clima mediterrânico - Wikilingue - Encydia
.PNG/180px-Clima_Valencia_(España).PNG)
O clima mediterânico é un tipo de clima aderezado con estación seca no verão. Ocorre na Europa meridional, no suroeste da Australia, na California, no suroeste da África do Sur e no centro do Chile. O verão nesas rexións é quente e seco, e o inverno é inestábel e húmido.
Na Clasificación climática de Köppen-Geiger é clasificado como tipo "Cs".
Táboa de contido |
Os distintos climas mediterrânicos
Canto a temperatura
Na clasificación climática de Köppen-Geiger o clima mediterrânico posúe dous sub-tipos:
- Csa - clima con temperatura o mes máis frío abaixo de 18°C; nos tres meses máis fríos maiores que -3°C; o mes máis quente maior ou igual a 22°C;
- Csb - clima con temperatura o mes máis frío abaixo de 18°C; nos tres meses máis fríos maiores que -3°C; o mes máis quente menor de 22°C.
Canto á influencia
- Mediterrânico con influencia continental
Nin todas as zonas mediterrânicas do mundo son iguais. Por exemplo, a meseta norte da Península Ibérica, ten esencialmente un clima mediterrânico, mais con varios elementos do clima continental, como as amplitudes térmicas pronunciadas, tanto diarias como anuais, con veráns quentes e invernos severos con algunhas precipitacións de neve. Xeralmente, os máximos de choivas están asociados ao solstício de inverno, que é cando se retiran os potentes anticiclones subtropicais. A pesar diso, nos lugares con menor influencia oceânica, non é no inverno que ocorren as maiores choivas.[porquê?] Estas ocorren na primavera e no outono.[porquê?]
- Mediterrânico con influencia oceânica
O suroeste da Australia, a California, o suroeste da África do Sur e o centro do Chile son o paradigma do primeiro caso comentado, onde a influencia oceânica dá lugar a choivas concentradas no inverno. A pesar de todo, como a África do Sur e a Australia son influenciadas por ciclóns tropicais, no verán pode ocorrer máis precipitación.[porquê?]
Flora
A vegetação, na súa forma orixinal, era caracterizada sobre todo por árbores. Con todo, debido á intervención humana e problemas ambientais, as árbores foron substituídas por arbustos, especialmente arbustos esclerófitos, aparecendo, aínda, herbas aromáticas, gramíneas e claro árbores.
Esta vegetação é predominante, de folla persistente e presenta follas espesas e pequenas, o que axuda a reducir as perdas de auga por evapotranspiração . Algunhas plantas poden tamén ter espinhos, o que as protexe dos animais, pois evita que sexan comidas.
As árbores son, normalmente, de pequeno porte. Posúen cascas grossas e duras e grandes ramificações. Predominam os carvalhos: carvalho portugués, carvalho-negral, sobreiros, carrasco e azinheiras. Outra árbore moi común nas rexións de clima mediterrâneo é a oliveira. Nalgumas rexións aparecen aínda piñeiros (como o piñeiro manso).
Nas áreas con menor precipitación, as plantas adaptáronse ás condicións secas, sendo as súas follas pequenas e por veces, tan reducidas que se asemellan a agullas, o que lles permite conservar a auga. Outras teñen as follas cubertas por unha película cerosa e noutras as follas reflexionan a luz do sol.
Algunhas plantas desenvolveron, aínda, adaptacións que lles permiten resistir aos fogos frecuentes que ocorren na estación seca: reprodúcense rapidamente a partir das raíces, despois da parte aérea arder; a resina que reviste as pinhas derrete durante o incendio permitindo aos froitos abrir e espallar as sementes; noutras aínda as sementes que teñen condicións para vivir durante moito tempo germinam tras o fogo.
Fauna
A fauna é moi variada e tamén se encontra adaptada ás condicións ambientais. Os animais son normalmente pequenos, necesitan de pouca auga e teñen hábitos nocturnos.
Viven coellos, lebres, javalis, ratos do campo, veados, texugos, diversos tipos de répteis , unha grande variedade de aves (sobre todo migratórias) e insectos.
