Adoçante

adoçante - Wikilingue - Encydia

Adoçantes ou edulcorantes son sustancias de baixo ou inexistente valor enerxético que proporcionan a un alimento o gusto doce. Alén da sacarose ( azucre natural máis difundido mundialmente ), son largamente utilizados a sacarina, ciclamato, taumatina que son moleculas bastantes distinguidas dos glicídios naturais, e estudos apuntan para unha das causas do aumento da acne.

Os adoçantes poden ser clasificados en artificiais ou sintéticos como a sacarina sódica, ciclamatos, etc., que non presentan valores calóricos, e os naturais como a frutose, o sorbitol etc, que posúen menos caloria que a glicose presente na sacarose.

Estudos indican que os adoçantes artificiais son, en moitos casos, nocivos á saúde mesmo en concentracións preconizadas por órganos de saúde.

Tipos de adoçantes

Naturais

San os extraídos directamente de plantas ou producidos por vía biotecnológica

Glicose: Compoñente da sacarose e, básicamente, o glicídeo máis utilizado metabolicamente para a produción de enerxía.
Isomaltose ou E 953
Manitol ou E 421
Maltitol ou E 965
Sacarose ou azucre de mesa: É obtida da beterraba (contendo 15%) ou da cana-de-azucre (con 25% de sacarose).
Lactose azucre encontrado no leite, posúe baixo potencial dulçor. É utilizada como insumo inerte (II) en preparacións homeopáticas
Flavonóides
Frutose. É coñecido como o 'azucre para diabéticos. É comumente encontrada en froitos. É utilizado para a fabricación de produtos para diabéticos, porén o seu consumo debe ser controlado, xa que pode ser interconvertida en glicose. A frutose metaboliza-se máis lentamente.
Steviosídeos : Extraído da Stevia rebaudiana. Un adoçante natural, rexeitado por moitos por ter sabor caracteístico, mais que vén se popularizando no centros urbanos.
Xilitol ou E 967: Adoçante parecido ao sorbitol, pouco utilizado debido ao seu custo de produción. É utilizado en gomas de mascar de valor máis elevado.

Sintéticos ou artificiais

San os producidos a través de procesos industriais específicos.

Acesulfame-k ou E 950: Non é metabolizado polo organismo e ten poder adoçante 200 veces maior que a sacarose;
Aspartame ou E 951: É un dos máis recentes, seu poder adoçante se aproxima a sacarina. É prohibido o seu consumo a aqueles con fenilcetonúria . Perde o sabor cando sometido a temperaturas superiores a 120°C ou máis baixa de forma prolongada. Seu poder adoçante é 200 veces superior ao da sacarose, ou sexa, é necesario unha dose 200 veces menor que a de açucar;
Ciclamato ou E 952: É 50 veces máis doce que o azucre. Segundo a Organización Mundial da Saúde pode producir cancro e mutações. Produce tamén alergias. Os ciclamatos están prohibidos nos Estados Unidos, Xapón, Inglaterra e Francia. Seu uso é contraindicado para embarazadas;
Lactitol. Adoçante artificial pobre en calorias. É empregado para a confecção de doces de baixo calorias. É recomendável aos diabéticos. É menos doce que a sacarose porén máis estábel que o aspartamo;
Lisozima ou E 1105;
Neohesperidina dihidrocalcona ou E 959 Elaborado da laranxa amarga;
Neotame: O máis potente que existe;
Polidextrose ou E 1200: Adoçante utilizado por súas propiedades gelificadoras e espessantes, ideal para a produción de sobremesas;
Sacarina ou E 954: Prohibido na Francia e Canadá. Nos Estados Unidos é obrigatorio constar nos rótulos dos produtos que conteñan este aditivo que el é nocivo a saúde. Crese que doses inferiores a 2,5 gramos ao día non son tóxicas. Non é aconsellábel o seu uso por mulleres embarazadas;
Sorbitol ou alcol de azucre: Ten as mesmas vantaxes e inconveniências que a frutose, porén pode causar diarréia se for consumido en exceso. É o adoçante xeralmente utilizado nas gomas de mascar "sen azucre". No fígado pode ser transformado en glicose e frutose;
Sucralose ou E 955: Azucre modificado con átomos de cloro, é 600 veces máis potente que o azucre común;
Taumatina ou E 957