cds - partido popular - Wikilingue - Encydia
Nota: Para o CDS español, vexa | CDS - Partido Popular | |
|---|---|
| Arquivo:Pin CDS.jpg | |
| Presidente | Paulo Portas |
| Fundación | 19 de xullo de 1974. |
| Sede |  PortugalLargo Adelino Amaro da Costa, 5, 1149-063 Lisboa |
| Á moza | Xuventude Popular (JP) |
| Membros (2007) | 15 000 [1] |
| Ideoloxía | Democracia cristiá, conservadorismo[2] |
| Afiliação Internacional | Unión Internacional Demócrata |
| Afiliação Europea | Partido Popular Europeo |
| Grupo no Parlamento Europeo | Partido Popular Europeo |
| Website | |
| www.cds.pt | |
| CDS é a sigla de Centro Democrático e Social, o primeiro nome do partido. | |
O CDS - Partido Popular (CDS-PP)[3][4] é un partido político portugués inspirado pola democracia cristiá e é aberto tamén a conservadores e liberais clásicos. Fundado en 19 de xullo 1974 por Diogo Freitas do Amaral, Adelino Amaro da Costa, Basílio Horta, Vítor Sá Machado, Valentim Xavier Pintado, João Morades Leitão e João Porto.[5]
O CDS integrou gobernos, sempre en coalición: co PS de Mário Soares; co PSD e o PPM, constituíndo a Alianza Democrática; e novamente co PSD tras as eleccións lexislativas de 2002 .
O Partido é membro da Unión Internacional Demócrata[6] e do Partido Popular Europeo. O CDS-PP ten algunhas organizacións autónomas que perfilham os seus ideais políticos. Entre elas, a Xuventude Popular e a Federación dos Traballadores Demócratas-Cristiáns (FTDC).
Nas eleccións lexislativas portuguesas de 2005, foron elixidos polas súas listas 12 deputados. O resultado foi considerado feble polo líder do partido, Paulo Portas, que presentou a súa dimisión ese día mais que, actualmente, é de novo o presidente. Está actualmente na oposición ao Goberno Socialista de José Sócrates. Nas eleccións lexislativas portuguesas de 2009, foron elixidos polas súas listas 21 deputados. Este resultado foi considerado unha gran vitoria polo CDS-PP, que tornouse así na terceira forza política na Asemblea da República (AR).[7]
Táboa de contido |
Base de Apoio
O eleitorado do CDS-PP é diverso, mais o peso electoral do partido é maior no Norte e no Centro do País, sendo extremamente reducido a sur do Río Texo.
Algúns dos seus electores tenden, en eleccións lexislativas, a trasladar o seu voto para o Partido Socialdemócrata (o chamado "voto útil"). Este fenómeno foi observável en 1987, coas eleccións lexislativas e europeas realizadas simultâneamente, tendo o CDS-PP rexistrado un resultado inferior a 5% nas lexislativas, e de aproximadamente 15% nas Europeas.
O partido, autonomamente, ten unha reducida expresión municipal, no entanto participa en coalición (usualmente co Partido-Social Demócrata) na gobernación de decenas de gobernos autónomos.
A súa base de apoio integra tanto cidadáns da dereita conservadora nacionalista como demócratas cristiáns e neoliberais. É un partido que ten moita expresión en medio rural, sobre todo agricultores e pequenos industriais, sendo que tamén presenta un apoio forte entre os pescadores.
É visto polas persoas de extrema-esquerda como un partido retrógrado e ultra-conservador, mais como brando e pouco defensor dos intereses nacionais pola extrema-dereita portuguesa.
Historia
A fundación
O Partido do Centro Democrático Social foi fundado a 19 de xullo de 1974. Nesa altura Portugal vivía momentos conturbados: inestabilidade, violencia e grandes tensións sociais tras a Revolución de 25 de abril do mesmo ano. O CDS declarouse rigorosamente ao centro, mais xa entón contaba con gran parte da dereita portuguesa nas súas fileiras. O día 13 de xaneiro de 1975, os responsábeis do CDS entregaron no Supremo Tribunal de Xustiza a documentación necesaria á legalização do partido. O primeiro congreso foi a 25 de xaneiro de 1975 no Pavillón Rosa Moto no Porto.
