Visita Encydia-Wikilingue.con

Camilo Castelo Branco

camilo castelo branco - Wikilingue - Encydia

Camilo Castelo Branco
Camilo Castelo Branco

Camilo Castelo Branco, gravura de Francisco Pastor.
Nome completo Camilo Ferreira Botelho Castelo Branco
Nacemento 16 de marzo de 1825.
Lisboa, Portugal
Morte 1 de xuño de 1890 (65 anos)
San Miguel de Seide, Famalicão, Portugal
Nacionalidade Portugal Portuguesa
Ocupación Escritor e romancista

Camilo Ferreira Botelho Castelo Branco (Lisboa, 16 de marzo de 1825 — San Miguel de Seide, 1 de xuño de 1890 ) foi un escritor portugués. Camilo foi romancista portugués, alén de cronista, crítico, dramaturgo, historiador, poeta e tradutor.

Tivo unha vida atribulada que lle serviu moitas veces de inspiración para as súas novelas. Foi o primeiro escritor de lingua portuguesa a vivir exclusivamente dos seus escritos literarios. A pesar de ter que escribir para un público, suxeitándose así aos ditames da moda, conseguiu ter unha escrita moi orixinal.

Táboa de contido

Biografía

Camilo Castelo Branco tivo unha vida atribulada, passional e impulsiva. Unha vida tipicamente romántica.

Camilo Castelo Branco, primeiro visconde de Correia Botelho, naceu en Lisboa, na Praza do Carmo, a 16 de marzo de 1825.

Dunha familia da aristocracia de provincia, era fillo de Manuel Joaquim Botelho Castelo Branco, nacido na casa dos Correia Botelho en 1778, que tivo unha vida errante entre Vila Real, Viseu e Lisboa, tomándose de amores por Jacinta Rosa do Espírito Santo Ferreira, con quen non casou, mais de quen tivo os seus dous fillos. Camilo foi así perfilhado por seu pai en 1829, como "fillo de nai incógnita".

Foi órfão de nai cando tiña un ano de idade e de pai aos dez anos, o que lle creou un carácter de eterno insatisfeito coa vida. Estando órfão, foi recibido por unha tía de Vila Real, e despois por unha irmá máis vella, Carolina Rita Botelho Castelo Branco, en Vilarinho de Samardã, en 1839 , recibindo unha educación irregular a través de dous padres de provincia.

O mozo Camilo

Na súa adolescência formouse lendo os clásicos portugueses e latinos, literatura eclesiástica e en contacto coa vida ao ar libre transmontana.

Con só dezaseis anos (1841), Camilo casa con Joaquina Pereira de Francia e instálase en Friúme (Ribeira de Pena). O casamento precoce parece ser resultado dunha mera paixón xuvenil, non resistindo moi tempo. O ano seguinte prepárase para ingresar na Universidade, indo estudar co Padre Manuel da Lixa, en Granxa Vella.

O seu carácter inestábel e irrequieto lévao a amores tumultuosos (Patrícia Emília, a freira Isabel Cândida).

Aínda a vivir con Patrícia Emília de Barros, Camilo publicou n'O Nacional, correspondencias contra José Cabral Teixeira de Morais, governador civil. Debido a esta desavença é espancado polo «Ollos-de-Boi», capanga do governador. As súas irreverentes correspondencias xornalísticas valéronlle, en 1848 , nova agresión a cargo de Cazadores 3. Camilo abandona Patrícia ese mesmo ano, fuxindo para casa da irmá, residente agora en Covas do Douro.

Camilo tenta entón o curso de Medicina no Porto que non conclúe, optando despois por Dereito. A partir de 1848 fai unha vida de boémia repleta de paixóns, repartindo o seu tempo entre os cafés e os salóns burgueses, dedicándose non obstante ao xornalismo.

