bicos de dona dondon - Wikilingue - Encydia
Bicos de dona Dondon é unha receita de culinária nacida nas casas-grandes dos engenhos de azucre: doces feitos polas escravas africanas con receitas das sinhás, gardadas como segredo de familia: "Os dous comezos de ralizações culturais lusos en terras brasileiras", di o sociólogo Gilberto Freyre.[1]
Á doçaria de engenho de influencia portuguesa - que á súa vez ten influencia moura e árabe, e que incorporou os valores ameríndios e africanos - se uniron os produtos autóctones, como a mandioca, o caju e a castaña. Ingredientes viñeron, entón, engadirse a ese "cruzamento cultural": a canela do Oriente; a noz-moscada; e o cravo.[2]
Orixe
En medio século da introdución da cana-de-azucre no Brasil, en San Vicente (1532), o Nordeste xa abrigaba o que viría a ser a doçaria dos engenhos: con orixe nas casas-grandes do Nordeste, "a doçaria dos engenhos" tomaba nomes de familias ou de engenhos, como Sousa León, Guararapes, tía Sinhá, Fonseca Ramos ou suspiros do "Noruega". [2] Mas todo condicionado pola realidade tremenda da escravitude. Sen a escravitude non se explica o desenvolvemento, no Brasil, dunha arte de doce(...)".[3].
Referencias
- ↑ Historia Viva, nº 14, p. 11. Editora Duetto. São Paulo (2004).
- ↑ a b O engenho de azucre no Nordeste. Manuel Diégues Júnior. Maceió. EDUFAL (2006).
- ↑ Azucre: en torno á etnografia, da historia, e da socioloxía do doce no Nordeste canavieiro do Brasil. Gilberto Freyre. Editora Fundación Joaquim Nabuco. (1987).