Primeiros anos de oposición
Despois de 11 de marzo de 1975, o réxime que entón tentaba dominar o País definiu como principais vectores as cuestións sociais, a intervención na economía e a tutela militar. Todo isto, sumado ao COPCON (organización militar creada en 1974) e aos constantes ataques ao modelo socialdemócrata occidental, levou o CDS a declararse partido de oposición. Os seus 16 deputados votaron sos contra a Constitución de 1976, o día 2 de abril, acusándoa de ter cariz socialista.
Nas eleccións de 1976, o CDS conseguiu os seus obxectivos ao superar o PCP e conseguir elixir 42 deputados.
Goberno PS-CDS
O CDS chegou por primeira vez ao poder en alianza parlamentaria co Partido Socialista. O II Goberno Constitucional tomou posesión a 23 de xaneiro de 1978, e incluía tres ministros do CDS: Rui Pena (Reforma Administrativa), Sá Machado (Negocios Estranxeiros) e Basílio Horta (Comercio e Turismo), alén de 5 secretarios de Estado. Terminou o seu mandato a 29 de agosto de 1978.
A Alianza Democrática (AD)
En 1979 o Partido do CDS propuxo a creación dunha fronte electoral ao Partido Socialdemócrata e ao Partido Popular Monárquico. Esa proposta deu orixe á Alianza Democrática, coñecida por AD, que, liderada por Francisco Sá Carneiro (PSD), venceu as eleccións lexislativas de 1979 e 1980.
Nos gobernos da AD o CDS foi representado por cinco ministros e dez secretarios de estado, tendo o presidente do partido, Diogo Freitas do Amaral, sido nomeado Vice-Primeiro ministro e Ministro dos Negocios Estranxeiros (máis tarde Vice-Primeiro ministro e Ministro da Defensa Nacional).
Na noite de 4 de decembro de 1980, o primeiro ministro de Portugal, Francisco Sá Carneiro, o ministro da Defensa, Adelino Amaro da Costa, Snu Abecassis, Maria Manuel Amaro da Costa, António Patrício Gouveia e os pilotos Jorge Albuquerque e Alfredo de Sousa morreron nun tráxico despenhamento de avión. Oficialmente tratouse dun accidente, no entanto hai moi que se sospeitosa de atentado.
Así, o Presidente do CDS, Freitas do Amaral, foi Primeiro ministro interino até ao nomeamento dun novo goberno, desta vez, liderado por Francisco Pito Balsemão. O VII Goberno Constitucional tomou posesión a 9 de xaneiro de 1981 e terminou o seu mandato a 4 de setembro de 1981, tras Freitas do Amaral, despois de desentendimentos no seo da AD, dimitir do Goberno e da presidencia do partido, acabando así coa AD.
Unha oposición de vinte anos: 1982-2002
Tras a desintegração da AD, no fin de 1982, e despois da dimisión de Freitas do Amaral, o partido procuraba novo líder e novas estratexias. No V Congreso do partido, en febreiro de 1983, Francisco Lucas Pires saíu vitorioso, concorrendo contra Luís Barbosa.
Fronte aos febles resultados electorais de 6 de outubro de 1985, o líder do partido, Lucas Pires, presentou a súa dimisión. O seu sucesor foi o Profesor Adriano Moreira, que, confrontado con novos resultados negativos, decidiu non se recandidatar. Así, o fundador Freitas do Amaral volveu á presidencia en plena era cavaquista, en que o partido estaba reducido a 4 (máis tarde 5) deputados. Manter no cargo até 1992.
