casa nova - Wikilingue - Encydia
| Municipio de Casa Nova | |||||
| [[Ficheiro:|270px|none|center|]] | |||||
| "" | |||||
|
|||||
| Himno | |||||
| Aniversario | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Fundación | 1879 | ||||
| Gentílico | casanovense | ||||
| Lema | |||||
| Prefecto(a) | Orlando Xavier (PR - Partido da República) (2009 – 2012) |
||||
| Localización | |||||
 |
|||||
| Unidade federativa |  Bahia |
||||
| Mesorregião | Vale San-Franciscano da Bahia IBGE/2008 [1] | ||||
| Microrregião | Juazeiro IBGE/2008 [1] | ||||
| Rexión metropolitana | |||||
| Municipios limítrofes | Sobradinho(BA), Sento Sé(BA),
Remanso(BA), Petrolina(PE), Afrânio(PE) e Don Inocêncio (PI) |
||||
| Distancia até a capital | 572 km | ||||
| Características xeográficas | |||||
| Área | 9.657,505 km² | ||||
| Poboación | 66.718 hab. est. IBGE/2009 [2] | ||||
| Densidade | 6,5 hab./km² | ||||
| Altitude | 417 m | ||||
| Clima | Tropical seco, "semi-árido" nordestino, 600 mm pluviosidade media anual, 26,5º temperatura media anual. | ||||
| Fuso horario | UTC-3 | ||||
| Indicadores | |||||
| IDH | 0,611 medio PNUD/2000 [3] | ||||
| PIB | R$ 169.438 mil IBGE/2005 [4] | ||||
| PIB per capita | R$ 2.764,00 IBGE/2005 [4] | ||||
Casa Nova é un municipio brasileiro do estado da Bahia. Segundo o IBGE, súa poboación en 2007 era de 62.862 habitantes.
Táboa de contido |
Historia
A localidade de Casa Nova xurdiu na primeira metade do século XIX, a partir do descubrimento (e comercialización) de sal en seu territorio. Algunhas publicacións mencionan como seu fundador un portugués señor Viana, sen revelar máis informacións sobre o mesmo. Oficialmente o municipio foi creado por lei provincial de 1879, con área desmembrada do municipio de Remanso, que á súa vez xa pertencera a Pilão Arcado. Seu nome orixinal foi San José do Riacho de Casa Nova.
A distancia oficial de Salvador a Casa Nova é de 572km. Durante boa parte do século XX, era normal irse de Casa Nova a Juazeiro de barco, vapor ou camión. De alí, tomábase o tren para Salvador, unha vez que a conexión ferroviaria Salvador-Juazeiro existía desde 1896. Na segunda metade do século XX, a progresiva decadencia do transporte ferroviario no Brasil terminou por atinxir o fragmento, que foi totalmente desactivado a mediados da década de 90, despois de pasar anos operando só para o transporte de cargas. O último tren de pasaxeiros intermunicipal da Bahia, o “Marta Rocha”, que ligaba Alagoinhas a Señor do Bonfim, foi desactivado en 1989.
Co ocaso das ferrovias brasileiras e o non aproveitamento, por varios motivos, do San Francisco como hidrovia, a comunicación de Casa Nova co mundo pasou a depender só das estradas. A conexión Casa Nova-Salvador é feita pola BA-235 (de Casa Nova a Juazeiro), BR-407 (de Juazeiro a Capim Grosso) e BR-324 (de Capim Grosso a Salvador). Este camiño, no entanto, nin sempre é o máis curto. Moi frecuentemente, quen sae de Salvador para Casa Nova opta por estradas alternativas en mellor estado de conservación , o que implica considerábel aumento na distancia percorrida. Como a barragem de Sobradinho provocou a mudanza do local da cidade, Casa Nova, orixinalmente situada ao final dunha estrada, pasou a ser, a partir de 1976, unha cidade de beira de estrada (no caso, a BA-235), con todo o que iso implica de bo e de ruim. En anos recentes a estrada BA-235 comezou a ser usada como camiño alternativo por camións vindos do Maranhão e Piauí , xa que a BR-407 (que liga Picos-PI a Juazeiro-BA) estaba esburacada e perigosa (debido ao alto índice de asaltos). O tempo pasou, a situación da BR-407 non mellorou, e a BA-235 segue sufrindo as consecuencias do tráfico pesado, particularmente no fragmento entre Casa Nova e Remanso.
Entre agosto de 1879 e xaneiro de 1980, Teodoro Sampaio, enxeñeiro baiano da comisión polos estudos da navegación no interior do Brasil, percorreu o río San Francisco da foz até Pirapora (MG), volvendo axiña até Cariranha, de onde partiu para explotar a Chapada Diamantina. A partir do que observou nesa viaxe, escribiu varios artigos, reunidos en 1906 no libro “O Río San Francisco e a Chapada Diamantina”. Un dos capítulos dese libro recibiu o título de “As Salinas de Casa Nova”. Nel o autor aborda practicamente só a extracción do sal, entón máis importante actividade económica do municipio. Algúns anos antes, en 1867, o San Francisco foi percorrido por Richard Burton, naturalista e explorador inglés coñecido polo empeño que dedicou ao descubrimento da nascente do río Nilo (que terminou sendo encontrada por un outro inglés ...). Nas proximidades de Santana Burton escribiu “... o San Francisco (aquí) é un gran espectáculo, de inmensa amplitude, lustroso como óleo, e refletindo, como un espello sen aceiro, o ceo e a terra”.
