| Azul | ||
|---|---|---|
| — Coordenadas da cor — | ||
| Trip. Hex | #0000ff | |
| RGB | (0, 0, 255) | |
| CMYK | (100%, 100%, 0, 0) | |
| HSV | (240, 100, 100%) | |
O azul é unha das tres cores-luz primarias, e cor-pigmento secundaria, resultado da sobreposição dos pigmentos ciano e magenta. Súa lonxitude de onda é da orde de 455 a 492 nanômetros do espectro de cores visíbeis.
O azul acostuma estar asociado á frialdade, depresión, monotonía. E, por iso mesmo, tamén á paz, á orde, á harmonía. Entre os matices, é o menos expansivo aos ollos. Sinônimos: cerúleo, cárdeo, celeste, azul, safira.
Algúns tons de azul: azul-bebé, azul-celeste, azul-cobalto, azul-mariño, azul-esverdeado, azul-turquesa, azul-caribe, azul-inverno.
A produción de pigmentos artificiais de azul ten sido un desafío constante na historia da humanidade: pola dificultade de encontralo, o azul foi en momentos diversos considerado unha cor destinada a temas nobres. Vermello, negro e branco dominaron case todas as representacións artísticas até o inicio da Idade Media debido á facilidade con que as tintas podían ser fabricadas, en comparación coa dificultade de obter pigmento azul. É correcto, no entanto, que os exipcios coñecían un pigmento desa cor hai máis de 5 mil anos, mais el era mesturado ao pigmento dunha pedra semipreciosa, o lápis-lazúli. Foi a dificultade para chegar ao ton que fixo que os romanos durante a Antigüidade o asociasen aos bárbaros - até ter os ollos azuis era sinônimo de barbárie.
No comezo da Idade Media, o vermello era a cor da nobreza, mentres o azul era dos servos. Os tecidos eran tingidos de azul co pigmento extraído dunha planta chamada Ísatis, ou pastel-de-tintureiro. Para conseguir a tinta, era necesario deixar a planta fermentando en urina humana. Co tempo, entenderon que o alcol aceleraba o proceso - por iso, tintureiros inxerían bebidas alcoólicas coa desculpa de que a urina xa sairía rica en alcol. A expresión en alemán blau werden, literalmente traducida como "ficar azul", significa na Alemaña "ficar borracho".
O século VI, a técnica para obtención do pigmento chamado azul-ultramar, feita co lápis-lazúli, gañou a Europa - a pedra, no entanto, chegou a custar máis que o ouro. O descubrimento do camiño marítimo para as Indias, no fin do século XV, levou para a Europa o pigmento coñecido como índigo indio, obtido cunha planta oriental. A utilización foi prohibida – unha tentativa de preservar o ton producido na rexión coa ísatis – e daba até pena de morte.
O pigmento azul-da-prússia foi descuberto na Alemaña, nunha experiencia sobre oxidação do ferro en 1704 . Custaba un décimo do prezo da tinta feita a partir do lápis-lazúli e fixo logro entre os pintores da época. De alí para acá, a industria química evolucionou e posibilitou a obtención de centenares de pigmentos máis baratos. Iso foi un factor crucial para o surgimento o século XIX, do impressionismo de artistas como Monet, que daban gran valor á cor. Mais, como moitos pigmentos dese período non posuían unha boa resistencia, varios cadros da época sufriron unha prematura descoloração.
| Tripleto hexadecimal | |||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Negro | Cinzento | Prata | Branco | Vermello | Bordô | Púrpura | Fúchsia | Verde | Lima | Oliva | Amarelo | Azul | Naval | Verde-azulado | Auga | ||
pnb:نیلا