Apaixónase por Ana Plácido, e cando esta se casa, ten, de 1850 a 1852 , unha crise de misticismo, chegando a frecuentar o seminario que despois abandona. Ana Plácido tornárase muller dun negociante de seu nome, Piñeiro Alves, un brasileiro que o inspira como personaxe nalgunhas das súas novelas, moitas veces con carácter depreciativo. Seduz e rapta Ana Plácido e, despois dalgún tempo a monte, son capturados polas autoridades e despois xulgados. Naquela época o caso emocionou a opinión pública polo seu contido tipicamente romántico do amor contrariado, que se ergue á revelia das convencións e imposições sociais. Prendidos na cadea da relación do Porto, escribiu Memorias do Cárcere, coñecendo o famoso delincuente Zé do Tellado. Despois de absoltos do crime de adulterio , Camilo e Ana Plácido pasan a vivir xuntos, contando el trinta e oito anos de idade.

Non obstante, Ana Plácido ten un fillo, teoricamente do seu antigo marido, ao que se suman dous máis de Camilo. Cunha familia tan numerosa para sustentar Camilo vai escribir a un ritmo alucinante.

Cando o ex-marido de Ana Plácido, falece en 1863 , a parella vai vivir para a súa casa, en San Miguel de Seide.
En 1870 vai vivir para Vila do Conde motivado por problemas de saúde, aí se mantendo até 1871. Foi en Vila do Conde que escribiu a peza de teatro "O Condenado", ben como moitos poemas, crónicas, artigos de opinión e traducións. A peza "O Condenado" é representada no Porto en 1871. Outras obras de Camilo están asociadas a Vila do Conde. Na obra "A Filla do Arcediago", relata a pasaxe dunha noite do Arcediago cun exército nunha estalagem, coñecida pola Estalagem das Pulgas. Esa estalagem pertencera outrora ao Mosteiro de San Simão da Junqueira, e sitúase no lugar Parella de Pedro, freguesía da Junqueira. Camilo dedicou aínda a novela "A Engeitada” a un ilustre vilacondense seu coñecido, o Dr. Manuel Costa.

Camilo Castelo Branco viña regularmente á Póvoa de Varzim entre 1873 e 1890, perdéndose no xogo e escribindo parte da súa obra no antigo Hotel Luso-Brazileiro xunto da Praza do Café Chinés. Camilo reuníase con personalidades de notoriedade intelectual e social, como o pai de Eça de Queirós, José Maria d'Almeida Teixeira de Queirós, maxistrado e par do reino, o poeta e dramaturgo poveiro Francisco Gomes de Amorim, Almeida Garrett, Alexandre Herculano, António Feliciano de Castilho, entre outros. Sempre que viña á Póvoa, convivía regularmente co Visconde de Azevedo no Solar dos Carneiros.

Francisco Peixoto Bourbon conta que Camilo, na Póvoa, "andando metido cunha bailarina española, chea de salero, e tendo gasto, co mantemento da diva, máis do que permitían as súas posesións, acabou por recorrer ao xogo na esperanza de multiplicar o anémico pecúlio e acabou, como é de regra, por todo perder e contraer unha débeda de xogo, que entón se chamaba unha débeda de honra." A 17 de setembro de 1877, Camilo viu morrer na Póvoa o seu fillo predilecto Manuel Plácido, do primeiro casamento con Ana Plácido, de 19 anos, que foi sepultado no cemiterio da Praza das Dores.

Camilo era coñecido polo mao feitio. Na Póvoa mostrou outro lado. António Cabral nas páxinas d'«O Primeiro de xaneiro» de 3 de xuño de 1890, conta: "No mesmo hotel en que estaba Camilo, pensábase un medíocre pintor español, que perdera no xogo da roleta o diñeiro que levaba. Había tres semanas que o pintor non pagaba a conta do hotel, e a dona, unha tal Ernestina, ex-actriz, pouco satisfeita co procedemento do hóspede, escolleu un día a hora da cea para o despedir, explicando alí, sen ningún xénero de reservas, o motivo que a obrigaba a proceder así. Camilo ouviu o mandado de despejo, brutalmente dirixido ao pintor. Cando a inflexíbel azafata acabou de falar, levantouse, no medio dos outros hóspedes, e dixen: - a D. Ernestina é inxusta. Eu trouxen do Porto cen mil réis que me mandaron entregar a ese señor e aínda non o tiña feito por esquecemento. Desempéñome agora da miña misión. E tirando por cen mil réis en notas entregounas ao pintor. O Español, sorprendido con aquela intervención que estaba lonxe de esperar, non pensou unha palabra para responder. Dúas bágoas, porén, lle deslizaron silenciosas pola faces, como única demostración de recoñecemento".

