ano de 1745, cando Johann Christoph de Jordan publicou De Originibus Slavicis. Do século XIX en diante, o debate se tornou politicamente cargado, particularmente en conexión coa historia das partições da Polônia e do imperialimo alemán coñecido como Drang nach Osten. A cuestión se xermánicos ou eslavos eran nativos nas terras a liches do río Oder era usada por partidos para perseverar súas respectivas reivindicacións políticas alemás ou polacas para o control daquelas terras.

Mais en 2007 tras continuos debates arqueolóxicos, a xenética foi aplicada para finalmente localizar a terra natal eslava. Tras estudar[15] liñaxes parentais de varias poboacións eslavas, verificouse que todas as poboacións eslavas actuais estudadas trazan súas raíces á actual poboación eslava ucraína, probando seren correctas as teorías arqueolóxicas que suxerían que a terra natal eslava estaba localizada no territorio da actual Ucraína.

Descricións máis antigas

Ver artigo principal: Vênedos
Terras eslavas en cerca de 500-550 d.C.

Plínio, o Vello e Ptolomeu mencionan a tribo dos venedi próxima ao río Vístula. Tácito referiuse ás terras a liches do Reno, Elba, Oder e a oeste do Vístula como Magna Germania en 98 d.C. Tácito afirma que eles eran altos, de cabelos louros e castanhos.

"Realmente, algúns deles non visten nin mesmo camisas ou capas, mais usan súas calzas de forma que súas partes íntimas estean escondidas cando eles entran en batalla con seus oponentes. E os dous pobos teñen tamén a mesma lingua, unha lingua absolutamente bárbara. Alén diso, els non difiren de ningunha maneira uns dos outros en aparencia. Eles son todos excepcionalmente altos e vigorosos, mentres seus corpos e cabelos non son nin totalmente claros ou louros, nin de traxe eles se inclinan enteiramente para o tipo escuro, mais eles son todos levemente avermelhados na cor."

Os romanos ocuparon as terras a oeste do Reno. A partir do romanticismo, a proposición da escola alotóctone afirma que os autores do século VI reaplicaram este etnônimo ás até entón descoñecidas tribos eslavas, de onde a designación posterior "wends" para as tribos eslavas, e lendas medievais professavam unha conexión entre polacos e vândalos.

Os eslavos so o nome venethi, os antes e os sclaveni aparecen por primeira vez nos rexistros bizantinos no comezo do século VI. Historiadores bizantinos no reinado de Justiniano I (527-565), tales como Procópio de Cesareia, Jordanes e Teofilacto Simocatta describen tribos xurdindo da rexión dos Cárpatos, do baixo Danúbio e do mar Negro, invadindo as provincias do Danúbio do Imperio Bizantino.

Jordanes menciona que os venethi subdividiam-se en tres grupos: os venethi, os antes e os sclavenis (sclovenes, sklavinoi). O termo bizantino sklavinoi foi prestado ao árabe como saqaliba para designar mercenarios e escravos eslavos polos historiadores mediavais árabes.

Escenarios da etnogênese

A cultura da ânfora globular alcanzaba do medio Dniepre ao Elba ao final do cuarto milenio e comezo do terceiro milenio a.C. Esta vasta rexión ten sido suxerida como o lugar dun continuum germano-balto-eslavo, mais a identificación de seus portadores como indo-europeos é duvidosa. A área desta cultura contén numerosas mamoas (tumuli) - típicas dos pobos originadores dos indo-europeos.

A cultura de Chernoles (do século VIII ao século III a.C., ás veces asociada cos "fazendeiros citas" de Heródoto ) é "ocasionalmente retratada como ou unha etapa no desenvolvemento das linguas eslavas ou polo menos algunha forma do indo-europeo ancestral tardío para o desenvolvemento do eslavo"[16]. A cultura de Milograd (700 a.C. - 100 d.C.), centralizada aproximadamente na actual Bielorrússia, ao norte da contemporánea cultura de Chernoles tamén ten sido suxerida como ancestral de eslavos ou bálticos.

A composición étnica dos portadores da cultura de Przeworsk (século II a.C. - século IV d.C., asociada aos lígios) do centro e sur da Polônia, norte da Eslováquia e Ucraína, incluíndo a cultura de Zarubintsy (século II a.C. - século II d.C., tamén asociada á tribo bastarnae) e a cultura de Oksywie son outras demandantes.

