antónio de spínola - Wikilingue - Encydia
| António de Spínola | |
 |
|
Presidente de Portugal.  |
|
| Mandato: | 15 de maio até 30 de setembro de 1974. |
| Precedido por: | Xunta de Salvación Nacional |
| Sucedido por: | Costa Gomes |
|
|
|
| Nacemento: | 11 de abril de 1910. Estremoz, Portugal |
| Falecimento: | 13 de agosto de 1996 (86 anos) Lisboa, Portugal |
| Primeira-dama: | Maria Helena Martins Monteiro de Barros Spínola |
| Profesión: | Militar |
 |
|
António Sebastião Ribeiro de Spínola GC CHE (Estremoz, 11 de abril de 1910 — Lisboa, 13 de agosto de 1996 ), político e militar portugués, foi o décimo cuarto Presidente da República Portuguesa (o primeiro tras o golpe do 25 de abril de 1974 ).
Táboa de contido |
Biografía
Estudou no Colexio Militar en Lisboa entre 1920 e 1928. En 1939 , tornouse ajudante de campo do comando da Garda Nacional Republicana.
Germanófilo, en 1941 partiu para a fronte rusa como observador das movimentações da Wehrmacht no inicio do cerco a Leninegrado, onde xa se encontraban voluntarios portugueses incorporados na Blaue Division.
En 1961, en carta dirixida a Salazar, ofreceuse como voluntario para Angola. Notabilizou-se no comando do Batallón de Cavalaria n.º 345, entre 1961 e 1963.
Foi nomeado governador militar da Guinea-Bissau en 1968 , e de novo en 1972 , no auge da Guerra Colonial, nese cargo, o seu gran prestixio ten orixe nunha política de respecto pola individualidade das etnias guineenses e á asociación das autoridades tradicionais á administración, ao mesmo tempo que continuaba a guerra por todos os medios ao seu dispor que ían da diplomacia secreta (encontro secreto con Léopold Sédar Senghor presidente do Senegal) e incursións armadas en países veciños (ataque a Conakri, Operación Mar Verde).
En novembro de 1973 , regresado á metrópole, foi convidado por Marcello Caetano, para a carpeta do Ultramar, cargo que rexeitou, por non aceptar a intransigência gobernamental fronte ás colonias.
A 17 de xaneiro de 1974 , foi nomeado vice-xefe do Estado-Maior das Forzas Armadas, por suxestión de Costa Gomes, cargo de que foi afastado en marzo . Pouco tempo despois, mais aínda antes da Revolución dos Cravos, publica Portugal e o Futuro, onde expresa a idea de que a solución para o problema colonial portugués pasaba por outras vías que non a continuación da guerra.
A 25 de abril de 1974 , como representante do Movemento das Forzas Armadas, recibiu do Presidente do Consello de Ministros, Marcello Caetano, a rendição do Goberno (que se refuxiara no Cuartel do Carmo). Isto permitiulle asumir así os seus poderes públicos, a pesar desa non ser a intención orixinal do MFA.
Instituída a Xunta de Salvación Nacional (que pasou a deter as principais funcións de condução do Estado tras o golpe), á cal presidía, foi escollido polos seus camaradas para exercer o cargo de Presidente da República, cargo que ocupará de 15 de maio de 1974 até á súa renuncia en 30 de setembro do mesmo ano, altura en que foi substituído polo xeneral Costa Gomes.
Descontente co rumbo dos acontecementos en Portugal tras da Revolución dos Cravos (designadamente pola profunda viraxe á esquerda, á cal eran afectos gran número de militares, e a perspectiva de independencia plena para as colonias), tenta intervir activamente na política para evitar a aplicación completa do programa do MFA; a súa dimisión da Presidencia da República tras o golpe fallado de 28 de setembro de 1974 (en que apelara a unha «maioría silenciosa» para se facer ouvir contra a radicalização política que se vivía), ou o seu envolvemento na tentativa de golpe de estado de dereita do 11 de marzo de 1975 (e fuga para a España e despois para o Brasil) son diso exemplos. Este ano, presidiu[1] ao Exército de Liberación de Portugal (ELP), unha organización de teor terrorista de extrema-dereita.[2][3]
Non obstante, a súa importancia no inicio da consolidación do novo réxime democrático foi recoñecida oficialmente en 5 de febreiro de 1987 , polo entón Presidente Mário Soares, que o designou chanceler das antigas ordes militares portuguesas, téndolle tamén condecorado coa Grã-Cruz da Orde Militar da Torre e Espada (a maior insignia militar portuguesa), polos «feitos de heroísmo militar e cívico e por ser símbolo da Revolución de abril e o primeiro Presidente da República tras a ditadura».
A 13 de agosto de 1996 , Spínola morre aos 86 anos, vítima de embolia pulmonar.
O Soño de regresar ao Poder
Spínola pretendía volver ao poder eliminando todos os seus adversarios políticos, polo menos segundo o libro "Aufdeckung einer Verschwörung - die Spínola Aktion", de Günter Wallraff[4] que afirma terse infiltrado no MDLP como un potencial fornecedor de armas ao movemento, afirmando traballar para Franz-Josef Strauss, entón líder da Unión Social-Cristiá na Baviera. Spínola terase mesmo encontrado con Walraff co fin de negociar a compra de armamento, a quen dixo que xa tiña varios puntos de apoio no Alentejo e que estaba a piques de tomar o poder.
Principais obras
- Por Unha Guinea Mellor (1970);
- Liña de Acción (1971);
- No Camiño do Futuro (1972);
- Por Unha Portugalidade Renovada (1973);
- Portugal e o Futuro (1974);
- Ao Servizo de Portugal (1976);
- País sen Rumbo (1978).
Ver tamén
- PREC
- verán Quente
- Marcello Caetano
- Guerra do Ultramar
- Guinea-Bissau
- Alista de persoas que participaron na guerra colonial portuguesa
Referencias
- ↑ Redacción Quidnovi, con coordinación de José Hermano Saraiva, Historia de Portugal, Dicionario de Personalidades, Volume X, Ed. QN-Edición e Contidos,S.A., 2004
- ↑ Centro de Documentación 25 de abril
- ↑ Ministerio da Xustiza
- ↑ Günter Wallraff: Aufdeckung einer Verschwörung - die Spínola Aktion" ("O Descubrimento dunha conspiración, a acción Spínola", ed. Bertrand, 1976)
| Precedido por Arnaldo Schulz |
Governador da Guinea Portuguesa 1968 — 1973 |
Sucedido por José Manuel Bettencourt Rodrigues |