En 1885 élle concedido o título de visconde de Correia Botelho e posteriormente, a 9 de marzo de 1888 cásase finalmente con Ana Plácido.

Camilo pasa os últimos anos da súa vida ao lado de Ana Plácido, non encontrando a estabilidade emocional por que ansiaba. As dificultades financeiras, e os fillos danlle enormes preocupacións: considera Nuno irresponsábel e Jorge sofre dunha doenza mental.

A progresiva e crecente cegueira (causada pola sífilis), impide Camilo de ler e de traballar capazmente, o que o mergulla nun enorme desespero.

Camilo Castelo Branco, despois da consulta a un oftalmologista que lle confirmara a gravidade do seu estado, en desespero desfere un tiro de revólver na têmpora dereita, ás 15h15 de 1 de xuño de 1890 , acabando por morrer ás 17h00 dese mesmo día.

Pseudónimos

Entre 1851 e 1890, e durante case 40 anos, escribiu máis de duascentas e sesenta obras, coa media superior a 6 por ano, redactadas á pena, logo sen calquera axuda mecánica. Prolífico e fecundo escritor deixa obras de referencia na literatura lusitana.

A pesar de toda esa fecundidade, Camilo Ferreira Botelho Castelo Branco, non permitiu que a intensa produción prexudicase a súa beleza idiomática ou mesmo a dimensión do seu vernáculo, transformándoo nunha das maiores expresións artísticas e a súa figura nun mestre da lingua portuguesa. De entre os varias novelas, deixou un legado enorme de textos inéditos, comedias, folhetins, poesías, ensaios, prefácios, traducións e cartas – todo con sinatura propia ou os menos coñecidos pseudónimos tales como:

Camilo: Realismo ou Romanticismo?

 Este anexo ou sección non cita ningunha fonte ou referencia (desde febreiro de 2008).
Axude a mellorar este artigo providenciando fontes fiábeis e independentes, inseríndoas no corpo do texto ou en notas de rodapé. Encontre fontes: Google — noticias, libros, académico — Scirus

Foi Camilo Castelo Branco, Realista ou Romántico? A súa obra é predominantemente romántica iso parece incontestável, no entanto non o é totalmente.

Camilo gustaríame de se situar por enriba das escolas literarias. No entanto os modelos clásicos van ter sempre peso na súa produción literaria, mais, tamén se deixa impressionar pola literatura misteriosa e macabra de Ann Radcliffe. Foi inmensamente influenciado por Almeida Garrett, no entanto a fidelidade á linguaxe e aos costumes populares ao cheiro do torrão (como apunta Jacinto do Prado Coello) van permanecer como unha das súas maiores calidades. A Crítica ten apuntado que se por un lado Camilo nos enredos das súas novelas, coas súas peripécias máis ou menos rocambolescas, está claramente nunha filiação romántica por outro lado nas explicacións psicolóxicas, na maneira como analiza os sentimentos e accións das personaxes, polas xustificacións e explicacións dos acontecementos, pola crítica a determinado tipo de educación, non pode ser considerado simplemente como romántico.

Jacinto do Prado Coello considérao “ideologicamente flutuante, Camilo mantense un narrador de historias románticas ou romanescas con lances empolgantes e situacións humanas comoventes” e tamén di que “O romanticismo de Camilo é un romanticismo en boa parte dominado, contido, classicizado”, e que hai ao “lado do seu alto idealismo romántico a viril contención da prosa, un bo-senso ligado ás tradicións e a correcto cânones clásicos, un realismo sui generis, de vocación persoal que parece na razón directa da autenticidade do seu romanticismo.