É probábel que o casanovense máis coñecido sexa Luiz Viana, pois trátase de caso raríssimo na política brasileira. Formado en Dereito na Facultade de Arrecife, foi promotor, xuíz e finalmente conselleiro (desembargador) do entón Tribunal de Apelación de Revista (actual Tribunal de Xustiza) da Bahia, casa que veu a presidir. O título terminou incorporado a seu nome, e foi como “Conselleiro Luiz Viana” que el pasou a ser definitivamente coñecido. Despois de presidir o Poder Xudiciario da Bahia, Luiz Viana foi tamén senador estadual e presidente do Senado Estadual, o equivalente aos actuais deputado estadual e presidente da Asemblea Lexislativa. Finalmente, foi governador da Bahia de 1896 e 1900. Completou, así, a “tríplice coroa” do poder estadual á época. Seu goberno foi marcado pola guerra de Canudos (novembro de 1896 a outubro de 1897). Da última década do século XIX até 1920, cando faleceu, Luiz Viana exerceu gran influencia na política baiana. Seu fillo, que foi senador e governador da Bahia, alén de escritor e membro da Academia Brasileira de Letras, naceu en París, fillo de nai alemá (segunda esposa do pai), sendo rexistrado como Henrique Luiz Viana. Soamente anos máis tarde, ao facer seu rexistro de emancipação no cartório da Sé, en Salvador, pasou a se chamar oficialmente Luiz Viana Fillo.
Os acontecementos históricos máis marcantes na historia de Casa Nova son o movemento fanático relixioso de Pau-de-Colher, en 1938, e a mudanza, en 1976, da localización da cidade debido á construción da barragem de Sobradinho. O movemento de Pau-de-Colher, localidade do municipio, garda varias semellanzas co de Canudos, terminando, así como este, coa intervención de tropas estaduais e federais e a morte de centenares dos fanáticos participantes. Foi asunto de máis dun libro, sendo o máis recente “Pau-de-Colher – Un pequeno Canudos – Conotações políticas e ideolóxicas”, do casanovense Raimundo Estrela, publicado en 1997. O lago formado coa barragem de Sobradinho cubriu as cidades orixinais de Casa Nova, Pilão Arcado, Remanso e Sento Sé. A mudanza das cidades e das poboacións ribeirinhas por causa da barragem inspirou músicas (“Sobradinho”, de Sá e Guarabira), literatura de cordel e traballos que circularon no medio académico. Mais, en plena década de 70, época do “Brasil grande” do goberno militar, só se falou sobre os beneficios da xigantesca obra, ficando o grande público carente dunha visión menos parcial sobre o asunto. Máis recentemente, coa discusión da transposição do río San Francisco, o tema pasou a despertar novo interese. Un exemplo foi a publicación, en 2005, do libro “Os Descaminhos do San Francisco”, de Marco Antônio Tavares Coello, en que o autor fai un histórico da utilización do río, abordando, entre outros asuntos, erros cometidos na construción da barragem de Sobradinho.
Xeografía
Casa Nova se sitúa ás marxes do río San Francisco. Máis precisamente, fica no Baixo Medio San Francisco, xa que é común dividir o río xeograficamente en Alto San Francisco (da nascente até a cidade de Pirapora), Medio San Francisco (de Pirapora até a fervenza de Paulo Afonso) e Baixo San Francisco (da fervenza de Paulo Afonso á foz, entre Sergipe e Alagoas). A área total do municipio é de 9.657,51 km2, o que o torna o cuarto maior en territorio na Bahia, atrás de Sento-Sé (12.871 km2), Correntina (12.242 km2) e Pilão Arcado (11.700 km2). Para fins de comparación, Luxemburgo, país europeo co maior PNB (Produto Nacional Bruto) per capita do mundo, ten 2.586 km2. Ao longo de súa historia, houben máis dunha tentativa de emancipar de Casa Nova seu distrito máis desenvolvido, Santana, o que terminou non ocorrendo até hoxe.
Economía
Máis de 1 millón de botellas de viño son producidas anualmente no municipio de Casa Nova. Non é pouco, considerando que se trata de industria relativamente recente no municipio. O Río Grande do Sur, maior produtor do país, concentra aproximadamente 85% da produción vinícola brasileira e xa ten marcas de valor recoñecido nacionalmente. Na rexión de Casa Nova é normal seren colhidas dúas colleitas de uva por ano. Para a produción de viño, porén, cantidade importa menos que calidade. Producir bos viños a un prezo competitivo é un desafío para o Brasil en xeral e para a rexión de Casa Nova en particular. Trátase de mercado con enorme potencial de crecemento, pois o consumo per capita anual da bebida no Brasil é de modestos 1,78 litros/ano por habitante (datos de 2001). Na Francia ese valor é de 57,17 litros/ano e na Australia, país de clima máis próximo ao noso, de 20,54 litros/ano. Para constar, o consumo medio de cervexa no Brasil é de 47,6 litros/ano por habitante.
Casa Nova ten o maior rabaño de caprinos da Bahia, con 403.410 cabezas (datos da pescuda Produción Pecuária Municipal, realizada polo IBGE en 2005). A Bahia, á súa vez, ten o maior rabaño de caprinos do Brasil. San números importantes, mais que sos pouco din. A caprinocultura, tradicionalmente asociada á subsistência no Brasil, só recentemente pasou a recibir, na rexión de Casa Nova, un maior coidado en relación á melloría da calidade do rabaño. Esas medidas, aliadas ao beneficiamento local da carne e o leite de cabra, poden, a medio prazo, multiplicar o potencial económico da creación de caprinos no municipio. Un bo marketing tamén axudaría bastante, xa que, nun Brasil de moita desinformação e prexuízo, moita xente nunca pasou preto dunha buchada de bode e fica dicindo que detesta o prato.
Referencias
- ↑ a b División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
- ↑ Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
- ↑ Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
- ↑ a b Produto interior bruto dos Municipios 2002-2005. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