A rexión do sur da Ucraína é coñecida por ser habitada por tribos citas e sármatas antes da fundación do reino gótico. Estelas de pedra eslavas antigas encontradas na rexión do medio Dniepre son destacadamente distintos das estelas citas e sármatas encontradas na Crimeia.

A cultura de Wielbark (gótica) desaloxou a parte Oksywie oriental da cultura de Przeworsk a partir do século I d.C. Mentres a cultura de Chernyakhov (do século II ao século V d.C., identificada co reino multi-étnico estabelecido polos godos imigrados da cultura de Wielbark) levou ao declínio a cultura sármata tardía do século II ao IV, a parte occidental da cultura de Przeworsk permaneceu intacta até o século IV, e a cultura de Kiev floreceu durante esta mesma época, do século II ao V d.C. Esta última cultura (Kiev) é recoñecida como a predecesora directa das culturas de Praga-Korchak e Penk'ovo (século VI e VII), as primeiras culturas arqueolóxicas que os portadores das mesmas son indiscutibelmente identificados como eslavos. O protoeslavo entón probabelmente alcanzou seu estágio final na reigão de Kiev; hai, no entanto, substancial desacordo na comunidade científica sobre a identidade das culturas predecesoras da cultura de Kiev, con algúns académicos trazándoa a partir da cultura de Milograd "rutena", outros das culturas de Chernoles e Zarubintsy "ucraínas" e aínda outros da cultura de Przeworsk "polaca". A cultura de Kiev foi invadida polos hunos ao redor de 370 d.C., o que debe activar a expansión protoeslava para as localizacións históricas das linguas eslavas.

Xenética

Distribución do Haplogrupo R1a

Os pobos eslavos modernos descendem dunha ampla variedade de ambientes xenéticos. A frecuencia do haplogrupo R1a [17] alcanza do 63,39% nos sórbios, 56,4% na Polônia, 54% na Ucraína, 47% na Rusia e 39% na Bielorrússia a 15,2% na República da Macedônia, 14,7% na Bulgaria e 12,1% na Hercegovina.[18] O haplogrupo R1a pode ser asociado á dispersión dos protoindo-europeos (ver hipótese Kurgan para máis información).

Un novo estudo[9] examinou varias poboacións eslavas co obxectivo de localizar a terra natal eslava. Os descubrimentos significantes deste estudo son que:

  1. Dous grupos xeneticamente distantes de poboacións eslavas foron revelados: un englobando todos os eslavos occidentais, eslavos orientais e dúas poboacións eslavas do sur (croatas do nordeste e eslovenos), e un abranguendo os demais eslavos do sur. De acordo cos autores, a maioría das poboacións eslavas posúen estoques similares de cromossomo Y - R1a, e esta similaridade pode ser trazada a unha orixe na conca do medio Dniepre na Ucraína ao final do último período glacial hai 15.000 anos[19].
  2. Porén, algunhas poboacións eslavas do sur, tales como macedônios e búlgaros son claramente separados do grupo de DNA restrinxido do resto das poboacións eslavas. De acordo cos autores, este fenómeno é explicado pola "...contribución aos cromossomos Y de pobos que se estabeleceron na rexión dos Bálcãs antes da expansión eslava á herdanza xenética dos eslavos do sur..."[19]

Os pomores ou pomory, colonizadores ruso e seus descendentes na rexión costeira do mar Branco, son distinguidos pola presenza do haplogrupo N en seu genoma. Presumido como originário do sueste da Asia, el é encontrado en altas taxas nos pobos urálicos. Súa presenza nos pomores (chamados de "rusos do norte" no informe)[20] atestam para tribos non eslavas (mestura como tribos fínicas do norte da Eurásia).

Migrações eslavas

Tribos eslavas, metade do século VII.
Os "Sklavinias" nos Bálcãs, séculos VII e VIII.