En 1992 unha nova xeración tomou conta do CDS. En marzo dese ano, no X Congreso do partido, foi elixido o expresidente da Xuventude Centrista, Manuel Monteiro. Un ano despois, un congreso extraordinario adiciona a expresión "Partido Popular" ao nome do partido.[8] A denominação actual foi fixada no XIII Congreso, en febreiro de 1995.[9]
Nas lexislativas de 1995 o CDS-PP presenta unha recuperación electoral, conseguindo elixir 15 deputados. No entanto, en 1997 tras fracaso electoral nas municipais, Manuel Monteiro presenta a súa dimisión, sendo convocado o XVI Congreso en Braga, en que Paulo Portas sae vencedor tras derrotar Maria José Nogueira Pito. Paulo Portas propón a reconciliación dentro do partido e un regreso á matriz demócrata-cristiá. Nas lexislativas de 1999 o CDS-PP consegue manter o seu grupo parlamentario de 15 deputados.
Tras gran derrota electoral nas municipais de 2001, o entón primeiro ministro socialista António Guterres presentou a súa dimisión. Era hora para novas eleccións.
A Coalición Democrática
O PSD venceu as eleccións lexislativas de 2002 con maioría relativa. Dadas as circunstancias, vinte anos despois volveu a celebrar un acordo de coalición para gobernar Portugal. O CDS tivo dereito a tres ministerios (Paulo Portas na Defensa Nacional, Bagão Félix como ministro do Traballo e Celeste Cardona sobraçando a carpeta da Xustiza).
No verán de 2004 Durão Barroso foi presidir á Comisión Europea, tendo o Presidente da República nomeado un novo goberno PSD/CDS-PP liderado por Santana Lopes. O novo goberno gozou de feble popularidade e, tras catro meses, o Presidente da República disolveu a Asemblea que apoiaba en maioría o goberno. Novas eleccións foron convocadas para febreiro de 2005.
Lexislativas 2005
O CDS-PP partía só e con grandes expectativas para as eleccións lexislativas. Esperando beneficiar do resultado da gobernación dos seus ministros e da súa participación nos gobernos de coalición, o partido lanzouse para metas ambiciosas: mManter-se como terceira forza política, impedir a maioría absoluta do PS e atinxir os 10% dos votos expresados. Todos os obxectivos fallaron, tendo o CDS-PP perdido 2 deputados. Isto, aliado á gran derrota do PSD, levou Paulo Portas a dimitirse e a convocar novo congreso.
"Portugal 2009"
Convocado novo congreso, os demandantes tardavam en aparecer. Tras a saída de Paulo Portas, que liderou de forma carismática durante sete anos, o partido sentíase órfão e a ausencia de demandantes á presidencia agravaba aínda máis ese sentimento. Xurdiron entón dous demandantes: Telmo Correia e José Ribeiro e Castro. O primeiro era visto como claro favorito, representando a liña da continuidade de Paulo Portas. A pesar do favoritismo inicial, Ribeiro e Castro conquistou o congreso, tendo a súa moción, "2009", saído electa. O día seguinte Ribeiro e Castro foi elixido presidente do CDS.
Oposición e inestabilidade interna: 2005-2007
A sorprendente vitoria de Ribeiro e Castro, tras a saída de Paulo Portas, non agradou a moitos elementos do Partido, levando a un período de crecente inestabilidade interna. Ribeiro e Castro foi reelixido nas primeiras eleccións directas do Partido, e, máis tarde, reelixido en Congreso, contra João Almeida, presidente da Xuventude Popular.
O feito do Grupo Parlamentario, escollido polo anterior presidente, Paulo Portas, non integrar o novo presidente do Partido (entón eurodeputado) nin elementos da nova Dirección, conduciu a que Ribeiro e Castro non tivese condicións de visibilidade pública no combate ao Goberno semellantes ás dos outros líderes da oposición.