Eça de Queiroz publica a primeira versión do Crime do Padre Amaro, xa despois da súa exposición nas Conferencias do Casino acerca do Realismo como nova expresión da arte. Iso fai que Camilo, de certa maneira sentíndose a perder terreo para o único prosador que lle podía ser rival, envereda en dúas novelas Eusébio Macário e A Brasileira de Prazins por tentar ser máis realista. E que é máis extremado que o Realismo? O Naturalismo. O resultado é dun correcto efecto cómico porque Camilo, coa súa maneira de escribir particular, non se contén e acaba por facer unha parodia do Naturalismo.

No prefácio de Eusébio Macário, Camilo afirma que non tentou ridicularizar a escola Realista, e alega que: “teño sido realista sen o saber. Nada me impide de continuar”, e aínda que “Eu non coñecía Zola; foi unha persoa da miña familia que me fixo comprender a escola con dúas palabras: “É a túa vella escola cunha adjectivação de casta estranxeira, e unha profusão de ciencia (...) Alén diso tes que pór a fisiologia onde os románticos puñan a sentimentalidade: derivar a moral das bossas, e subordinar á fatalidade o que, polos vellos procesos, se imputaba á educación e á responsabilidade” comprendín e pensei eu, hai vinte e cinco anos, xa así pensaba, cando Balzac tiña en min o máis inábil dos discípulos.”

Por tanto: Camilo tenta coller o tren da nova escola Realista, e faio dunha maneira que non é exime de chacota.

Temas recorrentes en Camilo

Principais Obras

Wikiquote
O Wikiquote ten unha colección de citações de ou sobre: Camilo Castelo Branco.
Wikisource
O Wikisource posúe traballos escritos por este autor: Camilo Castelo Branco
O Wikimedia Commons posúe unha categoría contendo imaxes e outros ficheiros sobre Camilo Castelo Branco

Ver tamén

Referencias

  1. ↑ Pseudónimos de Camilo Castelo Branco

Bibliografia

Conexións externas

v • e
Biografías
A B    C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  V  W  X  Y  Z
Ícone de esboço Este sobre unha biografía é un esbozo. Vostede pode axudar a Wikipédia expandindo-o.
v • e
Principais obras de Camilo Castelo Branco
Novelas: Anátema  • Misterios de Lisboa  • A Filla do Arcediago  • Libro Negro do Padre Dinis  • A Neta do Arcediago  • Onde Está a Felicidade?  • Un Home de Brios  • Bágoas Bendicidas  • Escenas da Foz  • Carlota Ângela  • Vinganza  • O que fan mulleres  • Doce Casamentos Felices  • A Novela dun Home Rico  • As Tres Irmás  • Amor de Perdição  • Cousas Asombrosas  • Corazón, Cabeza e Estómago  • Estrelas Funestas  • Anos de Prosa  • Aventuras de Basílio Fernandes Enxertado  • O Ben e o Mal  • Escenas Inocentes da Comedia Humana  • Estrelas Propicias  • Memorias de Guilherme do Amaral  • Agulla en Palheiro  • Amor de Salvación  • A Filla do Doutor Negro  • Vinte Horas de Liteira  • O Esqueleto  • A Sereia  • A Enjeitada  • O Xudeu  • O Ollo de Vidro  • A Caída dun Anxo  • O Santo da Montaña  • A Bruxo de Monte Córdova  • A Tola do Candal  • O Señor do Paço de Ninães  • Os Misterios de Fafe  • O Retrato de Ricardina  • O Sangue  • Os Brillantes do Brasileiro  • A Muller Nefasta  • Carrasco de Victor Hugo José Alves  • Libro de Consolação  • O Demo do Ouro  • O Regicida  • A Flha do Regicida  • A Caveira da Mártir  • Novelas do Miño  • Eusébio Macário  • A Corja  • A Brasileira de Prazins  • Volcáns de Lama

Outros: Maria! Non me mates, que son túa nai!  • O Morgado de Fafe en Lisboa  • Memorias do Cárcere
Obtida de "http://ks312089.kimsufi.con../../../../es/c/a/m/Camilo_Castelo_Branco_57f7.html"
Your Ad Here