Canhotinho

O municipio instalouse en terras pertencentes ao sr. Antônio Vieira de Melo, herdeiro de sesmaria doada ao seu pai, que tentou explotala desde 1690. Non obstante, os combates ao Quilombo dos Palmares retardaron o povoamento. Soamente no fin do século XVIII e inicio do século XIX iniciouse a colonización. Unha capela a San Sebastião foi construída no local polo fazendeiro José das Neves Camelo en fins do século XVIII. En 1850 iniciouse a feira na rexión. En 1885 foi inaugurada a Estrada de Ferro do San Francisco, consolidando o núcleo de povoamento local.

Segundo a tradición, o nome da cidade provém da existencia de dous irmáns. Para diferencialos, o máis baixo ficou sendo chamado polo apelido de Canhotinho. Para homenaxear o seu primeiro morador, o poboado ficou coñecido como Canhotinho.

Non obstante, o historiador Costa Porto observa unha referencia ao río Canhoto de 1791, por iso o primeiro poboado foi denominado Povoação da Volta (do río), posteriormente Volve do Canhoto, e en fins do século XIX, Canhotinho.

A freguesía de Canhotinho foi creada pola Lei Provincial de nº 1.706, datada de 1 de xullo de 1882. Poucos anos despois súa sede foi elevada á categoría de comarca por Decreto Estadual nº21, de 2 de outubro de 1980 cando foi desmembrado do Municipio de San Bento do Una.

A súa categoría de cidade foi efetivada a Lei Estadual de nº607, de 14 de maio de 1903. Constitúese en municipio autónomo en 23 de xaneiro de 1893.

Xeografía

Localízase a unha latitude 08º52'56" sur e a unha longura 36º11'28" oeste, estando a unha altitude de 520 metros. Súa poboación estimada en 2008 era de 24.874 habitantes.

O municipio está incluído na área xeográfica de abrangência do semiárido brasileiro, definida polo Ministerio da Integración Nacional en 2005^[5]. Esta delimitação ten como criterios o índice pluviométrico inferior a 800 mm, o índice de aridez até 0,5 e o risco de seca maior que 60%.

O relevancia do municipio forma parte das Superficies Retrabalhadas, sendo bastante dissecado e con vales profundos que compoñen os morros que antecedem o Planalto da Borborema.

A vegetação é predominantemente bosque subperenifólia, con partes de bosque hipoxerófila.

O municipio está inserido nos dominios do Grupo de Concas de Pequenos Ríos Interiores. Seus principais tributarios son os ríos Canhoto e Inhaúma, alén dos riachos da Casinha, das Paixóns, do Esporão, Riachão e Sto. Inácio, todos de réxime intermitente. Conta aínda cos açudes do Espeto e Pantano da Cinza.

Fillos ilustres de Canhotinho

Lourival Mendonça de Barros, foi Prefecto de Canhotinho por dous mandatos, e é pai de: Álvaro Porto de Barros, Eduardo Porto de Barros e Carlos Porto de Barros.
Álvaro Porto de Barros, primeiro Prefecto reelixido na historia de Canhotinho.
Eduardo Porto, foi Concelleiro na cidade de Jaboatão dos Guararapes, e Deputado Estadual.
Carlos Porto de Barros, Deputado Estadual e Conselleiro do Tribunal de Contas do Estado de Pernambuco, onde exerceu a presidencia por máis dunha vez.
José Antônio da Costa Porto, avogado, xornalista, historiador, deputado federal e ministro da Agricultura.
Eraldo Gueiros Leite, foi ministro do Superior Tribunal de Xustiza, militar e governador de Pernambuco, de 15 de marzo de 1971 a 15 de marzo de 1975.
José Ferreira de Amorim, foi Prefecto de Canhotinho, Deputado Estadual por dúas lexislaturas.
Enoelino Magalhães Lyra, Concelleiro de Canhotinho, Deputado Estadual e Prefecto do Municipio dos Palmares.
Eudo de Magalhães Lyra, Prefecto do Municipio de Agua Negra e Joaquim Nabuco e Deputado Estadual.

Poetas e Poetisas

Graza Nacemento, Zeto, Merces Nacemento, José David, Monseñor Padre Otoniel, Ivanildo Santos entre outros.