De acordo coa teoría da terra natal oriental anterior a se tornaren coñecidos do mundo romano, as tribos falantes de eslavo formaban parte das moitas confederacións multi-étnicas da Eurásia - tales como os imperios sármata, huno e gótico[21]. Os eslavos emerxeron da obscuridade cando o movemento en dirección ao occidente dos germanos os séculos V e VI (crese que fose en conxunto cos movementos dos pobos da Sibéria e da Europa Oriental: hunos e despois ávaros e búlgaros) iniciou a grande migração dos eslavos, que ocuparon as terras abandonadas polas tribos xermánicas que fuxían dos que fuxían dos hunos e de seus aliados: para oeste no interior entre o Oder e a liña Elba-Saale; para o sur na Boêmia, Morávia, maior parte da actual Austria, na chaira da Panônia e nos Bálcãs; e para o norte ao longo do alto Dniepre. Talvez algúns eslavos teñan migrado xunto cos vândalos para a península Ibérica e norte da África.[22]

Ao redor do século VI, os eslavos apareceron nas fronteiras bizantinas en grandes cantidades[23]. Os rexistros bizantinos observan que a gramo non crecería novamente nos lugares onde os eslavos marcharan, de tan numerosos que eran. Conforme un desprazamento militar até o Peloponeso e a Asia Menor, relatouse haber asentamentos eslavos[24]. Este desprazamento para o sur ten tradicionalmente sido vista como unha expansión invasiva[25]. Ao final do século VI, os eslavos tiñan se estabelecido na rexión dos Alpes orientais.

Primeiros estados eslavos

Cando seus movementos migratórios terminaron, apareceron entre os eslavos os primeiros rudimentos de organizacións de estado , cada un encabezado por un príncipe cun tesouro e unha forza de defensa. Alén diso, foi o inicio da diferenciação de clases, e nobres xuraban lealdade ou aos emperadores francos/sacro-romanos ou aos emperadores bizantinos.

O século VII, o mercador franco Samo, que axudou os eslavos a atacar seus gobernantes ávaros, tornouse o gobernante do primeiro estado eslavo coñecido na Europa Central, que, ao parecer, non sobreviviu sequera aos días de seu fundador e gobernante. Isto levou á fundación de subsequentes estados eslavos, que xurdiron no mesmo territorio dese reino, sendo a Carantânia o máis antigo deles. Tamén moi antigos son o Principado de Nitra e o principado morávio (ver Grande Morávia). Neste período, existiron grupos e estados eslavos centrais tales como o Principado de Balaton, mais a subsequente expansión dos magiares, así como a germanização da Austria, separaron os eslavos do norte dos eslavos do sur. O Primeiro Imperio Búlgaro, gobernado por un cerne de protobúlgaros , foi fundado en 681. Tras súa subsequente eslavização, el foi esencial na disseminação da literatura eslava e na cristianização do resto do mundo eslavo.

Assimilação

Por toda a súa historia, os eslavos entraron en contacto con grupos non-eslavos. Na postulada rexión da "terra natal" (na actual Ucraína), eles tiveron contacto cos sármatas e cos godos xermánicos. Tras súa subsequente dispersión, eles comezaron a asimilar pobos non-eslavos. Por exemplo, nos Bálcãs, había pobos paleo-balcânicos, tales como trácios, ilírios e gregos. Perdendo súa lingua indíxena debido á persistente helenização e á conquista romana, o que restou de trácios e ilírios foi completamente absorbido polas tribos eslavas, de máis notábel excepción sendo os romenos. Invasores posteriores como búlgaros e mesmo cumanos tamén se mesclaram aos eslavos, especialmente nas rexións orientais (ou sexa, na Bulgaria). A pesar de súa assimilação cultural, unha fonte afirma que só 15% dos búlgaros modernos son de orixe xenética eslava, contrastando con 49% dos trácios[26].

O Limes Saxoniae formando a fronteira entre os saxões a oeste e os obotritas a liches.