A relación co Grupo Parlamentario atinxiu un punto de ruptura en inicios de 2007, coa dimisión do seu presidente, Nuno Melo, e con troco de acusacións de deslealdade entre a Dirección do Partido e a de o Grupo Parlamentario, que culminou nun lamentábel episodio de agresións físicas e injúrias entre os seus membros, facendo que Maria José Nogueira Pito abandonase o partido. Maria José Nogueira Pito aínda acusou Paulo Portas de deslealdade e de estar por detrás da inestabilidade no partido, ben como dixen ser albo de agresións físicas da parte do ex-deputado Hélder Amaral.
Pouco tempo despois, o expresidente do Partido, Paulo Portas, anunciou que era demandante á Presidencia do CDS-PP, desafiando Ribeiro e Castro para eleccións directas. Con todo, Ribeiro e Castro e os seus apoiantes vían na elección por Congreso a única solución para esta disputa do liderado.
As eleccións acabaron por ser directas e Paulo Portas saíu vencedor con 72% dos votos.
Actualidade
O liderado de Paulo Portas, comezada novamente en 2007 , acabou por levar o partido a subir na Rexión Autónoma dos Azores, nas eleccións rexionais, tendo o CDS sido o partido que máis subiu. Nas eleccións europeas de 2009, a pesar de todas as sondaxes apuntaren para unha perda significativa do CDS, este partido subiu en case todos os distritos, tendo unha votación notábel.
Lexislativas de 2009
Nas eleccións lexislativas portuguesas de 2009, realizadas o día 27 de setembro de 2009 , o CDS-PP conseguiu ser a terceira forza política na Asemblea da República (AR), ao conquistar 592 997 votos (10,43% dos votos expresados) e 21 asentos na AR.[7] Foi considerada unha gran vitoria para o CDS-PP e, particularmente, para o seu líder, o dr. Paulo Portas, a pesar da vantaxe mínima en relación ao Bloque de Esquerda, de cerca 50,000 votos.
Este aumento do número de deputados do Partido Popular, permitiu traer ao Parlamento "novas caras" como sexa Asunción Cristas e Filipe Lobo D'Ávila.
Líderes
- Diogo Freitas do Amaral (1974-1982)
- Francisco Lucas Pires (1983-1985)
- Adriano Moreira (1986-1988)
- Diogo Freitas do Amaral (1988-1991)
- Manuel Monteiro (1992-1996)
- Paulo Portas (1997-2005)
- José Ribeiro e Castro (2005-2007)
- Paulo Portas (2007 - actualidade [2010])
Denominações
Desde a súa constitución en 1974 o partido alterou a súa denominação, conforme o cadro a seguir:
| Congreso | Acordão | Diario da República | Denominação | Sígla | Símbolo | Obs. |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Constitución 19/7/1974 |
Supremo Tribunal de Xustiza 13/1/1975 |
|
CDS | negro | a) | |
| XI Congreso Extra.º 23/1/1993 |
N.º 282/93, Tribunal Constitucional 30/3/1993 |
N.º 100/93, II Serie 9/4/1993 |
Social - Partido Popular |
CDS-PP | negro c/ "CDS" e "Partido Popular" |
b) |
| XIII Congreso 11/2/1995 |
N.º 131/95, Tribunal Constitucional 15/3/1995 |
N.º 83/95, II Serie 7/4/1995 |
|
CDS-PP | azul e amarelo c/ "Partido Popular" |
c) |
| Consello Nacional 17/6/2009 |
N.º 343/09, Tribunal Constitucional 8/7/2009 |
N.º 159/09, II Serie 18/8/2009 |
|
CDS-PP | azul e branco | d) |
Notas:
- a) Datos dos Estatutos[10] e da Historia do Partido[11] na páxina oficial do CDS-PP, e Diario da República da posterior alteración de 1993[12]
- b) A petición de rexistro da denominação "Centro Democrático Social – Partido Popular" e sigla "CDS – Partido Popular" foi inicialmente indeferido[13], sendo posteriormente aprobada a denominação "Partido do Centro Democrático Social – Partido Popular" e a sigal "CDS–PP"[12]
- c) Actual denominação e sigla do partido [2010][14][15]