Actores

Beatriz Lyra, actriz que xa participou de varias novelas da Rede Globo e doutras emisoras

Curiosidades

Seccións de curiosidades son desencorajadas so as políticas da Wikipédia.
Este artigo pode ser mellorado integrando ao texto itens relevantes e removendo os inapropriados.

Pedro Cipriano dos Santos, nacido no sitio Muquém no municipio de Canhotinho, foi considerado un dos maiores produtores de café da rexión. Fundador da Facenda San José. Hoxe Vila San José. A Vila San José é coñecida tradicionalmente por súa festa de San José, padroeiro do poboado, e polo o Independente Fútbol Club, que xa foi considerado o mellor equipo da rexión.

Economía

Canhotinho ten como actividade predominante a agropecuária. O rabaño de bovinos e a creación de aves se destacan na pecúaria do Municipio. Na agricultura, os principais produtos son: mandioca, batata-doce, milho, castaña de caju, manga, feixón, banana, melancia, leite e gado de corte. O municipio de Canhotinho forma parte da rexión de desenvolvemento do Agreste Meridional, localízase na Mesorregião do Agreste Pernambucano, posúe unha área de 423 km², representando 2,55% da rexión.

Turismo

Canhotinho está localizado no Agreste Meridional Pernambucano e ten como principal atracción turística a festa de San Sebastião porén súa padroeira é Nosa Señora Aparecida, a devoção a San Sebastião vén dun tempo que estaba ocorrendo unha peste na rexión de Canhotinho matando moita xente, entón a poboación prometeu a San Sebastião que farían festejos en súa homenaxe se el os axuda se e así foi feito, a peste tivo o seu fin e até hoxe existe a festa de San Sebastião en Canhotinho. O evento ten duración de 10 días e ocorre no período de 24 de xaneiro a 2 de febreiro, tendo como principal noite a de 1 de febreiro. Reúne miles de persoas de cidades veciñas e de diversos lugares do Brasil. San realizadas misas e procesións, alén do lado profano, con feiras onde son encontrados comidas típicas e mostra da artesanía local e presentacións de shows artísticos. A cidade ten unha das festas de San Sebastião máis animadas da rexión. Tamén ten Circuíto Pernanbucano de Jeep-Cross e Moto-Cross, Entroido, San João e Etc.

Referencias

↑ ^{a b} División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
↑ Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ ^{a b} Produto interior bruto dos Municipios 2002-2005. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ Ministerio da Integración Nacional, 2005. Nova delimitação do semiárido brasileiro.

Conexións externas

v • e Pernambuco
Portal — Xeografía, Política, Cultura
Capital	Arrecife
Mesorregiões	Agreste Pernambucano • Metropolitana do Arrecife • San Francisco Pernambucano • Sertão Pernambucano • Mata Pernambucana
Microrregiões	Alto Capibaribe • Araripina • Pantano Pernambucano • Fernando de Noronha • Garanhuns • Itamaracá • Itaparica • Mata Meridional Pernambucana • Mata Setentrional Pernambucana • Medio Capibaribe • Pajeú • Petrolina • Arrecife • Salgueiro • Sertão do Moxotó • Suape • Vale do Ipanema • Vale do Ipojuca • Vitoria de Santo Antão
Rexións metropolitanas e RIDEs	Arrecife • Polo Petrolina e Juazeiro
Máis de 500.000 habitantes	Arrecife • Jaboatão dos Guararapes
Máis de 300.000 habitantes	Olinda • Paulista
Máis de 200.000 habitantes	Caruaru • Petrolina
Máis de 100.000 habitantes	Cabo de Santo Agostinho • Camaragibe • Garanhuns • Vitoria de Santo Antão • Igarassu
Máis de 75.000 habitantes	San Lourenço da Mata • Abreu e Lima • Araripina • Santa Cruz do Capibaribe • Goiana • Serra Tallada • Ipojuca • Gravatá
Máis de 50.000 habitantes	Belo Xardín • Carpina • Arcoverde • Ouricuri • Pesqueira • Escaleira • Palmares • Bezerros • Limoeiro • Surubim • Moreno • Salgueiro • Buíque • Timbaúba
Nordeste, Brasil