Nos Bálcãs occidentais, eslavos do sur e gépidas xermánicos mesclaram-se con invasores ávaros, producindo eventualmente unha poboación eslavizada. Na Europa central, os eslavos se mesturaron con pobos xermánicos, celtas e réticos, mentres os eslavos orientias depararam-se con pobos urálicos e escandinavos. Os pobos escandinavos (varegues) e fínicos estiveron envolvidos na formación inicial do estado ruso, mais foron completamente eslavizados tras un século. Algunhas tribos fino-úgricas do norte tamén foron absorbidas na expansión da poboación rusa[20]. Na época da migração magiar, a actual Hungría estaba habitada por unha poboación de cerca de 200.000 eslavos[27], que foi ou asimilada ou escravizada polos magiares[27]. Os séculos XI e XII, constantes incursións de tribos nômades turcas, tales como os kiptchaks e os pechenegues, causaron unha inmensa migração de poboacións eslavas orientais para as rexións seguras e altamente florestadas do norte[28]. Na Idade Media, grupos de mineradores saxões se estabeleceron na Bosnia, Serbia e Bulgaria, onde foron todos eslavizados.

Os eslavos polábios (vênedos) se estabeleceron en partes da Inglaterra (Danelaw), aparentemente como aliados daneses; eslavos polábio-pomeranos son tamén coñecidos por teren tamén se estabelecido na Islandia da época de colonización norueguesa. Mercenarios e escravos no mundo árabe medieval do norte da África, Sicilia e Al-Andalus eran coñecidos como saqalibas. Os saqalibas servían tamén como gardas dos califas[29][30]. O século XII, houben intensificação da pirataria eslava. A cruzada contra os vênedos (alemán: Wendenkreuzzug) foi iniciada contra os eslavos polábios en 1147, como parte das Cruzadas do Norte. Niklot, xefe pagão dos eslavos obroditas comezou súa resistencia aberta cando Lotário III, sacro emperador romano-xermánico invadiu terras eslavas. En agosto de 1160, Niklot foi morto e a colonización xermánica (Ostsiedlung) da rexión do Elba-Oder comezou. En Lüchow-Dannenberg , Mecklemburgo-Pomerânia Occidental e na Lusácia os invasores iniciaron a germanização. Formas iniciais de germanização foron descritas por monxes xermánicos: Helmold de Bosau no manuscrito Chronica Slavorum e Adão de Bremen na Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum[31]. A lingua polábia sobreviviu até o comezo do século XIX no que é hoxe o estado federal alemán da Baixo Saxônia[32].

Os cossacos, aínda que falantes de eslavo e cristiáns ortodoxos, orixináronse dunha mestura étnica, que inclúe tártaros e outros turcos. Moitos dos primeiros membros dos cossacos terek eran ossetas.

Os gorales do sur da Polônia e norte da Eslováquia son parcialmente descendentes dos valáquios falantes de novela que migraram para a rexión entre os séculos XIV e XVII e foron absorbidos dentro da poboación local.

De modo oposto, algúns eslavos foron asimilados noutras poboacións. Aínda que a maioría continuase no sur, atraída polas riquezas do territorio que se tornaría a Bulgaria, un pequeno número permaneceu na conca dos Cárpatos e foi ao final das contas asimilado polas poboacións magiares e romenas. Hai moitos de nomes de ríos e outros nomes de lugares de orixe eslava na Romênia[33]. Semellantemente, as poboacións das respectivas partes orientais da Austria e da Alemaña, e nunha extensión ben menor no liches da Italia, son en certa medida compostas de pobos con ancestralidade eslava.

Historia eslava moderna

Os eslavos (verde) no sueste da Europa (1869).
Mapa Etno-lingüístico da Austria-Hungría e proximidades, 1890.

En 1878, había só tres estados eslavos libres no mundo: o Imperio Ruso, a Serbia e Montenegro. un estado independente da Bulgaria pasou a existir en 1908. En todo Imperio Austro-Húngaro de aproximadamente 50 millóns de persoas, cerca de 23 millóns eran eslavos. Os pobos eslavos que, na súa maioría, eran prohibidos de se expresar nos asuntos do Imperio Austro-Húngaro, reclamaron autodeterminación nacional. Durante a Primeira Guerra Mundial, representantes de checos, eslovacos, polacos, serbios, croatas e eslovenos formaron organizacións nos países aliados para conquistar simpatía e recoñecemento[34]. En 1918, tras o fin da Primeira Guerra, os eslavos estabeleceron estados independentes como a Tchecoslováquia, a Segunda República Polaca e o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.

Mapa étnico da Rusia Europea (1898).

