A dorsal meso-atlântica ou crista oceânica do Atlântico é unha cordilheira submarina que se estende so o Océano Atlântico e o Océano Ártico, desde a latitude 87ºN até á illa sub-antártica de Bouvet , á latitude 54ºS. Os puntos máis elevados desta cordilheira emerxen en varios locais, formando illas.
A dorsal meso-atlântica forma parte da do sistema global de dorsais oceânicas, e como é o caso de todas as dorsais oceânicas, crese que a súa formación fique a deberse a un límite divergente entre placas tectónicas: a placa Norteamericana e a placa Euroasiática, no Atlântico Norte e a placa Suramericana e a placa Africana no Atlântico Sur. Estas placas encóntranse en movemento e por iso o Atlântico encóntrase en expansión ao longo desta dorsal, ao ritmo de 2 a 10 cm por ano. Esta dorsal foi descuberta na década de 1950 por Bruce Heezen e Marie Tharp. O seu descubrimento levou á formulación da teoría de expansión do fondo oceânico e á aceptación da teoría de deriva continental de Alfred Wegener.
Cerca do equador é cortada, pola fossa Romanche, en Dorsal do Atlântico Norte e Dorsal do Atlântico Sur.
Esténdese por cerca de 11.300 km e na súa maior parte encóntrase somerxida, mais ergue-se até á superficie, entre outros locais, na Islandia, na Illa de Ascenso e nos Azores, onde se sitúa un dos seus puntos máis elevados, a Punta do Pico na Illa do Pico, con 2.351 metros de altitude.
As illas son as seguintes, alistadas de norte para sur, cos respectivos puntos máis elevados e localización:
Hemisferio norte:
Hemisferio Sur: