carneiro no buraco - Wikilingue - Encydia
Carneiro no buraco é un prato típico de Campo Mourão, sendo inspirado nun filme exhibido no inicio da década de 1960, onde vaqueiros preparaban carne dentro de buracos encima de brasas.[carece de fontes]
A forma inusitada de preparo da comida chamou a atención dun grupo de pioneiros da cidade que resolveu facer o prato introducindo unha serie de innovacións. Da primeira receita utilizada á actual, foron realizadas moitas experiencias e adaptacións para aprimorar a iguaria, que ao longo de moitos anos foi servida esporadicamente en encontros de amigos.
Entón en 1991 foi realizada a primeira Festa Nacional do Carneiro do Buraco. A festa crecía a cada ano que pasaba, tomou grandes proporcións e hoxe é coñecida nacional e internacionalmente. Recibe, por ano, cerca de 150 mil visitantes que aprecian o prato símbolo de Campo Mourão.
Táboa de contido |
Historia
A Historia do "Carneiro no Buraco" comeza ao redor de 1580 coa chegada dos jesuítas ao continente suramericano. A través do contacto entre conquistadores e indios, houben o intercambio de costumes.
Con iso os casteláns adquiriron o hábito de cozinhar carnes embrulhadas en follas de bananeiras. O fogo era feito nun buraco escavado no chan, o que evitaba o risco de incendios e permitía que a carne fose conservada por dous ou tres días.
O Carneiro no Buraco foi inspirado nun filme de faroeste asistido no Cine Mourão, na década de 1960, que mostraba o preparo culinário de carne e legumes nun buraco escavado no solo, onde se queimaba anticipadamente certa cantidade de leña.
Inspirado na escena, os pioneiros - que mostramos nas fotos seguintes - que asistiron ao filme, partiron para a práctica co preparo da carne de carneiro inicialmente extremamente envolvente en súas diversas etapas, que esixían 12 horas de traballo.
Co decorrer do tempo ese envolvemento foi provocando adaptacións e entón, o fotógrafo e artista plástico, Tony Nishimura apaixonado polas lides culinárias, alí polos idos de 1970, comezou a preparar esa iguaria como entretemento entre seus amigos e con moita dedicación e esmero, delineado pola súa têmpera, foi aperfeiçoando a composición dese petisco, até chegar á receita que hoxe é logro, culminando coa oficialização, en 1991, da Festa do “Carneiro no Buraco” por el coordinada, tornándose un evento gastronómico de repercusión Nacional divulgando Campo Mourão, atraendo anualmente miles de persoas de todos os recantos da Nación e até do exterior.
m 1995 na quinta edición da Festa, Tony, entón coordinador técnico, idealizou e implantou o sistema de cozinha única, (que hoxe merecidamente leva seu nome) co obxectivo de atinxir un padrão esmerado do prato típico, até entón preparado illadamente polas barracas das entidades participantes do evento.
A práctica na feitura do “Carneiro no Buraco”, fixo tamén con que o Tony crease unha serie de equipamentos para eficiencia e agilidade no preparo e na melloría da calidade desa saborosa iguaria.
Foi el o idealizador das tapas utilizadas para o cozimento, réchaud, ganchos para baixada e retirado do tacho, garras para o seu transporte e até unha máquina apropiada para o preparo do pirão.
Folclore
Tony Nishimura, o incrementador do CARNEIRO NO BURACO de Campo Mourão, dedicou gran parte de seu tempo viaxando polo Brasil no preparo dese delicado e apetitoso prato, percorreu nove estados brasileiros e viaxou tamén ao exterior preparando esa comida fina, prato típico de Campo Mourão. Serviu autoridades e persoas famosas, como presidentes da República, ministros de Estado, governador, artistas, empresarios e esportistas. En 1977, chegou a percorrer máis de 70 mil quilómetros preparando o carneiro en decenas de cidades.
E desa súa larga experiencia, sempre en contacto con persoas que se reunían, con paladar indagado, para degustar a sustancia alimentícia preparada con esmero, dedicación e responsabilidade, o Tony creou unha tradición para servir o CARNEIRO NO BURACO: os convidados deben seguir en fila, acompañando o dono da festa, ao son do rechamante, para o ritual da retirada do tacho, fortalecendo o envolvemento de confraternização dos convivas.
Desenterrado o tacho, para separar o caldo para preparo do pirão, é necesario o apoio do dono da festa axudando no envasilhamento, para atraer bos fruídos a todos os participantes do evento.
Receita
Ingredientes
27 quilos de carne de carneiro de media idade 2 quilos de tomate – miúdos 3 quilos de batata doce 3 quilos de mandioquinha salsa 2 quilos de chuchu 2 quilos de cenoura ½ quilo de pimentão 1 quilo de vagem 1,5 quilo de mazá vermella – miúdas 2 quilos de abobrinha - 2 quilos de cebola – miúdas
Temperos
sal (815 g) pimenta do reino (10 g) - óleo (300 ml) – vinagre de viño (1,2 litro) - ajinomoto (100 g) salsinha (2 maços) cebolinha (2 maços) alho (300 g) salsa de soja (250 ml)
Preparo
O prato típico de Campo Mourão é cozido nun buraco de 1,50 metros de profundidade e abertura de 1,05 metros, con dous metros cúbicos de leña seca e un tacho de 30 polgadas, con tapa metálica. Os ingredientes do aderezo son batidos no liquidificador, a carne cortada en pedazos pequenos, a cal debe permanecer por tres horas na viña. No tacho untado, a primeira capa é sempre de chuchu e abobrinha. Axiña, alternam-se as capas de carne e legumes.
No final, colócanse por cima os tomates, as cebolas e mazás, enteiros. O restante do aderezo que sobrou da viña é despejado no tacho por cima de todos os legumes. Tras a queima de dous metros de leña no buraco, por un período de seis horas, é descendido o tacho, que fica sobre as brasas e cuberto cunha tapa metálica e vedado con terra.
Ganchos especiais son usados na colocación e retirada do tacho. Tras seis horas, a iguaria está pronta. O pirão é preparado con caldo retirado do tacho e fariña de mandioca torrada, alén de cheiro verde e pimenta a gústame. O Carneiro no Buraco é servido acompañado aínda de arroz branco e salada de almeirão. Pode ser acompañado de viño, cervexa ou refrigerante. Un tacho dá para cerca de 60 persoas.
Tempo de preparación: aproximadamente 12 horas.
Fonte: Club da Panela – responsábel pola Cozinha Única “Tony Nishimori”.