Unha das ambicións de Hitler no comezo da Segunda Guerra Mundial era exterminar, expulsar ou escravizar a maioría ou todos os eslavos orientais e occidentais de súas terras nativas para crear o espazo vital (Lebensraum) para colonos alemáns. Este plano de xenocidio sería executado gradualmente durante un período de 25-30 anos[35].

Por causa da vastidão e diversidade dos territorios ocupados por pobos eslavos, había varios centros de consolidación eslava. O século XIX, o pan-eslavismo desenvolveuse como un movemento entre intelectuais, académicos e poetas, mais raramente influenciou prácticas políticas e non encontrou apoio nalgunhas nacións de orixes eslavas. O pan-eslavismo se tornou acepto cando o Imperio Ruso comezou a usalo como unha ideoloxía xustificando súas conquistas territoriais na Europa Central, así como a submissão doutros grupos étnicos de orixes eslavas como polacos e ucraínos. A ideoloxía se tornou entón asociada ao imperialismo ruso. A experiencia común eslava de comunismo quedar# co uso repetido da ideoloxía pola propaganda soviética tras a Segunda Guerra Mundial dentro do Bloque do Leste (Pacto de Varsóvia) foi unha hegemonia política e económica de alto nivel da URSS dominada polos rusos. Un unión política notábel do século XX que abrangueu a maior parte dos eslavos do sur foi a Iugoslávia, mais ela se desmantelou na década de 1990 xunto co colapso da Unión Soviética.

A palabra eslavos foi usada nos himnos nacionais da República Eslovaca (1939-1945), Iugoslávia (1943-1992) e na República Federal da Iugoslávia (1992-2003), despois Serbia e Montenegro (2003-2006).

Relixión e alfabeto

A maioría das poboacións eslavas gradualmente adoptou o Cristianismo entre os séculos VI e X, e consecuentemente súas antigas crenzas pagãs declinaram.

A maioría dos eslavos contemporáneos que professam unha relixión son cristián ortodoxos orientais (e/ou católicos grego) e católicos romanos. Unha pequena minoría é protestante, principalmente no norte. No sur, os bosníacos e algunhas minorías son musulmáns sunitas. O delineamento relixioso por nacionalidade pode ser moi agudo; en moitos grupos étnicos eslavos a vasta maioría de persoas relixiosas comparten a mesma relixión. Algúns eslavos son ateos ou agnósticos: estimativas recentes suxiren 18% na Rusia e 59% na República Checa.[36][37]

Principalmente ortodoxos orientais:

Principalmente protestantes:

  • Silesianos (principalmente na Silésia Cieszyn)

Principalmente Musulmáns:

Principalmente ateos ou agnósticos:

Mesturas relixiosas:

  • Bielorrussos (ortodoxos rusos/católicos romanos)
  • Sórbios (católicos/protestantes)
  • Iugoslavos[38] (católicos romanos/ortodoxos/musulmáns/ateos)

As divisións relixiosas católico-ortodoxas se tornaron máis exarcebadas polo uso do alfabeto cirílico polos católicos ortodoxos e gregos e do alfabeto latino polos católicos romanos. Porén, a lingua serbia e a lingua montenegrina poden ser escritas usándose ambos os alfabetos. Hai tamén unha forma de escrita latina para escribir o bielorrusso, chamada de Łacinka .

Subdivisões etno-culturais

Arquivo:Linguas eslavas.png
Distribución actual dos grupos lingüísticos e das linguas eslavas.

Os eslavos son costumeiramente divididos ao longo de liñas xeográficas en tres subgrupos principais: eslavos orientais, eslavos occidentais e eslavos do sur, cada un cun ambiente distinto e diverso baseado en historia única, relixión e cultura do grupo eslavo particular dentro deles. Os eslavos orientais poden todos seren trazados a poboacións falantes de eslavo que foron libremente organizadas so o Principado de Kiev formado o século X. Case todos os eslavos do sur poden ser trazados a eslavos étnicos que se miscigenaram coas poboacións europeas locais dos Bálcãs (ilírios, dácios/trácios, gregos, romanos, celtas), con algúns eslavos da actual Bulgaria se mixando con invasores posteriores do liches, os búlgaros. Eles foron particularmente influenciados polo Imperio Bizantino e pola Igrexa Ortodoxa, aínda que o Catolicismo e influencias latinas fosen máis pertinentes na Dalmácia. Os eslavos occidentais e os eslovenos non comparten ningún destes cadros, conforme eles se expandiram para oeste e se integraron na esfera cultural da Cristandade occidental (Catolicismo Romano) e ao redor da mesma época tamén se mesturaron con tribos xermánicas veciñas.

