Breakdance (tamén coñecido como breaking ou b - boying nalgúns lugares) é un estilo de danza de rúa, parte da cultura do Hip-Hop creada por afro-americanos e latinos na década de 1970 en Nova York, Estados Unidos. Normalmente é bailada ao son do Hip-Hop ou de Electro . O breakdancer, breaker, B-boy, ou B-girl é o nome dado a persoa dedicada ao breakdance e que practica o mesmo. Inicialmente, o breakdance era utilizado como manifestación popular e alternativa de mozas para non entrar en gangues de rúa, que tomaban Nova York a mediados da década de 1970.[1] Actualmente, o brakdance é utilizado como medio de recreação ou competición no mundo enteiro.
O principal artista da época non era Mister Dynamite (Señor Dinamite) James Brown, coñecido non só por súa voz ou cancións, mais tamén por toda súa performance estética, que deu orixe a todos os pop-stars que vemos hoxe en día. (Ex: Michael Jackson, Prince, Britney Spears e etc.). James Brown era idolatrado principalmente nos redutos negros e latinos das grandes metrópolis e influenciaba todos os mozos con súa danza, chamada Good Foot (Pé Bo). No Brasil esa danza é chamada de Soul , pois é o estilo de música que Brown cantaba.
No Bronx, a influencia do Good Foot levou á creación dunha danza chamada Top Rocking (Danza encima). Esa danza usaba calquera tipo de provocación vistas na TV, en filmes , etc. Preferían provocar a batallar, na máis pura malandragem, utilizando a danza. Nesta mesma época, no Brooklyn, o que viamos era practicamente a mesma danza, utilizando pasos distintos alén da combinación de ataques e defensas simultáneas, feitas por máis dun dançarino. Esta danza foi chamada de Brooklyn-Rock (Danza do Brooklyn) ou Up-Rock. Debido ao gran logro, xurdiron equipos especializados en combater co Up-Rock.
O Bronx, notando que súa danza era menos chamativa que o Brooklyn-Rock xa que este contaba a participación de máis dun dançarino o enfrontamento entre eses dous Up-Rockers era moito máis contundente que a de un Top-Rocker comezouse a probar novas concepcións; con iso o Top-Rock rapidamente descendeu para o chan creándose o Floor-Rock (Danza de chan) ou Foot Work (Traballos dos pés). Esa danza consiste en practicamente se bailar o Top-Rocking en movementos circulares de acordo con ritmo da música loxicamente coas mans e pés no chan ao mesmo tempo. O término deste movemento chámase de freeze (conxelar); a forza, rapidez e ousadía rapidamente suplantou o escenario Up-Rocking. A partir dese momento todos querían facer Foot Work na importando se fose Up ou Top-Rocker.
Nas Block Parties o persoal esperaba Kool Herc comezar a brincar cos Breaks (intervalos de compasso) e fabricar os beats. Como esas festas acontecían principalmente no Bronx a danza predominante era o Top ou Floor Rocking entón Kool Herc acostumaba pegar o micrófono e anunciaba a performance dos B-boys, aqueles que bailan nos intervalos da música. Con iso toda a danza do Bronx e Brooklyn acabaron sendo unificadas so o nome de B-boying.
En 1969 , cando foi lanzada a música Get on the good foot (Entre no Paso Correcto), a danza non ficou restrinxida ao Bronx e Brooklyn en Nova York. Ela aportou na Costa Oeste, máis precisamente en Los Angeles , dando orixe a unha danza chamada Locking (Trabar); esta recibiu a influencia dunha danza chamada Funky Chick (Pintinho Funkeiro) e Hustle (gíria para maquiavélico). O Locking é unha danza atípica e por iso é considerada unha das máis complexas de execución, por que ao mesmo tempo en que se ten o Funk e Soul que flúen harmoniosamente ao ritmo da música ten se os Locks, conxelando devastadoramente a danza. A complexidade aparece xustamente na junção destes extremos. A pregunta é: eu debo ter máis Swing ou técnica para trabar meu corpo? É evidente que o equilibrio é o máis viábel e torna esa danza tan gostosa de se apreciar.
En Fresno , na California, créase con influencias de series de ficción científica, danzas robóticas que imitaban os movementos mecánicos. Na limitación de movementos proporcionados a un robot comézase a imitar ondas por todos os membros do corpo, dedos, brazos, pernas, tórax e etc.
Dáse o nome a esas técnicas de Boogalooing (sen tradución); a verdade que é contada é a seguinte: O tío do Boogaloo Sam (personificador da danza) inventaría o termo Boogaloo pois non conseguía pensar definición para tales movementos.
En Los Angeles ela é coñecida por Popping (Estalo das articulações). E en Nova York cando foi coñecida ao redor de 1979 chamárona de Boogie, así como o B-boying foi coñecido primeiro como Breakdance en Los Angeles en 82.
No Boom do Break que aconteceu mundialmente, todas as danzas non importaban se fose Locking ou B-boying ou Popping aparecían so o nome até hoxe coñecido mundialmente pola mídia como Breakdance.
Varios grupos adheriron ao break, os grupos son denominados de "crew" que en inglés significa equipo,o que hoxe parece moda vai moito alén de vestir unha roupa ou un boné e saír por ai dicindo "son do break ou son do hip hop" a cultura é moito máis alta é na verdade unha manifestación do movemento hip-hop.
As primeiras manifestacións xurdiron na época da gran crise económica dos EUA, en 1929, cando os músicos e dançarinos que traballaban nos cabarés ficaron desempregados e foron para as rúas facer seus shows.
En 1967, o cantante James Brown lanzou esa danza a través do Funk. O Break, unha das vertentes do Street Baile, estourou nos EUA en 1982 so a influencia e logro do cantante Michael Jackson, expandiu-se mundialmente, sendo que, no Brasil, debido á súa cultura, os dançarinos incorporaron novos elementos de danza.
En xaneiro de 1991, foi creado na cidade de Santos, o primeiro curso de “Danza de Rúa” no Brasil, idealizado e introducido polo coreógrafo e bailarín Marcelo Cirino, baseado en traballo práctico e de pescuda, desde 1982.
O curso virou proxecto e para algúns “relixión”, sempre co apoio da Secretaría de Cultura da Prefectura Municipal de Santos.
Hoxe súa repercusión mundial, retrata o recoñecemento do traballo e non un simple modismo.