Bodocó

O municipio é formado por tres distrito: a sede, o segundo distrito formado pola Vila Sipaúba e Vila Xardín. Sendo a Vila Sipaúba a sede de Claranã. E o terceiro distrito, formado pola Vila Feitoria, Poboado de Cacimba Nova e Vila Né Camilo.

Táboa de contido

1 Historia
2 Topónimo
3 Xeografía
4 Curiosidades
5 Referencias
6 Conexións externas

Historia

Bodocó era o segundo distrito do municipio de Granito (Pernambuco), fundado no inicio do século XX por Antonio Peixoto de Barros. En 1924, foi elevado á categoría de primeiro distrito, así, Granito deixa de ser sede e pasa a ser distrito de Bodocó. En 1934, coa extinción do distrito de Leopoldina, o territorio foi dividido entre Bodocó (entón Granito), Salgueiro e Serrinha (hoxe Serrita). Polo decreto lei estadual nº92, de 31 de marzo de 1938, o municipio de Granito pasaba a denominarse Bodocó. Administrativamente, o municipio é composto polos distritos sede: Claranã e Feitoria, e polos poboados de Várzea do Medio, Sipaúba, Xardín e Cacimba Nova.

Por causa do abandono que vén sufrindo a décadas, o segundo distrito Claranã xunto co terceiro distrito, a case un ano vén pleiteando súa emancipação política que vén causando polémica na rexión. O grupo CPEC (Comisión Pro-Emancipação de Claranã) é o principal responsábel por este proxecto que xa se encontra nas mans do deputado estadual Raimundo Pimentel. No momento, a poboación agarda ansiosa a votación da PEC-13 (Proposta de Emenda Constitucional) a mesma ten como obxectivo alterar os criterios de emancipações políticas podendo con iso reiniciar as emancipações polo Brasil^{[carece de fontes?].or do cata}

Débese lembrar tamén do señor José Gomes de Sá (que presta seu nome a unha das prazas da cidade), ese señor tivo fundamental importancia no comercio e na relixión, sendo o introdutor do catolicismo na cidade, seus restos mortais están enterrados na capela que el mandou contruir, localizada no centro da cidade. José Gomes de Sá é o patriarca dunha gran familia que se espallou por todo o Nordeste, e que aínda posúe descendentes neste municipio como o militar João Teles de Sá (fillo) e o avogado Ricardo Teles (neto).

Topónimo

O topónimo Bodocó é de orixe incerta. Hai agumas versións: a primeira afirma ser debido á abundancia da planta aquática de nome Bodocó; a segunda atribúe o nome a unha tribo indíxena de nome Bodorocó, cuxa existencia carece de rexistros. Por fin, apúntase a existencia do riacho Bodocó, afluente do río Brígida.

Xeografía

Localízase a unha latitude 07º46'42" sur e a unha longura 39º56'28" oeste, estando a unha altitude de 443 metros. Súa poboación estimada en 2009 era de 34.988 habitantes.

O municipio está incluído na área xeográfica de abrangência do semiárido brasileiro, definida polo Ministerio da Integración Nacional en 2005.^[5] Esta delimitação ten como criterios o índice pluviométrico, o índice de aridez e o risco de seca .

Relevancia

O municipio localízase en súa maior parte na unidade geoambiental das Chapadas Altas. Parte da área do municipio, a sur, localízase na unidade geoambiental da Depresión Sertaneja.

Clima

O clima é semiárido.

Vegetação

A vegetação nativa é composta por caatinga .

Hidrografia

O municipio sitúase na conca hidrográfica do río Brígida. Seus principais tributarios son os riachos Sipauba, do Ollo d’ Auga, Tucano, Sto. Antônio, do Pombal, Gravatá, do Mel, do Camaleão, do Aceiro, da Volta, Umburana, do Ferreiro, do Manoino, do Algodão, do Lopes, do Caracui, das Letras, Cacimbas, da Garça ou Logradouro e da Selada, todos de réxime intermitente. O municipio conta aínda co açude Lopes II (23.935.360 m³).

Curiosidades

A cidade é mencionada na canción "Coroné Antônio Bento", que integra o primeiro LP de Tim Maia , de 1970. A música conta a historia do casamento da filla dun "coronel", que dispensa o sanfoneiro e chama un músico do Río de Xaneiro para animar a festa. A canción é de autoría de Luis Wanderley e João do Vale.

Referencias

↑ ^{a b} División Territorial do Brasil. División Territorial do Brasil e Límites Territoriais. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (1 de xullo de 2008). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ Estimativas da poboación para 1º de xullo de 2009 (PDF). Estimativas de Poboación. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (14 de agosto de 2009). Páxina visitada en 16 de agosto de 2009.
↑ Ránking decrescente do IDH-M dos municipios do Brasil. Atlas do Desenvolvemento Humano. Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) (2000). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ ^{a b} Produto interior bruto dos Municipios 2002-2005. Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística (IBGE) (19 de decembro de 2007). Páxina visitada en 11 de outubro de 2008.
↑ Ministerio da Integración Nacional, 2005. Nova delimitação do semiárido brasileiro.

Conexións externas

v • e Pernambuco
Portal — Xeografía, Política, Cultura
Capital	Arrecife
Mesorregiões	Agreste Pernambucano • Metropolitana do Arrecife • San Francisco Pernambucano • Sertão Pernambucano • Mata Pernambucana
Microrregiões	Alto Capibaribe • Araripina • Pantano Pernambucano • Fernando de Noronha • Garanhuns • Itamaracá • Itaparica • Mata Meridional Pernambucana • Mata Setentrional Pernambucana • Medio Capibaribe • Pajeú • Petrolina • Arrecife • Salgueiro • Sertão do Moxotó • Suape • Vale do Ipanema • Vale do Ipojuca • Vitoria de Santo Antão
Rexións metropolitanas e RIDEs	Arrecife • Polo Petrolina e Juazeiro
Máis de 500.000 habitantes	Arrecife • Jaboatão dos Guararapes
Máis de 300.000 habitantes	Olinda • Paulista
Máis de 200.000 habitantes	Caruaru • Petrolina
Máis de 100.000 habitantes	Cabo de Santo Agostinho • Camaragibe • Garanhuns • Vitoria de Santo Antão • Igarassu
Máis de 75.000 habitantes	San Lourenço da Mata • Abreu e Lima • Araripina • Santa Cruz do Capibaribe • Goiana • Serra Tallada • Ipojuca • Gravatá
Máis de 50.000 habitantes	Belo Xardín • Carpina • Arcoverde • Ouricuri • Pesqueira • Escaleira • Palmares • Bezerros • Limoeiro • Surubim • Moreno • Salgueiro • Buíque • Timbaúba
Nordeste, Brasil