Alén diso, hai unha tendencia en se considerar a categoría dos eslavos do norte. Actualmente, esta categoría é considerada como sendo composta polos eslavos occidentais e orientais, en oposición aos eslavos do sur. Con todo, o século XIX, as opinións sobre etnias e linguas individuais variaban.

Algunhas das subdivisões seguintes permanecen contestabades, particularmente por pequenos grupos e minorías nacionais.

Eslavos orientais

Ver artigo principal: Eslavos do Leste

Eslavos occidentais

Grupo checo-eslovaco

Grupo Lequítico

  • Sórbios (Serbo-Lusácios)
    • Milceni (Sórbios do interior)
    • Lusácios (Sórbios do litoral)
  • Veletose
    • Lutici (Liutici)
      • Kessinianos (Kessiner, Chizzinen, Kyzziner)e
      • Circipani (Zirzipanen)e
      • Tollensere
      • Redariere
    • Ucri (Ukr(an)i, Ukranen)e
    • Rani (tribo eslava) (Rujani)e
    • Hevelli (Stodorani)e
    • Volinianos (Velunzani) e
    • Pyritzans] (Prissani) e

Eslavos do sur

Grupo oriental

  • Búlgaros
    • Pomaks
    • Búlgaros do Banat
    • Búlgaros da Bessarábia
    • Búlgaros da Anatóliae
    • Shopi7

Grupo occidental

  • Eslovenos
    • Carantanianose
    • Eslovenos carintianos
    • Eslovenos da Estíria
    • Istrianos
    • Eslovenos húngaros
    • Resianos
  • Croatas
    • Janjevci (Eslavos católicos no Kósovo)
    • Croatas de Burgenland (na Austria)
    • Croatas de Molise (na Italia oriental)
    • Krashovanis (Croatas na Romênia)
    • Šokci
    • Bunjevci
  • Gorani 11
  • Iugoslavos 13

Notas para lista de divisións etno-culturais

Este artigo ou se(c)ção está a ser traducido.
Axude e colabore coa tradución. O fragmento en lingua estranxeira encóntrase oculto, sendo visíbel só ao editar a páxina.

↑ e  Extinguido
↑ 1  Tamén considerado parte dos rusyns
↑ 2  Considerado transicional entre ucraínos e bielorrussos
↑ 3  Tamén considerado parte dos ucraínos
↑ 4  A afiliação étnica dos lemkos ten se tornado un conflito ideolóxico. Alégase que entre os lemkos a idea de nación "cárpato-rutena" é apoiada só polos lemkos residentes na Transcarpátia e no exterior[39]
↑ 5  Tamén considerado parte dos polacos
↑ 6  Actualmente, moitas veces considerado parte dos checos, orixinalmente próximo aos eslovacos
↑ 7  A maioría dos shopi se autodeclaram búlgaros. Cognato con torlaks.
↑ 8  A maioría dos torlaks se autodeclaram serbios. Cognato con shopi.

↑ 10  Ambos ocorren amplamente no nordeste croata e tamén no norte da Serbia; seu dialeto ikaviano é similar ao dos croatas do sur na Hercegovina e ao dálmata continental de onde eles emigraron. Considerados parte dos croatas pola maioría deles, aínda que recentemente (a partir do desmantelamento iugoslavo) algúns dentro da Serbia considéranse un pobo en separado.

↑ 11  Estes gorani son unha nación eslava vivindo principalmente no Kósovo, Macedônia e Albania; non confundir con outros gorani (ou gorinci) das montañas da Croacia occidental (condado de Gorski Kotar).

↑ 12  Unha categoría do censo os recoñece como un grupo étnico. A maioría eslavos musulmáns (especialmente na Bosnia, Croacia, Montenegro e Serbia) agora optan pola etnia bosníaca, mais algúns aínda usan a designación "musulmán".