- d) Alteración da designación e do símbolo do Partido, para efectos de boletín de voto nas Eleccións Nacionais[16][17]
Curiosidades
- A sede do Partido fica localizada nunha praza co nome dun dos seus fundadores, Praza Adelino Amaro da Costa, en Lisboa ;
- O I Congreso do Partido foi violentamente cercado por forzas de extrema-esquerda, sendo este episodio moi recordado entre os militantes do CDS, pola coraxe demostrada polos congresistas de entón en proseguir os traballos;
- Durante as maiorías absolutas de Cavaco Silva (1987-1995), o CDS era referido como o "Partido do Taxi", polo feito de ter só 4 deputados (e por tanto, cabían á medida nun taxi);
- O feito do primeiro presidente do Partido e fundador, Diogo Freitas do Amaral, saír e apoiar Durão Barroso (PSD) e, máis tarde, o Partido Socialista, levou a que o entón Presidente, Paulo Portas, mandase retirar o retrato de Freitas da sede nacional. Recentemente, o retrato foi reposto na Galeria de Líderes.[18]
Referencias
- ↑ Partidos e Movementos Políticos. Lusotopia. Páxina visitada en 21 de maio de 2010.
- ↑ (en inglés) Parties and Elections in Europe
- ↑ Acórdão N.º 343/2009. TC - Tribunal Constitucional (8 de xullo de 2009 ). Páxina visitada en 22 de setembro de 2009.
- ↑ CDS - Partido Popular (CDS-PP) é o nome oficial, rexistrado no Tribunal Constitucional, a entidade que superintende en Portugal o nacemento, o rexistro, as contas e as extincións de partidos políticos e coalicións electorais.
É tamén o nome que consta nos Estatutos do Partido, no artigo 1.º: "… denomínase Partido Popular, usará a sigla CDS-PP… - ↑ Conforme consta da "Historia do CDS-PP" publicada na páxina oficial do partido na internet
- ↑ Membros da Unión Internacional Demócrata.
- ↑ a b Lexislativas 2009 - Resultados Globais. Sitio web do Ministerio da Xustiza de Portugal. Páxina visitada en 7-10-2009.
- ↑ Ver acórdão do Tribunal Constitucional aceptando a alteración e fixando os datos relativos ao partido así: "Denominação: Centro Democrático Social — Partido Popular; Sigla: CDS — Partido Popular".
- ↑ Conforme consta do acórdão do Tribunal Constitucional en que este acepta a alteración para: "Denominação: Partido Popular; Sigla: CDS-PP".
- ↑ Estatutos do Partido Popular. CDS-PP. Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ A historia do CDS-PP. Partido Popular. Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ a b Diario da República N.º 100/93, II Serie (29 de abril de 1993). Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ Acordão N.º 246/93. Tribunal Constitucional (18 de marzo de 1993). Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ Acordão N.º 131/95. Tribunal Constitucional (15 de marzo de 1995). Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ Diario da República N.º 83/95, II Serie (7 de abril de 2009). Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ Acordão N.º 343/09. Tribunal Constitucional (8 de xullo de 2009). Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ Diario da República N.º 159/09, II Serie (18 de agosto de 2009). Páxina visitada en 12 de maio de 2009.
- ↑ http://www.cds.pt/informa.asp?id=1713 [conexión inactiva]
Ver tamén
Conexións externas
- Sitio oficial do CDS-PP
- Sitio da Xuventude Popular
- Sitio da Federación dos Traballadores Demócrata Cristiáns
- Sitio Oficial da IDU - Unión Democrática Internacional
- Sitio Oficial do PPE-DE
- Sitio oficial do CDS-PP Madeira
- Sitio oficial da Xuventude Popular Madeira
- Crise no CDS - 20 marzo de 2007, Esquerda.net
- Hélder Amaral ameaza procesar Nogueira Pito , TSF, 20 marzo de 2007