↑ 13  Esta identidade continúa a ser usada por unha minoría por todas as repúblicas da antiga Iugoslávia. A nacionalidade tamén é declarada por emigrantes que viven nos Estados Unidos e no Canadá. Hai unha gran cantidade de razóns para que estas persoas prefiran esta afiliação.

Observación: Alén de grupos étnicos, os elavos moitas veces identifícanse pola rexión xeográfica onde viven. Algúns dos principais grupos rexionais eslavos do sur inclúen: zagorci no norte da Croacia, istrijani no extremo oeste da Croacia, dalmatinci no sur da Croacia, boduli nas illas do Adriático, vlaji no interior da Dalmácia, slavonci no liches da Croacia, bosanci na Bosnia, hercegovci no sur da Bosnia e Hercegovina (Hercegovina), krajišnici na Bosnia occidental, semberci no norte da Bosnia, srbijanci na Serbia propia, šumadinci na Serbia central, vojvođani no norte da Serbia, sremci en Syrmia, bačvani no noroeste da Vojvodina, proscribaćani no Banat, sandžaklije (musulmáns na fronteira de Serbia/Montenegro), kosovci no Kósovo, crnogorci en Montenegro propio, bokelji no suroeste de Montenegro, trakiytsi na baixada trácia interior, dobrudzhantsi na rexión nordeste búlgara, balkandzhii nas montañas centrais balcânicas, miziytsi na rexión norte búlgara, warmiaks e masurianos nas rexións do nordeste da Polônia, pirintsi[40] na provincia de Blagoevgrado, ruptsi no Rhodopes, etc.

Referencias

  1. ↑ Geography and ethnic geography of the Balkans cho 1500
  2. ↑ Fiona Hill, Russia — Coming In From the Cold?, TheGlobalist , 23 February 2004
  3. ↑ Robert Greenall, Russians left behind in Central Asia, BBC News, 23 November 2005.
  4. ↑ Terry Kirby, 750,000 and rising: how Polish workers have built a home inBritain , TheIndependent , 11 February 2006.
  5. ↑ Poles in the United States, Catholic Encyclopedia
  6. ↑ Barford 2001: 1
  7. ↑ Bideleux 1998
  8. ↑ http://www.britannica.com/EBchecked/topic/548156/Slav
  9. ↑ a b Rębała et al. 2007
  10. ↑ Dicionario Michaelis on-line
  11. ↑ Lozinski B.P., The Name SLAV, Essays in Russian History, Archon Books, 1964.
  12. ↑ Bernstein 1961
  13. ↑ F. Kortlandt, The spread of the Indo-Europeans, p.4
  14. ↑ Trubačev 1985
  15. ↑ Rębała et al. 2007
  16. ↑ James P. Mallory, "Chernoles Culture", EIEC
  17. ↑ Semino et al. 2000
  18. ↑ Peričić et al. 2005
  19. ↑ a b Rębała et al. 2007: 408
  20. ↑ a b Balanovsky et al. 2008
  21. ↑ Velentin Sedov: Slavs in Middle Actúas
  22. ↑ Mallory & Adams "Encyclopedia of Indo-European Culture
  23. ↑ Mango 1980
  24. ↑ Tachiaos 2001
  25. ↑ Nystazopoulou-Pelekidou 1992: Middle Actúas
  26. ↑ iGENEA official sitio web and literature therein
  27. ↑ a b A Country Study: Hungary. 
  28. ↑ Klyuchevsky, Vasily. The course of the Russian history.  v.1: 
  29. ↑ Lewis 1994: ch. 1
  30. ↑ Eigeland 1976
  31. ↑ Wend – Britannica Online Encyclopedia
  32. ↑ Polabian language
  33. ↑ Alexandru Xenopol, Istoria românilor din Dacia Traiană, 1888, vol. I, p. 540
  34. ↑ Austria-Hungary
  35. ↑ Eichholtz 2004
  36. ↑ Religare.ru 2007
  37. ↑ Český statistický úřad 2006
  38. ↑ http://www.mongabay.com/history/yugoslavia/yugoslavia-ethnic_composition.html
  39. ↑ Who are we, LEMKOs
  40. ↑ Buchanan 2006: 11

Ver tamén

Mitologia eslava

Obtida de "http://ks312089.kimsufi.con../../../../es/e/s/l/Eslavos.html"
Your Ad Here